|
 |
|
MANSUR FORUTAN
Maça telefon soktum; mecburen...
Milli Takım ile çok ciddi bir ortak noktamız var. Onlar onuncu maçlarında da İngilizler'i yenemediler, ben de üst üste onuncu kez manita girişimlerimde başarısızlık şerbetini tattım.
Onun içindir ki şu anda ruh hallerini çok iyi biliyorum.
Bunun Sergen'i niye oynattınla, orta saha bir şey yapamadıyla bir ilgisi yok.
Olmadı mı olmuyor ve zaman geçtikçe olmama etiketi üzerinize yapışıveriyor.
Kendi haline bırakmak gerek. Zamanı gelir elbet...
Amaç zaten Portekiz'e gitmek değil mi?
Baraj maçımız var. Kasmanın bir alemi yok.
Bendeniz de maçtan önceki hafta içerisinde bir takım manitasal çalışmalara girmiş sonuç bekliyordum. Beklenen sonuç maçın oynanacağı saatlerde gelecekti.
Yani cep telefonumun yanımda olması gerekiyordu.
Ama maça cep telefonu sokmak yasaktı.
Ve korkarım bu kuralı ihlal etmek istiyordum.
Stat civarına geldiğimde güvenlik birimlerinin çok vahşi bir cep telefonu avına giriştikleri duyumunu aldım ve bu açıkçası biraz beni korkuttu. Söylemesi ayıp telefon yeni, onu da hemen kaptırmayalım.
N'apıcaz peki?
Poşete sarıp Kalamış Parkı'nda bir ağaç dibine mi zulalasam?
Olmaz! Telefona ihtiyacım var. Gecenin rengini belirleyebilmem, manita adayının niyetini öğrenmem için aradığınız numaraya şu an ulaşılamıyor olmamam lazım.
Çorabın içine Maltepe sigarası uygulamasını spor severler anımsayacaktır. Ben de çorabın içine cep telefonu yaptım. Telefon biraz büyük, çorabın lastiği hafif gevşemiş. Durmuyor şerefsiz telefon.
Ve saklayacağım başka bir yer de yok açıkçası.
Polis kontrolüne geldiğimde heyecanlıydım.
Telefon çorabın içinde duruyor ama iki adım atsam paçadan yere bırakacak kendini. Neyse ki polis çakmağıma odaklanıp paçaları pas geçti ve haber alma özgürlüğümü muhafaza etmeyi başardım. Güvenliği geçinceye kadar hangi maça gelmişim, niye gelmişim farkında değildim.
Ne zaman ki içeri girdim, elli bini gördüm heyecanım kulvar değiştirdi.
Saracoğlu tarihi günlerinden birini yaşıyordu.
Maçı izledik. Bilmediğiniz görmediğiniz yeni bir şeyler söyleyecek değilim. Ancak seyirci profili açısından bir iki cümle etmekte fayda görüyorum.
Seksenlerin başında Hakkı Bulut önderliğinde devlet eliyle bir arabesk modeli oluşturulmuştu. Cumartesi gecesi de yine devlet eliyle oluşturulmuş bir seyirci profili vardı Kadıköy'de. Sakin, sütlaç kıvamında izleyiciler...
1984 Avrupa Kupası'nı izlemek için konu komşu bize gelirdi. Valide çay demlerdi, İsmet bey amca, Perihan teyze falan gelirdi. Maç mı seyrediyoruz, Pazar Stüdyosu mu anlamazdım. Maçın ortasında gereksiz geyik dönerdi ve bu çok sıkıcı olurdu.
Kapıcının SSK'sı konuşulurdu veya rahmetli Özal'ı çekiştirirlerdi.
Cumartesi gecesi seyircileri de bu kıvamdaydı. Ne organize bir tezahürat, ne bir espri ne de rakibi baskı altına alacak bir girişim.
Tamam maçları terörize eden kopillere veya yeni tanımıyla kendini bilmez bir avuç taraftara ben de kıl oluyorum ama böylesi de çok sıkıcı oluyor. Kafam fevkalade karışık. İngilizler gol pozisyonuna girdiği zaman arş-ı alaya yükselen kadın çığlıkları da başka bir yazının konusu olsun...
İkinci yarının on beş, karşılaşmanın altmışıncı dakikasında titreşim moduna aldığım telefonum zangırdamaya başladığında başka bir karşılaşmanın dakika ve skorunun geldiğini anladım.
Gelen haber kara bir haberdi. Çok yorgunmuş! Futbol dilinde bu 3-0 anlamına gelir. Rövanşı vardır ama kim 3-0'ı döndürebilir ki? Sizi bilmem ama ben döndüremem. O kadar kudretli değilim. Zaten genelde her maça 1-0 mağlup başarım...
O dakikadan sonra İngiltere maçından da ümidimi kestim.
Şimdi tek şansım Milliler'in barajı geçmesi ve Portekiz'de İngilizler'le aynı gruba düşmesi. El birliğiyle kaderimizi değiştireceğiz. Buna inanıyorum...
Yani değişse çok iyi olacak!..
Maç dönüşü bitik sağ çorap lastiğiyle yürürken bir hayli zorlandım. Bu çorap bir işe yaramaz artık.
Haberleri gazete sayfası görüntüsünde okumak için
SABAH e-Medya"ya
tıklayın
|
|
|
|
