Bayram ederler...

Benİm lisedeki edebiyat öğretmenim Bekir Sıtkı Erdoğan'dı. Bu demektir ki çok şanslı bir öğrenciydim. Boğucu derslerden sonra, edebiyat saatleri gibiydi.
Ya da çok özel şiir seanslarına dönüşürdü.
Bazen kendisinin, bazen Türk ve dünya edebiyatının büyük-küçük şairlerinin şiirlerini inanılmaz yumuşak bir sesle terennüm ederdi.
üm'ü özellikle kullandım. Her şiir, bir şarkı gibi eserdi havada. Mısraların değil adeta tüm hecelerin üzerinde uzun yolculuklara çıkardık birlikte.
Hele bir de divan şiiriyse okunan, Bekir Sıtkı'dan dinlemenin keyfine ve zevkine olmazdı.
Bir gün sınıfa şaşırtıcı bir şiirle çıktı geldi.
Şiir bir halk şairinindi, ama aruz vezniyle kaleme alınmıştı.
Aruzla vezinlendirilmiş ender halk edebiyatı örneklerindendi.
Vezni şöyleydi galiba:
üs-te-fi-la-tun
Müs-te-fi-la-tun...'
Şiir bu kalıplara uygun akışında bayram coşkusuyla bayram hüzünlerini birlikte yaşatıyordu. Bayram coşkusu, veznin çağrıştırdığı bayram davulu ritminden kaynaklanıyordu. Hüzünse sözlerinde saklıydı:
bu gönlüm
N'oldu bu gönlüm
Derdi gamınlan
Doldu bu gönlüm...
Bayramın indi
Bayramın indi
Bayram ederler
Yar ile imdi...
Bekir Sıtkı, şiiri melodisiyle okurken bir yandan sıra kapağına vurarak tempo tutardı: üm güme güm güm, güm güme güm güm...'
Bu tuhaf şiiri, sınıfa ve gündeme getirmesine yine bir bayramın vesile olduğunu söylemeye sanıyorum gerek yok.