Futbol seyircisi hep golü atanı alkışlar. Oysa ki, bu kollektif oyunun yaratıcı gücü pas kültürüdür. G.Saray, yıllarca Türkiye'de bu özelliğiyle takım olduğu halde, dün 3-1'e kadar isabetli pasın hükmettiği bir futbolu örnekleyemedi. Üstelik dün zemin de Cumartesi'ye göre futbola çok daha uygundu.

Rasim Kara, takımı ilk kez 3-5-2 ile sahaya sürdü. İlk günkü kadrosunda da bir değişiklik yapıp ilk kez oynayan Finli Sumiala'nın yanında çabuk İsmail ile kontratak golünün yapısını oturttu.

Lucescu sadece seyretti
Yozgat'ın tedirgin olduğu dönemde Victoria 30 metreden havada dans eden bir şut attı. Kaleci Diallo da topu çıkışında seyredince gol geldi. "Artık G.Saray Ergün-Victoria kanadından oynar" diye düşünüyorduk, ama bu kanat adeta unutuldu. Çift santrfor oynayan Murat-Serkan ne birbirleriyle iletişim kurabildiler, ne de bir pozisyon ürettiler. Lucescu bu takımda ikinci yarı kimseyi değiştirmedi. Oysa, Rasim Hoca ikinci çabuk adamı Hüseyin'i oyuna aldı ve bu ofansif orta alan adamı hemen ikinci golü attı. Kara, G.Saray'ın tereddütlü ve ağır top çeviren defansının isteksizliğini iyi gördü ve İsmail-Hüseyin gibi çabuk ayaklarıyla rakip defansın arkasına sarkıp 3-1'i de buldu.

Hakem için de zor maçtı. Seyircinin coşmaya ihtiyacı vardı. G.Saray önünde iki farkı yakaladıkları için bu filmin devam etmesini istiyorlardı. Burada Sergen kasti hareket yaptı. Hakem, onu atmadı. Ardından oluşan penaltıda karar doğru olduğu halde, o hırsın içinde tribünler harekete geçti. Şiddete dönük örneklere gazeteciler de muhatap oldu.

Lucescu, filmin son bölümünde nihayet Berkant'ı oyuna alarak G.Saray forvetinde top tutan ikinci bir ismin olmasını sağladı. Onun yarattığı moral güç ve rakibin de bu tempoda yorulması sonucu G.Saray beraberliği yakaladı.

G.Saray maçın büyük bölümünde çok pasif, çekingen ve isteksiz bir futbol oynadı. Takım tam bir çöküşün başında. Bunda yönetimin kararlarının da payı olduğu muhakkak. Acilen bir yapılanma ve sorumluluk döneminin başlaması gerek.