|
 |
|
MUHARREM SARIKAYA
İzzetbegoviç'in elma ağacındaki çocukları
Bosna-Hersek iç savaşın en acımasız günlerinden birini yaşıyordu. Saraybosna'nın hakim tepelerine yerleşmiş Sırp insan avcıları hareket eden her canlıya ateş edip, adım attırmıyordu.
1992'nin Ekim ayında Saraybosna'da kan dökülmemiş sokak, mermi izi taşımayan bina kalmamıştı. Başbakanlığa ait Ata uçağı dönemin Dışişleri Bakanı Hikmet Çetin ve bizi önce Zagreb'e indirdi. Oradan C130 tipi askeri nakliye uçağı ile Saraybosna'ya hareket ettik.
Saraybosna ilerde dağ çanağının içinde görülüyordu.
Uçağımız hafif bir şekilde alçaldı, çok kısa süre sonra ani olarak yükseldi ve yan yattı. Uçak bir sağa, bir sola beşik gibi yatıp kalkıyordu.
Pilotun, "Aşağıdan yoğun ateş geldi" sesini duyduğumuzda durumun ne kadar vahim olduğunu hissettik.
Sonra sert bir pike ile Saraybosna havaalanına adım attık. Havaalanından şehir merkezine zırhlı kariyerler içinde hareket ettiğimizde durumun vahameti daha iyi anlaşılıyordu.
Dolu gibi yağan mermilerden korunarak Cumhurbaşkanlığı binasına vardık.
Kum torbalarının arasından geçip Alia İzzetbegoviç'in odasına ulaştık. Oradan da mezarlığa geçtik. Mezarlığa vardığımızda mermiler üzerimizden geçip mezarların toprağına saplanıyordu.
Ağaçtaki çocuklar
Saraybosna'da geceyi kurşun ve top sesleri arasında geçirdik. Sabah gün ağarırken, BM Genel Kurul toplantısı için İzzetbegoviç ve kızı Leyla İzzetbegoviç'i de yanımıza alarak geldiğimiz yol üzerinden New York'a hareket ettik.
Uçağımız havalandıktan sonra uzun süre İzzetbegoviç konuşmadı.
Bir ara kızı Leyla ile bir iki kelime etti ve ağlamaya başladı. Karşımızda bir Cumhurbaşkanı hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.
Leyla İzzetbegoviç'e nedenini sorduğumuzda yutkundu, boğazına sanki bir şey düğümlenmiş ses tonuyla "Kendisi anlatsın" demekle yetindi.
Meraklı bakışlarımız İzzetbogoviç'in üzerinde yoğunlaştı.
İzzetbegoviç, "Cumhurbaşkanlığının arkasındaki bahçedeki elma ağaçlarındaki çocuklar" diyebildi.
Cumhurbaşkanı'nın gözyaşları
Ardından gözyaşlarını yine tutamadı.
Bir ara sakinleşti ve anlatmaya başladı
"Cumhurbaşkanlığının arkasındaki bahçede iki elma ağacımız var. Bu dönem elma mevsimi. Çocuklar bahçede oynuyor ben de onları keyifle odamdan seyrediyordum. Kırmızılaşmış elmaları gördüler ve ağaca tırmandılar. Sırp insan avcıları kendilerini fark etmiş. Üzerlerine kurşun yağdırmaya başladı. Çocuklar ağacın dallarına sarılıp kendilerini korumak için çırpınıyordu. Minicik bedenlerini ustaca korumaya çalışıyordu, bir yandan da çığlık atıyorlardı. Bir kadın ağaca doğru koşturdu. Sanırım içlerinden birinin annesiydi. Daha birkaç adım attığında vurulup yere düştü. Çocuklar çığlıklar atmaya başladı. Kadın yerde kıvranıyordu. Sonra bir adam koşturdu. O da vurulup düştü. Kurşun yağmuru gittikçe artıyor, hiç kimse çocuklara ulaşamıyordu. Mermi yağmuru bir saniye dahi durmuyordu. Çocukların çığlıkları da gittikçe arttı. Hepsi yardım istiyordu. Bir süre sonra ağaçtaki çocukları da vurdular. Tek tek yere düştüler. Artık hiç birinin bedeni hareket etmiyordu. Ateş kesildi. Hepsi ölmüştü. O çocukların çığlıklarını hala kulağımda."
Anlatımı bitti, yüzünü uçağın camına çevirdi. Baktık yine ağlıyor... Yol boyunca da yüzündeki hüzün hiç gitmedi.
Yıllar sonra kızı Leyla, belki de babasının 12 saat gözyaşı dökmesine neden olan bu olaydan etkilenmiş olacak, ülkesinde Çocuk Vakfı'nı kurdu. Önceki gün Alia İzzetbegoviç'in iç kanama sonucu evinde düşüp kaburga kemiklerini kırdığı haberi geldi.
Doktoru 78 yaşındaki İzzetbegoviç'in durumunun çok ağır olduğunu belirtiyordu.
Zaten sağlık sorunları dolayısıyla üç yıl önce başkanlıktan ve parti liderliğinden çekilmişti.
Bazı haber ajanslarında dün İzzetbegoviç öldüğü haberleri yer alıyordu.
Bu haberleri görünce, çocukların elma ağacında vurulmasına tanık olan ve "çığlıkları kulağımdan gitmiyor" diyerek karşımızda göz yaşı döken Cumhurbaşkanı'nın anlattığı olayı anımsadık.
Savaşın ne kadar acımasız olduğunun hikayesini...
Haberleri gazete sayfası görüntüsünde okumak için
SABAH e-Medya"ya
tıklayın
|
|
|
|
