Bazen
Büyük yazar Borges, yolda yürüyormuş. Bir hayranı yaklaşmış yanına. Emin olmak için: "Siz Sinyor Borges misiniz acaba?" diye sormuş.
Borges cevap vermiş:
"Bazen"
***
Bir sanatçının iç fırtınalarını, oradan oraya savrulmalarını bu kadar iyi anlatan bir cevap duymadım şimdiye kadar.
Evet! Her sanatçı bazen öyledir, bazen böyledir!
Yaptığı işin gereğidir bu ve giderek doğası olur.
Başkalarını güldürecek kadar önemsiz sorunlara kafayı takıp, günlerce acı çektiği için, başka insanlar için önemli olan şeylerle, önemsizler yer değiştirir durmadan.
Koskoca bir adamın, şiirin bir yerine oturmayan bir kelime yüzünden acı çekmesi, günlerce dalgın gezmesi ve gece yarıları heyecanla yataktan fırlayarak notlar alması nasıl açıklanabilir yoksa!
Ama şair için o oturmamış kelime, İkinci Dünya Savaşı'nın bütün stratejilerinden daha önemlidir.
***
Bazı sanatçılar kendisi ve işiyle fazlaca uğraşır.
'Egosantrik!' derler böylelerine; ben merkezci!
Bu da sanatçının işiyle ilgilenmeyen dünyaya verdiği bir cevaptır.
Çünkü o da ilgilenmese , hiç ilgilenen kalmayacak gibi hisseder.
***
Sanatçılar bazen öyledir, bazen böyle...
Kah çıkarlar gökyüzüne seyrederler alemi
Kah inerler yeryüzüne alem onları seyreder.
Bazen kendilerini büyük bir sanatçı gibi hissederler. Yaptıkları iş müthiştir.
Daha on dakika geçmeden müthiş hüzünlenirler. 'Hiçbir şey beceremedim hayatta' diye içlenirler, 'Sanatım beş para etmez.'
Bunu derken bile içten içe böbürlenirler. 'Canım ne de olsa...' diye başlayan cümleler kurarlar.
Sanatçıları tanımayan insanlar Ğ mesela politikacılar Ğ ise, her dizenin, her ezginin altında politik bir sebep ararlar.
'Neden öyle yazdı?'
'Neden tam şimdi yapıyor bunu?'
'Hangi tilki dolaşıyor kafasında?'
'Zamanlama müthiş doğrusu!'
***
Bilmedikleri şey bir sanatçının 'bazen öyle, bazen böyle' olduğudur.
Bir yürüyüşe katılıp da gözünün önünde gencecik insanların öldürüldüğünü gördüğü zaman, oturup da zamanlama ya da politik hesap yapacak sanatçı yoktur.
Yüreği dayanmaz böyle şeye... İsyan duygularıyla dolar ve delirmemek için ya müzik yapar, ya şiir yazar ya da makale.
Çünkü kendi kendisiyle hesaplaşması gerekmektedir.
Hele bu sanatçı, 'merhamet' duygusundan dolayı acı çekmekteyse, her şafak vaktinin on binlerce canlının mezbahalarda kesildiği saat olduğunu düşünerek uyuyamıyorsa , kendisine işkence eden düşünceler yüzünden yıllardır et yemiyorsa ve kafayı 'Neden insanlar kendileri gibi et yiyen hayvanları değil de ot yiyen insanları yer?' gibi anlamsız sorulara takmışsa, siz artık ondan zamanlama, politik hesap, kurnazlık bekleyemezsiniz.
Gözünün önünde yaprak gibi düşen genç insanların ağıdından başka hiçbir şeye yer yoktur.
***
Ama gene de durmaz insanlar:
'Niye yaptı şimdi bu çıkışı?'
'Nedir hesabı acaba?'
'O, nedensiz bir şey yapmaz!'
Teşekkür etmek gerekir böylelerine.
Demek ki sanatçıları akıllı uslu,hesapçı, planlar kuran adamlar sanıyorlar.
Neredeyse Mareşal Rommel gibi falan...
Gerçi bazen 'Rommel' gibi de olurlar ama sadece 'BAZEN'
|
