Gazeteciler tarihe, yaşandığı sırada tanıklık ederler. Yaşananın, ilk anda görünmeyen, gizlenen yanlarını diğer insanlar için görürler. Üzerinde durduğu ayrıntılar, gördüklerini öne çıkartma biçimiyle gazeteci, hep "tavır" alır.

Geçen yüzyılın en önemli gazetecileri, en kritik dönemeçlerde açık "tavır" almış olan gazetecilerdir. Bu gazetecilerden biri İtalya'da yaşadı, 20'inci yüzyılın 70 yılında gazetecilik yaptı, geçen yıl öldüğünde 92 yaşındaydı ve Berlusconi'ye karşı "tavır" almaya devam ediyordu. Indro Montanelli, "özgür" gazeteci türünün özgün bir örneği olarak hep anılacak.

Savaş ve siyasetin merkezinde
Montanelli, gazeteciliğe 30'lu yılların başında, Paris'te Paris-Soir gazetesinde başlar. Bu genç İtalyan'a Paris-Soir yöneticileri imkân verirler ve değişik konularda izlenimlerini yazmasını sağlarlar. Bu sırada savaş bulutları Avrupa'ya çökmeye başlamıştır, İtalya'da Mussolini bütün ülkeyi peşine takmıştır.

Indro Montanelli ülkesine döner ve "dalga"nın içinde yerini alacak Habeşistan seferine katılmak için gönüllü olur. Geri dönerken "dalga"nın dışardan görünen "dalga", ile aynı olmadığını öğrenmiştir; yine gazetecidir, Corriere della Sera muhabiri olarak İspanya'ya gönderilir. Buradan gönderdiği haberler, röportajlar, yorumlar faşist yöneticilerin tepkisine neden olur, Montanelli "gazeteciler odası"ndan atılır. Ama "önemli" bir kişidir; Mussolini'nin damadı araya girer, kendisine bir üniversitede hocalık verilir.

Savaş bitince Indro Montanelli yine Corriere della Sera'dadır. De Gaulle de onunla konuşur, Franco da.. 1956'da Macaristan Sovyet tanıkları tarafından işgal edilirken Budapeşte'dedir.

Montanelli 1973'te Corriere della Sera'dan ayrılır, kendi gazetesi Il Giornale'yi kurar. İtalya'daki "sol" tırmanışın yanlış yönelim içinde olduğunu düşünmektedir, Kızıl Tugaylar'ın başını çektiği terörist tırmanışa en başından tavır alır. Bir gün evinden çıkarken üzerine ateş açılır, bacaklarından yaralanır. Hastanede de yazılarına devam eder.

Berlusconi kimin yanılgısı?
Il Giornale kısıtlı imkânlarla yayınlanmaktadır ve bir gün yine "tırmanışta" olan genç bir işadamı, Silvio Berlusconi yardımına gelir. Bir süre sonra Montanelli gazetenin mülkiyetini Berlusconi'ye devreder, kendisi yönetici ve başyazar olarak kalır. 1994'e kadar bu beraberlik sürer. 1994'te Berlusconi, neo-faşist hareketlerle birlikte politikaya karar verince yolları ayrılır.

Montanelli, İtalya'nın neo-faşist politikalarla yönetilemeyeceğini yazmaya devam eder. Tekrar Corriere della Sera'ya döner, "halk kürsüsü" tarzı bir köşe başlatır ve buradan "Berlusconi tehlikesi"ne karşı mücadeleye devam eder.

Indro Montanelli, Berlusconi'nin seçim zaferini görmeden 92 yaşında öldü. Berlusconi'nin ilk bir yıllık yönetimindeki iyimser hava içinde, birçok çevre Montanelli'nin eleştirilerinin fazla ağır olduğunu ve yönetimin başarılı sayılması gerektiğini savundu. "Indro Montanelli sağ olsaydı, 'her zamanki açıklığı ve dürüstlüğü'yle yanlışını kabul eder, Berlusconi'yi tekrar değerlendirirdi" diye yazıldı.

Ama o bir yıl geçti. Şimdi Montanelli tekrar anılıyor, "O söylemişti, uyarmıştı" diye.