Hayvan sevgisi ile şiddet eğilimi bir arada olabilir mi? Rızalarını almadan kestiğimiz koçlar, aslında onları için için sevdiğimizi biliyorlar mı? Keseceğimiz kurbanla gözgöze gelmemeye çalışmak iki yüzlülük mü?

Kurban Bayramı gelip çattığında gündem kendiliğinden oluşur, sanki "etli, kanlı" bir yazı yazmak mecburiyetmiş gibi yazar milletinin karşısına dikilir..

İşin yoksa otur "koyun milletinin" yaşama hakkı üzerine yazı yaz.. Niye? Kan gördüğünde tutulan üç beş davarsever mutlu olsun diye..

Veya tersini yap..

Davar kısmının fikri olmadığından başlayarak, onları kesmenin; etinden, sütünden, derisinden yararlanmanın hak olduğundan bahset..

Sevgi için şans..
Sonunda bayram dediğimiz özel günlerin sevgiyle yaşanması gerektiğine karar verip, gündemimi oraya doğru yönlendirdim..

Sevgiye dair idrak ettiğimiz son gün "Sevgililer Günü" idi, itiraf etmem gerekirse benim için çok anlamlı geçti.. Gerçi kendini sevgili taifesinden sayıp, arayan soran olmadı ama evin bakımını üstlenen Halis'in duyarlılığı yetip arttı bana..

- "Sevgililer günün mübarek olsun abey.." deyip elime sarıldı.. Ben de "Sağol Halis, cümlemizin.." deyip onu öptüm.. Duygusallık had safhaya çıkmıştı ki " Yine bizim bahçeye çöp atmış şerefsizler.." deyip beni yeniden gerçek hayatla yüzleştirdi..

Ben de bahçeme çöp atan ne kadar sorumsuz delikanlı varsa, sevgililerini kapsayan temennilerimi yüksek sesle dile getirip, günün anlamını bir kez daha vurguladım..

Bütün etkinliğimiz bu oldu.. Bir de biten Aygaz tüpünü değiştirdik, sevenlere saygı olaraktan..

Kurban bayramları da sevgiyle yaşanması gereken günler olduğuna göre bir iki satır da bu konuyu şıfttırmam lazım da nereden başlayacağımı bilemiyorum.. En sevdiği yemeklerden biri "kavurma" olan birinin oturup "koyun milletine saygı" yazısı yazması bana iki yüzlülük gibi geliyor..

Zaten "hayvan" kategorisine giren mahlukatla aram iyi değildir.. O yüzden de hayvanları yazılarında yücelten arkadaşlarımı gıpta ile okurum..

Dün sevgili arkadaşım Bekir Coşkun köşesinde çok güzel bir mahlukat makalesi yazmıştı mesela.. Yemin ediyorum, okurken Sinan Çetin'in "Film Gibi" programını seyreder gibi oldum.. Gözlerim yaşardı, boğazıma birşeyler oturdu..

Kararsız kaldım..
- "Kurban bayramlarında koyunları kesmeyelim, besleyip topluma kazandıralım.." görüşüne bugüne kadar hiç taraf olmadım ama önüme böyle hikayeler geldiği zaman da ne diyeceğimi bilemiyorum..

Bekir Coşkun gibi sıkı bir hayvansever de değilim..

Gerçi Bekir'in avcılığı da vardır.. Arada bir, eline tüfeğini alıp ava çıkar.. Hayvanlara ateş etmez ama.. Kuru sıkı havaya sallar ki silah sesini duyan mahlukat bu sese alışsın, kendini koruma refleksi gelişsin..

Orman mahlukatına bir nevi "kararlılık tatbikatı" yaptırma ameliyesi yani.. Benim böyle icraatım yok, elime tüfek alsam dayanamayıp sıkarım..

Ayrıca koyun milleti hakkındaki kararsızlığım da hala devam ediyor.. Dün eve gelirken bir arsanın yanından geçiyordum.. Kurbanlık koçlar, koyunlar alıcı bekliyordu..

Oradaki koçlar bana hiç de "yakınlaşan ölümün hüznünü yaşıyor" gibi gelmedi.. Müşteriden fırsat bulan koçlar, orada sakin sakin otunu çiğneyen dişilere hamle edip üzerlerine binmeye çalışıyorlardı..

Hatta yanıbaşındaki koça binmeye çalışan "aykırı eğilimli" koçlar dahi vardı ki ruhsal yapıları itibarıyla asla "kurbanlık" sınıfına giremezler.. Aman dikkat edile..

Artık belediyesi olan bir belde haline gelen köyümüzde hala insanların ayağı altında dolaşan kümes hayvanı göremezsiniz..