Sevgililer günü bitti, kırmızı alarm kalktı..
Eskilerden biri "Arabamın tekeri / Fişnedendir fişneden / Seferberlik değil mi / Gelin kızı azdıran.." diye netameli dönemlerin türküsünü yakmış.. Keşke biri çıksa da şimdiki kızları azdıran Sevgililer Günü için de bir türkü yaksa..
Çok şükür "Sevgililer Günü" denilen belayı bu yıl da atlattık.. Geçenlerde Aktüel dergisinden aradılar, onlara da söyledim.. Bu belayı başımıza kim sardıysa Allah'tan bulsun, diye.. Sevgililer Günü diye birşey icat ettiler, erkek milletinin başına iş çıkardılar..
Bizim ahalinin bir şebeklik tarafı var.. Gördüğünü illa ki taklit edecek.. Erbakan Hoca boşuna; lamları kefleri çatlata çatlata "Sizi gidi taklitçi zihniyetliler siziiii.." demiyordu..
Hele gördüğü şey dışardan gelme ise daha beter taklit edecek.. Hatta orijinalini geçecek ki içi rahat etsin..
***
Bu manasız günün elbet bir rantı var.. Esnafımız bundan sebeplensin, tersini söylemiyorum ancak esnaftan herkes sebeplenecek diye bir kural da yok.. Adam kılık kıyafet satıyor.. Sebeplenecek.. Çiçekçi dükkanı var, yüzü gülecek.. Ne bileyim hediyelik eşya satıyorsa bu bir fırsat..
Ama mahalle arasındaki kasabın böyle bir günle alakası ne, çözmek mümkün değil.. Adını vermeyeceğim ama gözümle gördüm..
Sen tut, vitrine pamuktan bir kalp yap.. Başaşağı asılı yüzülmüş koyunların da kıçına birer karanfil oturt. Sonra tepelerine "Sevgililer gününüz kutlu olsun.." diye yaz..
Anlamlı mesaj
Tamam, böyle farklı günlerde özel bir pazarlama tekniği uygulanır, bunu anlarım ama kıçına karanfil tıkılmış koyunlarla sevgililerin ne alakası olabilir?
Kasap dükkanının vitrinini Sevgililer Günü kutlama panosuna döndüren mantığın vereceği tek bir hizmet vardır.. Mahalleden biri sevgilisi ile buluşur, elinden tutup kasap dükkanının önüne kadar götürür.. Vitrini gösterir:
- "Aşkımız kıyma mı olsun kuşbaşı mı?" diye sorar.. Kız da koyunların kıçında duran karanfillere bakıp, sevgilisine aykırı gitme durumunda başına neler gelebileceğini anlar..
Vatandaşa vermek istediğin mesaj buysa tamam! Yok kafana göre takılıyorsan kendine gel, derim.. Müşteriyi de zor durumda bırakıyorsun..
Dün de bir gazetede gördüm.. Bizim de arada bir düzenlediği eski şöhretler maçında oynadığımız bir vakıf ilan vermiş.. Kocaman bir kalp.. İçinde "En güzel sevgiler kalp sağlığı ile başlar.." yazılı.. İmza: Türk Kalp Vakfı..
Bak bak bak! İş nerelere çekiliyor.. Artık dernekler, vakıflar, odalar da olaya katılırsa iş içinden çıkılmaz hale gelir.. Gelecek yıl da İstanbul Umum İşkembeciler ve Başçılar Esnaf Odası ilan verir:
- "Aşka giden yol şirdenden geçer.." diye..
***
Cumhuriyetin ilanından iki üç kuşak geriye gidin.. Kadınlarımızın çoğu köle kapsamındaydı.. Feministler İstanbul'un en büyük köle ticareti merkezlerinden biri olduğunu yeni yeni öğreniyorlar..
Televizyonda nisa taifesini ağlatan "Köle Isaura" dizisini seyredenlerin çoğu, eski kölelerin ahvadından olduklarını bilmiyorlar.. O Dersaadet yani "saadet kapısı" denilen Osmanlı payitahtında köle satışıyla uğraşan tam dört adet "Kethüdalık" vardı ve Saray'ın limandan sonra ki en büyük geliri bunun ticaretiydi..
Padişahımız efendimiz Abdülmecit, Tanzimat Fermanı ile insan ticaretini yasakladı ama iş havada kaldı.. "Osmanlı yasağı üç gün sürer" lafı haklı çıktı, iş el altından devam etti..
Duyguları patlat!
Köle satışının fiilen yasaklanması ise Talat Paşa'nın işidir ve 1913'ten sonraya denk gelir.. Eski cariye ve halayıklar, odalıklar günlük hayatımızda 1940'lara, hatta 1950'lere kadar geldiler..
İşin bu tarafını bir yana koyun.. Taşrada, hatta İstanbul'da bile hala işleyen başlık parası düzeni de bir nevi insan ticareti.. Parayı bastırıyorsun, kızı alıyorsun..
Yalan, diyen beri gelsin.. Daha üç gün önce ulusal kanallarımızdan birinde Burcu adındaki ondört yaşında bır kızın "kat karşılığı" satılmasının sonucunu haber niyetine izledik..
Burcu'yu satan anası.. Ablası ile babası ekranda feryat ediyorlar ortada "Ondört yaşında bir çocuk nasıl satılır?" sorusunu soran resmi bir görevli yok..
Meri nizam, yani yürürlükteki düzen hala böyleyken; kendisini bu gidişattan kurtarabilmiş bir avuç azınlığın 14 Şubat geldiğinde azıtıp, "gazete ilanı" marifetiyle "duygu patlaması" yaşaması bana komik geliyor..
- "Ayla.. Seni ne kadar sevdiğimi bilmek istiyorsan düşen yağmur damlacıklarını tutmaya çalış, tutamadığın her damla seni ne kadar sevdiğimin ispatıdır.." İmza: Ahmet..
***
Ayla kızımızı yağmurda sokağa salma niyetinde olan Ahmet'in iki kuşak öncesine gidin.. Ataları o yağmur tarlaya yağsın diye gökyüzüne el açıyordu.. Şehirli torun ise tarla tapan derdinde değil ya! Yağmur olayını kokoniçasına yönlendiriyor..
Altını çizmek istediğim garabet bu..
Bu bizim geleneğimizde olmayan birşey.. Zorla kanımıza sokuyorlar, sinir bozuyorlar.. Bana Osmanlı mevkutelerinden birine verilmiş "Sevgililer Günü" ilanı göstersinler.. Ne bileyim, mesela:
- "Osman aga.. Kızınızı seviyom, kısmetse kendime karı yapacam.. Başlık bedeli kaç para?" diye birşey de olabilir.. Bütün söylediklerimi geri alacağım..
Kadınlarımız iyidir, rikkat kalplidir, saftır.. Üstelik gerçek sevgiye hasret olduklarından bu tür soytarılıkları bile ciddiye alırlar.. Temsil benim anam her sevgililer gününde benden telefon bekler oldu..
Aramazsan küsüyor.. "Ana, bu sevgililer günü.. Bizimle ne alakası var?" diye itirazın da faydası yok, çünkü denedim, biliyorum..
- "Seni doğuracağıma taş doğursaydım.." diyor.. Buyur burdan yak! Yazımın başında ilenmemin bir sebebi de bu.. Sevgililer günü dediler, ana ile oğulun arasına girdiler..
Kıssadan Hisse: Naçar olanın her işi naçar.. Böyle günler gelince yiğitlik kaçar..
|
