Yaşamdaki "farklı yorum ve değerlendirmeleri" ortak bir noktada buluşturamadıktan sonra, uygulamalarda da "ortak anlayış" gerçekleşmiyor. Hemen her alanda geçerli olan bu durumu, bugünkü dünya kamuoyunun ilk gündem maddesi olan "terör" konusunda değerlendirelim...
Terör, uygulandığı ülkelerde çok can yakıyor, masum insanların katledilmesine neden oluyor, ekonomilere büyük zarar veriyor.
Ancak, davulun sesi uzaktan farklı duyuluyor. Terörü uzaktan seyreden ülkelerde Ğkimi zaman da, terörü yaşayan ancak aymazlıktan kurtulamamış ülkelerde- durum farklı. Oralarda terör "romantik" bir anlam kazanıyor.
New York'taki Dünya Ticaret Merkezi'nin ikiz gökdelenlerine yapılan terör saldırısından sonra dahi, bu gerçeğin tüm ülkelerde tam olarak algılandığından emin değilim. Bugün bile, kimi ülkeler "aymazlık içinde olduklarından" bu gerçeği anlayamıyor ve sırf dünya kamuoyu gözünde kötü görünmemek ya da ABD'nin hedefi olmamak için "anlamış gözüküyorlar!"
Ne yazık ki buna Ğkimi zaman- Türkiye de dahil oluyor. (Bunda kimin suçu olduğu ayrı bir tartışma konusu.) Terörden çok çeken bir ülke olmasına rağmen, Türkiye hakkında bunu söylemek anlamsız gibi geliyor değil mi?..
Bakınız, bir süre önce Türk medyasında "romantik bir haber" yayınlandı. Habere "romantizm" duygusallığı katan, daha çok haberin fotoğrafı idi. Meksika'da Kızılderili haklarının tanınması için savaştığı ileri sürülen Zapatista Ulusal Kurtuluş Ordusu (!) başkanının kar maskeli ve ağızlarında pipo olan fotoğrafları yayınlandı.
Pipo ve kar maskesi, militanların ellerindeki ölüm saçan silahları "görünmez!" kılıyordu.
Türkiye dahil birçok ülkede yayınlanan bu fotoğraflar belki de, Meksika için "terörizmin fotoğrafı" idi.
Terör düştüğü yeri yaktığı için gelelim bize karşı olan "dış" dünyaya.
Yaklaşık 16 yıl boyunca 30 bin civarında insanımızın ölmesine ve binlerce şehit vermemize neden olan PKK terörü, bugün "teröre karşı birleştiklerini" açıklayan NATO üyesi Avrupa ülkelerinde "romantik" biçimde karşılandı. Terör bürolarına "enformasyon büroları" dediler, militanlara "demokrasi savaşçıları" adını taktılar. (Türkiye'de bunlara destek verenlerin neler dediği ve yaptığı da unutulmadı.)
Burada kalsa yine iyiydi, desteklediler, yardım ettiler, Abdullah Öcalan'a yataklık ettiler. Bunlar da NATO üyesi idi, bugün "teröre karşı birleştik!" diyen.
Biz de NATO üyesiyiz ama, hiçbir NATO üyesi ülke kılını kıpırdatmadı. Bizdeki terör onlara romantik geliyordu.
Aynı şekilde, yıllar önce terörist Öcalan'la yapılan "hangi takımı tuttuğuna ilişkin" röportajlardaki aymazlığı da hatırlayalım.
Umarım ĞABD korkusuyla da olsa- bugün terörün romantizmi bozulmuştur!..
Artık, uygar geçinen kimi Batı ülkeleri "güvenlik tüketicisi" değil, "güvenlik üreticisi" olmalıdır...