Ne olduysa oldu bizim Ankara, 48 saat içinde hem Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası'yla uyum haline geçti; hem Kıbrıs konusunda, -Birleşmiş Milletler'le Avrupa Birliği'nin önerileri doğrultusunda- yeni çözümler aranmasını onaylamaya..

Türkiye egemenleri, "Türk'e Türk propagandası" yapa yapa 20. Yüzyıl'ı da büyük bir fiyaskoyla ıskaladı; ama 21. Yüzyıl'ı da ıskalamasına, ne sürekli vites büyülten dış dinamikler, ne küreselleşme süreci müsait...

İçerde hamaset davulları çalarak hiçbir yere varılamayacağının bilincini pekiştirmek için, seferber olmak zamanıdır...

Ne yazık ki, Ankara egemenleri ve onların omuzdaşları, -belki sepetlerinde fazla pamuk da bulunmadığı için- eski plaklardan bir türlü vazgeçemiyorlar.

Ne "biz-onlar" ayırımından vazgeçebiliyorlar; ne de hamasi demagojileri, bilimsel bir süzgeçten geçirmeye kalkanları, "solcu, komünist" diye bir kıyıya itmekten...

Ve bilmiyorlar ki, kendi özeleştirisini yapma cesaretinden yoksun olduğu için, kendini değiştiremeyen yönetimleri; tarih sonunda siler ve çöpe atar..

Sultan Abdülaziz zamanında başlayan ve sonradan İttihat ve Terakki Partisi'ne dönüşecek olan, "Yeni Osmanlılar" hareketi; o zamanın Saray ve çevresi için de, düşmanlarla işbirliği yapan bir ihanet çetesinden başka bir şey değildi. Bu hareketten yana olanlara "milli" denirdi. En büyük suçlamaydı "milli" suçlaması...

Sultan Abdülhamit döneminde; "milli" suçlamasının yerini, "menfi" suçlaması aldı. "Menfi"ler yıkıyıcıydılar. O nedenle de sürgüne, "menfa"ya gönderilirlerdi.

II. Wilhelm'in, eski bir umacı gölgesine dönmüş borç batağı içindeki Osmanlı İmparatorluğu'na, "ağabeylik" ederek Orta Asya'ya uzanmak ve böylece İngiltere'yle Fransa'nın koloni ve dominyonlarını egale etme planı sonucu; ırkçılığa itilen İttihat ve Terakki tarafından ise; özellikle azınlıklara karşı, "Türk düşmanı" suçlaması aldı yürüdü.

Cumhuriyetçiler'in en büyük suçlaması da "mürteci"likti; yani her açıdan "gericilik"...

Ve bütün bu suçlamalar sonunda, ABD'nin de yönlendirmesiyle, "komünist" suçlamasında kendisine karargah kurdu.

Bu arada kimse, Yunanistan'da olup bitenleri Türk kamuoyuna yansıtmadı pek...

Ne Yunanistan'ın 2. Dünya Savaşı'nda başına gelenleri yeterince izleyebildi Türk kamuoyu; ne Yunan komünistleriyle sosyalistlerinin, Hitler ordularına karşı gösterdiği direnci; ne de 1947'de Paris Konferansı'nda, İtalyanlar'a karşı kaybettiğimiz 12 Ada'nın, nasıl Yunanistan'a devredildiğini...

Türk kamuoyuna yansıtılan sürekli şuydu:

"Hıristiyan Avrupa; Hıristiyan Yunanistan'ı, Müslüman Türkiye'ye karşı çok daha fazla tutuyor"

Acaba gerçek bu muydu?

2. Dünya Savaşı'nda Ankara, savaşa girmemek için Hitler'le flörtü aşırı ilerletmişken, Yunanistan o savaşta bir buçuk milyon ölü vermişti.

1967'de Washington, Yunanistan'da da çok güçlü olan solu temizlemek istedi. Askeri cuntayı getirdi iktidara Atina'da...

Güney Kıbrıs Rum Kesimi'nde de, Komünist AKEL Partisi, Ada'nın ve -nüfusa oranla- Avrupa'nın en güçlü komünist partisiydi.

Yunan komünistleri Güney Kıbrıs'a kaçtılar.

Washington, Güney Kıbrıs'la Sovyetler arasında bir köprü kurulmasından kaygılıydı.. Irkçı Sampson ve ENOSİS hareketini başlatmaya çalıştı Güney Kıbrıs'ta; ama bir de Türk faktörü vardı...

ABD Dışişleri Bakanı Kissinger, Yunan cuntasının da devrileceğini görünce daha değişik bir plan yaptı.

Ada'nın kuzeyine Türkler çıkar ve gerektiğinde Amerika, orada bir üs kurarsa; Sovyetler'in Ada'da etkinliğini artırması engellenebilirdi.

Türk askeri harekâtı başladı...

Yunan cuntası devrildi ve Karamanlis Fransa'dan Atina'ya geri döndü.

Ancak bizim askeri harekât istenilen sonucu alamamıştı. Harekât devam etti... Ve tüm Avrupa ayağa kalktı.

Ne çare ki, vaktiyle İngilizlere verdiğimiz Kıbrıs'ta, Makarios'un İngiltere'ye başkaldırısıyla başlayan siyasal hareketlerden de; Atina'nın yaşadığı siyasal ve ekonomik değişimlerden de; Türk kamuoyunun yeterince bilgisi olmadı.

Ne Yunanistan'ın neden NATO'nun askeri kanadından çekildiği yansıtıldı Türk kamuoyuna; ne Yunan komünist partilerinin durumu, ne de halen iktidardaki Yunan sosyalist partisi PASOK'un durumu, ne de Kıbrıs'daki AKEL'in durumu..

En yakın komşularda dahi olup bitenlere karşı kör bırakılmış Türk kamuoyuna, sadece hamaset pompalandı..

Ve kimse de yanaşmadı, iki komşu ülke arasındaki gerek demokratik, gerek ekonomik farkları karşılaştırmaya...

Bu hep böyle devam edebilir mi sanıyorsunuz?

Bendeniz sanmıyorum.