Ne tuhaf, her yeni yüzyıl, kendine özgü belalarla başlıyor.
19. Yüzyıl, Napoleon'un Avrupa'yı kasıp kavuran ve 300 bin kişilik bir orduyla, ta Moskova'ya kadar uzanan savaşlarıyla başlamıştı.
20. Yüzyıl ise 14'üncü yaşına basarken, insanlık tarihindeki ilk "yeryüzü savaşı" başladı.
21. Yüzyıl da, sadece "insan alemine" özgü, "yoksul toplumlar-zengin toplumlar" arasındaki uçurumlardan kökenlenen; ahtapot kollu bir şiddet umacısının; kollarının ucunu çeşitli yörelerde gösterdikten sonra, ABD'yi dahi tokatlamasıyla başlıyor...
Bir yanda yoksul kitlelerin dinsel görüntülü öfke coşkusu; bir yanda zengin kitlelerin şoven görüntülü öfke coşkusu...
Politikacılar, -sonradan bir takım yeni belalara yol açsa da-, hemen alıp uygulamaya sokacakları kararlarla, yatıştırmak zorundalar bu öfke coşkularını.
Bir de kitlelerin öfke coşkularıyla, politikacıların hemen almak zorunda kaldıkları kararların çok üstünde; bir başka kriter daha var, "aklın tutarlılığı"...
"Aklın tutarlılığı", durmadan kendini yenileyen Kosmos'la uyumlu bir ahenk içinde olmayı hedefleyen bir tutarlılık... Koşullanma dışı ve coşkusuz bir tutarlılık... Bilimcilerle beyinsel aristokrasinin benimsediği bir tutarlılık...
Başkan Bush, 18 şiddet eylemcisinin havada el koydukları 3 ticaret uçağıyla, hem New York'taki Dünya Ticaret Merkezi'nin ikiz gökdelenini; hem de, Washington'daki Pentagon'u yerlebir etmelerinden sonra; kendince sanık saydığı kişi ve kişilerle, onları barındırdığını bildiği ülkelere garip bir savaş açtı...
Harekete geçirilen uçaklar, uçak gemileri, kara kuvvetleri..
ABD'deki vatandaş öfkesini yatıştırmak için, yine ABD vatandaşlarının havaya savrulan milyarlarca doları...
Savaşa ve savaş hazırlıklarına harcanan milyarlarca dolar, yoksul ülkelerin kalkınmasına harcansa; acaba yine bugün izlediğimiz kanlı rezalet ve fiyaskolar aynen yaşanır mıydı?
"Aklın tutarlılığı" böylesi bir mantık penceresinden, ekonomiyle sosyolojinin büyüteçleriyle bakar olup bitenlere...
Bakar da ne olur?
Politikacılar, kısa vadeli politik çıkarlar pusulasına göre davrandıklarından; "aklın tutarlılığı"na da pek aldırmazlar, "etki-tepki" analizlerine de...
Peki, aldırmazlar da, sonra ne olur?
50 yıllık kanlı çalkantılardan ve genç kuşakların pesperişan olmasından sonra, savaş harcamalarına akıtılan trilyonlarca dolar; yoksul kitlelerin kalkındırılmasına yönlendirilir ve Kozmos'daki sürekli değişime uygun olarak, Arz yuvarlağında yaşayan 6 milyar insan arasındaki "yaşam kalitesi" farkı da, kapanmaya başlar.
Başkan Bush, istemese de, 1 milyar 300 milyonluk yoksul ve koşullanmış İslam Alemi'ni de; usulca ABD'ye karşı kinlendirmek zorunda kalıyor.
Ve henüz Amerikan üniversitelerindeki üst düzey beyinlerin hiç sesi çıkmıyor. Ama Amerikan basınıyla karikatüristleri, "aklın tutarlılığı"na boşvererek, öfke coşkusuna göre davranmanın sakıncaları üstünde durmaya başladılar.
Yarın da ABD'de, "savaşa hayır" mitingleri var.
Türkiye'ye gelince...
Türkiye'nin ekonomik bunalım ve sarsıntılardan kurtulabilmesi için bir tek çıkış kapısı var; her yıl 20 milyar doları aşkın global bir sermayenin gelmesi...
Bunun için de pekişmiş bir güven ortamı gerek. O güven ortamı ne kadar var ki, Türkiye'de?... Hele Başkan Bush'un, şiddet eylemcileriyle garip bir bilek güreşine giriştiği bir dönemde...
Soğuk Savaş yıllarında, Türkiye, Ankara egemenlerinin propagandasını yapmak yerine, "aklın tutarlılığı"na sadık kalarak güncel koşulları değerlendirmeye çalışanları; ezdi, bitirdi, yok etti.
Ve "yaşam kalitesi" açısından Yunanistan'ın bile 59 basamak altına düşerek, 20. Yüzyıl'ı da büyük bir fiyaskoyla ıskaladı...
Hamaset ve öfke coşkularını; hem kışkırtıp, hem de politikada kullanma kurnazlıklarına yatmak; sonunda büyük bedeller ödetir o tip politikacıları da doğurup, onlara sürekli takılı kalmış toplumlara...
Magazin
