Ama binlerce kilometre ötedeki insan acılarına ağlayan gözler, burnunun dibindeki dramları görmüyor. Görmediği için de yok sayıyor.

Çocukları ölüm orucunda olan ailelerdi bunlar.

Yumuşak bir sesle başlarına gelenleri, yaşadıkları acıları anlatıyorlar ve seslerinin duyulmasını istiyorlardı.

Onlar konuşurken, salondaki dinleyicilerin büyük bir bölümü gözyaşlarını tutamadı.

2000 yılı Aralık ayında yine aynı denemeyi yaptılar ama bu kez başarısız oldular.

Ne yazık ki hükümetin F tipini erteleme kararını televizyondan açıklamasına rağmen, böyle bir anlaşmaya yanaşılmadı.

Bence bu karar, birçok genç insanın ölümüne malolan tarihi bir hataydı. Eğer o gün anlaşma sağlanabilseydi, operasyon yapmak isteyenlerin, bu işi başarabilecek gücü kalmayacaktı.

Ama olan oldu!

Şimdi kamuoyu; üzerine ölü toprağı serpilmiş gibi, birbiri ardına bu dünyadan göçüp giden genç insanların ölümüne gözlerini kapatıyor, kulaklarını tıkıyor.

Bu iş nereye kadar gidecek böyle?

Taksim'de gencecik polisler ölüyor, Armutlu'da gencecik siviller.

Ve hepsinin ardından analar, kadınlar, çocuklar ağlıyor.

Bu işi bir ölüm tırmanması olmaktan çıkarmak gerek.