Elbirliğiyle yeni bir kaos

Türkiye'de öyle bir demokrasi anlayışı var ki, seçimle kim iktidara gelirse gelsin bazı kurumlara ve başına oturanlara dokunulmazlığını öngörüyor. Bunlar tamamen halkın taleplerine karşı duran, sosyal barışı sağlayamayan sistemin bekçileri. Bunlar vatanını daha çok sevme iddiasıyla, nimetlerini paylaşanlar ve kenara çekilmek istemeyenler.
Halka gelince cahil-cühela muamelesiyle isteklerini arka plana atıp, geleceğini garantilemeye çalışan bu insan tipiyle Türkiye'nin AB'ye girmesi ya da bu yolda bazı düzenlemeler yapmasa ham hayal.
Gümrük Birliği'ne giriş sürecinde de bazı büyük holdinglerimiz bugün kü demokrasi anlayışına benzer yaklaşımlarla sergilemişlerdi. İthal otoya karşı çıkmışlar, kendi üretim alanlarındaki ürünlerin dışardan gelmesine engelleme yoluna dahi gitmişlerdi. Ama akl-ı selim galip geldi. Ve bugün, o gün şikayetçi olanlar bu işin kaymağını yiyiyor. Batarız diyenler, şimdi Avrupa'da fabrika satın alıp büyüyorlar.
Bir de tersinden bakalım. Otomobillere emniyet kemeri koymayan, sağ dikiz aynasını esirgeyen, insanları aylar önce kuyruğa sokan ve güvensiz araç üretenler bu işe daha önceden girmiş olsalardı, şu an Türkiye nerede olurdu?
Tersten bakmaya devam edelim. Türkiye'nin Gümrük Birliği'ne girmesini istemeyen ya da ithal ürünlere kota konulmasına savunanlar iş dünyasının önde gelenlerinden başkaları değildi.
Sonra nasıl ki, kalite üretenlerle, rekabete açık ortamlarla, tüketici memnuniyetiyle, marketingle tanıştık, işte o andan itibaren daha sağlıklı ve daha kaliteli düşünmeye başladık. Kendi topraklarında ayakları yere sağlam basan, kendini kendi gücüyle güvende hissedenler bir ayağını dışarıya atmaya başladı. Devletin ördüğü çitlerle iktisadi yaşamını garantide görenler, bir rüyadan uyanıp dışa açıldılar.
Ancak, iş demokrasiye, insan haklarına, inanç hürriyetine gelince ne hikmetse bir türlü rüyadan uyanamıyoruz. Halen devletin bazı kurumlarının ördüğü çitler içinde özgür olduğumuzu bize üfürülüyor. Her atılan adıma bir kulp takılıyor. Laiklik zedelenirmiş.
Cumhuriyetin ilk yıllarından 1940'a kadar olan dönemden sonra Türkiye demokratik açıdan ileri gidemediyse, çağdaş ülkeler seviyesine gelemediyse oturup düşünmek gerekir.
Gümrük Birliği'yle piyasaya gelen kalitenin, insan yaşamına ve özgürlüklerine AB giriş sürecinde yapılan düzenlemelerle geleceğine inanmak ne acı. Bunu kendi insanımızla, kendi gücümüzle ve kendi inancımızla değil de birilerinin bastırmasıyla yapmak zorunda kaldığımızda dahi cıngar çıkarmamız ne kadar tuhaf.
Türkiye'nin, cumhuriyetin temel niteliklerine sahip çıktığı iddiasında olan kurumlarıyla değil, bireyleriyle ileri gitmesi söz konusu olabilir. Cumhuriyeti ve demokrasiyi özümseyen bireylerin yetişebilmesi içinde, inancı hür, vicdanı hür yol göstericilere, rehberlere ihtiyaç söz konusu. 'Yassah hemşehrim'le buraya kadar.
Demokrasi yolunda mal, can, inanç ve nesil emniyeti şarttır. Gerisi laf-ı güzaftır.