ALO-SABAH köşesini 14 yıldır yazıyorum. Bu süre zarfında okurlarımla hemen hemen her türlü konuyu, her türlü problemi paylaştım. Onların dertlerini, şikayetlerini bu sütunlarda aksettirdim, dertlerine derman olmaya çalıştım. Ulaşamadıkları yerlere ulaştırdım. Bütün bunların dışında da kötü niyetli olanları teşhir ederek, onları kamuoyu önünde hesap verecek duruma getirdim. Bütün bunlar sizlerden gelen bilgilerle oldu.
Tabii gelen bilgilerin doğruluğunu bir de ben araştırdım. Veyahutta vicdanıma danışıp, karar verdim ve yayınladım. Artık o kadar içiçeyiz ki, hemen hemen benim herşeyimi biliyorsunuz. Nasıl bir insan olduğumu, huyumu, suyumu öğrendiniz. Kısa bir bilgi vermek gerekirse, günde en az 50 faks, 150'nin üzerinde e-mail ve 40'ın üzerinde de mektup geliyor. Telefonla arayanlar ise, hiç bitmiyor.
Ben bu durumdan hem memnunum, hem de değil... Memnunum çünkü özellikle Sabah okurları ve hatta diğer gazetelerin de okurları, problemleri ile uğraşırlarken, kendileri ile ilgilenmeyen devlet memurlarını bana şikayet ederler. Tüketiciler malını iyi üretmeyen üreticiyi bana bildirirler. Haksızlığa uğramışlar ve haklarını aramak için seslerini duyuramayanlar benden yardım isterler. Bu daha böyle uzayıp, gider.
Hem sözü uzatmamak, hem de mesajımı vermek için belirtmek istediğim bir husus var; gelen her mektubu yayınlıyamıyorum. İçinden ancak çok önemli gördüğüm, toplumun yararına olacağına inandığım, yani kişisel değil de, o kişinin şahsında tüm toplumu da ilgilendiren konuları seçiyorum. Benim köşeyi takip edenler bunu gayet iyi görüyorlar. İşte biz yaşımızın ilerlemesine, emekli olmayı istememize rağmen, okuyucular tarafından gösterilen bu itimata ve umuda sırt çeviremiyoruz. Onun için daha evvel de söylediğim gibi, elim, ayağım tuttukça bu köşeyi devam ettireceğim. Karınca kararınca sizlere yardımcı olmaya çalışacağım.
Şimdi gelelim neden bunları yazdığıma... Arada bir de olsa okuduğum mesajlarda serzenişlerinize rastlıyorum. Mesela; "1 ay evvel yazdığım mektup yayınlanmadı, neden?...", "Daha önce yolladığım mesajla neden ilgilenmediniz?...", "Mektubumu okumadınız mı?..." gibi sözlerle muhatap oluyorum. Bir defa gelen bütün mektupları, mesajları okuduğumu belirtmek isterim. Tabii ki meslek icabı onları bir elemeden geçiriyorum. Yazılacak önemde gördüklerimi köşeme aktarıyorum. Bir kısmına direk cevaplar veriyorum. Bazılarını ise, ilgili makama faksla ileterek halledilmesi için uğraş veriyorum. Ee bir insanın da kapasitesi ne kadar olabilir, onun takdirini size bırakıyorum.
Ve bütün bu çalışmaları bizzat titizlikle yaptığım için, gelen mesajları okuma işinde gecikmeler olabiliyor. Düşünün siz, günde 200-300 dert mektubunu okumak kolay mı?... Onun için bazen konularda gecikiyorum. Gördüğünüz gibi ben de doluyum ve sizlerle kaç yıl sonra içimden gelenleri paylaşmak istedim. Gönlünüzü ferah tutun ve yolladığınız her mesajın okunduğunu bilin... Ama yayınlama hakkını ve konuyu gündeme getirme yetkisinin benim tayin etmem gerektiğini de unutmayın. Selam ve sevgilerimle...
