|
 |
|
ALI KIRCA
Kendi salâ'nizda saf tutmak
Bir vakitten sonra cami avlularini ziyaretler siklasir, yaslandiginizi oyle anlarsiniz.. Bu satirlari sikca okurduk bizim devrimizin gozde kose yazarlarindan..
Ikide bir gocup giden arkadaslarini ugurlamak icin avlularin serinliginde bulusurdu eski dostlar..
Ve eski gunlerle anilara uzayip giden dost sohbetlerini, minarelerden yukselen 'salâ sesi tamamlardi.. Ya da.. Huzunlendirirdi..
Salâ Turk-Islam geleneginde, cenaze namazi oncesinde okunan duanin adi..
Kucuk yerlerde, ahaliyi cenaze namazina cagirmak icin ezan yerine de ses verir olumler sonrasinda..
O kederli ciglik duyuldugunda anlasilir ki, biri daha sehrin sokaklarindan son kez yolculuga cikacaktir..
Salâ bitisin, bir "son"un ilahi sarkisidir..
****
Salâ'nin okunmasi icin nedense hep "nihai son beklenir..
Insanin bir kere oldugu sanilir cunku..
Oysa.. Kac kez olur insanoglu yasarken. Kac kez, bitirir bir "zaman"i ve baslar yeni "zaman"larin yolculuklarina..
Bir turlu kabullenemez, geride kalmis yasanmisliklarin aslinda ara bir durakta,bir "kucuk" olumle "nokta"landigini..
Noktalari "virgul" zanneder hep..
Zanneder ki "mazi"nin parke taslari uzerinde surup gidecektir yolculuk..
Donusu olmayan kavsaklarda, keskin virajlar alindigini gormezden gelir..
Oysa, eski fotograflara bakildiginda "ayan beyan" bellidir hersey..
Resimlerdeki o siz, "siz" degildir ki.. Baska birinin hayat fotoromanindan ne farki vardir o resimlerin; solmus albumlere dikkatli bakilinca..
Biraz "diyalektik" tuzu katilsa "cozumleme"lere; zitlarin birliginden ve gecmisin inkârindan basladigi anlasilacaktir gelecege yolculuklarin..
Ve bir tek 'salâ'si eksik kalacaktir, unutkan hafizalarin dehlizlerinde terkedilen "baskalasmis" mazilerin.. Baskalasmis, artik bizimle ilgisi kalmamis ve "baskalarina aitmis gorunen" gecmis zaman "mimozalari"nin..
Salâ'sinida okutun da bitsin gitsin..
Yasarken tanigi ve sahibi olun kendi 'salâ'nizin..
****
Bir vakitler sinemaci bir arkadasim yapmisti da bunu, biraz "delilik" olarak gorulmustu..
Muezzinin eline bir miktar "bahsis" sikistirmis ve evinde oturup mahalle mescidinden okunan kendi 'salâ'sini dinlemisti.. O gun,kendi gecmisiyle butun baglarini "resmen" kopardigini 'cumle-âlem'e ilan etmisti.. Artik, istese de mazisine donemezdi.. Mazisi olmustu..
Yasarken kendi cenaze torenini gormustu.. Adi, Yusuf Nis'ti..
Dergilere de kapak olmustu o gunlerde bu tuhaf "veda" ritueli..
Gecen Cuma aksami Istanbul Acik Hava Tiyatrosu'nda, bu ulkenin en unlu bestecilerinden birinin de kendi 'salâ'sini dinlemekle kalmayip, kendi 'salâ'sini besteledigini duyunca, farz oldu bu yaziyi yazmak..
Mehves Emec, hayat ve muzik yolculugunda tikandigini ve bunaldigini anladigi bir gun, piyanosunun basina oturup tuslara dokunmustu.. "Son Mektup" adini verdigi bestesini yapmisti.. Butun bir gecmise yazilmis bir son mektuptu o..
Ancak,daha da onemlisi, annesi Bilge Emec'in, melodiyi ilk dinlediginde icindeki 'salâ'yi farketmis olmasiydi..
Uzerinde soz filan yazili olmayan, sadece notalardan ibaret bir sarki icin soyle demisti Mehves Emec'e "Kizim, sen kendi cenaze marsini yazmissin!" Kizinin, kendi cenaze marsini soyledigini, kendi 'salâ'sini besteledigini, bir "anne"den baska kim farkedebilirdi ki!
****
Mehves Emec'in albumlerinde bu "veda sarkisi" yok saniyorum..
Ama olmali..
Herkes bir muezzin bulup, tuhaf "rica"larda bulunamayabilir..
Ama, kendi gecmisiyle vedalasma vakti geldiginde, bir "son mektup" eslik edebilir kendi cenaze torenine..
Ve oradan baslayabilir yeni "zaman"lara yolculuklar..
Yeni 'salâ'lara kadar!
Haberleri gazete sayfasi goruntusunde okumak icin
SABAH e-Medya"ya
tiklayin
|
|
|
|
