Kaddafi, Beyrut'ta bugün başlayacak Arap Zirvesi öncesi bombayı patlattı.. "Suudi planı işlemez.. bu yüzden de, İsrailliler'le Filistinliler, adı İsratine olacak ortak bir ülke kursunlar.."

Sonra devam etti: "Her iki halk, demokrasi ile yönetilecek olan bu yeni ülkede, silahlardan tamamen arınmış bir şekilde ve de barış içinde, kardeş kardeş yaşasınlar.."

Bravo vallahi.. Hem İsrailliler kendi devletlerinden hem de Filistinliler kurmak için uğruna onca ölü verdikleri bağımsız devlet kurma isteklerinden vazgeçecekler öyle mi?

Olacak şey değil tabii.. Kaddafi, İsrail'in Lübnan'ı işgali sırasında da Filistin lideri Yaser Arafat'a "Sakın Beyrut'u terketme.. Adamlarınla beraber orada kal ve öl" demişti.. Onun için de, bu teklifine, "Kaddafi'dir, ne yapsa yeridir" diyelim..

Arap ülkeleri Dışişleri Bakanları ise dünü, yoğun temaslar yapıp, liderleri için uygun zemin aramakla geçirdiler.. Bu satırlar yazılırken, bakanlar, anlaşamadıkları noktaların çözümünü de liderlerine bıraktılar.. Bazı Arap ülkesi liderleri ise, bugün başlayacak olan zirveye katılmıyor.. Katılmama nedenleri terör korkusu.. Zirvenin yapıldığı yer ise bir Arap ülkesi ve Arap liderler bir Arap ülkesinde öldürülmekten korkuyor.. Bu bile bize, ortadaki resmi göstermeye yeterli.. Zirveye devam edeceğiz..

İyi niyet taşları
Öncelikle, cehenneme giden yolların da iyi niyet taşları ile döşendiğini bildiğimiz için ve de ABD'deki Ermeni asıllıların Türkiye aleyhindeki girişimlerini, Nisan ayı geliyor gözümüz aydın, durdurmayacakları ortada olduğundan, Ankara ne yapmalı ki Erivan ile ilişkilerini normale döndürsün?

Udi Agopyan'ı dinlemek başka şey, dış politikanın somut gerçekleri başka şeydir.. Eğer, Amerika'daki Ermeni diasporası Türkiye düşmanlığını bayrak yapmasa ve bu yüzden de hem Washington, hem Ankara, hem de Erivan'a sürekli yakın markaj ve baskı uygulamasa, Ermeniler Azerbaycan'dan aldıkları topraklardan çekilme müzakerelerine başlasa, Ankara'nın doğudaki bu komşumuza bakışı da mutlaka değişecektir.. Ama bunlar olmadan, diaspora Ermenileri kafalarını değiştirmeden, Kaan Soyak istediği kadar bütün iyi niyetiyle uğraşsın, buradan oraya gazeteciler istedikleri kadar gitsin, istedikleri kadar iki ülkenin düşünen kafaları buluşsun, bu iş bir yere gitmez. Özdem Sanberk ve İlter Türkmen'in bu konuda son yaşadıkları deneyim, herkese örnek olmalı..

Çünkü, Erivan ile Ankara'nın normal ilişki kurmasının anahtarı, bu iki başkentte de değil.. Anahtar Amerika'da.. Nisan ayından itibaren anahtarın Amerika'daki sahipleri Beyaz Saray ve Kongre'ye baskılarını aynen geçmiş yıllarda yaptıkları gibi, daha artıracaklardır. Türkiye'nin "soykırım yapmakla" isimlendirilerek suçlanmasını isteyecekler.. Seminerler yapacak, sergiler açacaklar.. Ermenistan yönetimi, anahtarın sahiplerinden bağımsız hareket edemedikçe de, havanda su dövmenin ötesine geçmenin imkanı yok.. Girişimler de sadece "iyi niyet jesti" olarak kalacaktır..