Melis Özcan 14 yaşında. 17 Ağustos depremi ve sonrasını Naylon Köşk'te dile getirdi. "Köpek havlayınca hâlâ korkuyorum" diyor

AİLESİNİ YAZIYOR
"Depremde yaşadığım korku ve stresi kitap yazarak atıyorum" diyen Melis, yakında ikinci kitabı 'Başkentten Dönüş'ü çıkaracak. Depremden sonra Ankara'ya iş bulmak için giden ailesini anlatacak bu kez.

Yıkanmıycam, utanıyorum!
"Sabah hafif aydınlanmıştı ortalık. Yağmur, geceki şiddetini azaltmıştı. Daha ince yağıyordu. Çadırdan çıktık. Üzerimize serdiğimiz naylonun, yataklarımızın üzerine çöktüğünü gördük. Yataklarımız su içindeydi. Çok yeni değillerdi ama yine de üzüldük o manzaraya. Annem ağlayarak ağzına geleni söylüyordu. Bizimle ilgilenmeyen yetkililere kızıyordu. Bir çadır vermezler miydi? Babam, bize de mutlaka yardımın geleceğini söylüyor ve 'Bunca insana Devlet ne yapsın Aysel? Bir tek biz değiliz ki" diyordu. Yataklarımızı, yorganlarımızı annemle babam topladılar bir müddet sonra, özlemle beklediğimiz güneşe serdiler.

O gün akşama kadar güneşte kurudular ama lekeli ve kirliydiler. Güneşin altına su da koymuştuk, akşama kadar ılıklaşmıştı. Kardeşim Deniz'i bir leğenin içinde yıkadılar. Beni de yıkamak istediler. Ben kabul etmedim. Deniz şortla yıkanmıştı ama ben utandım. Sadece kafamı eğerek yıkadım. Babam bir tırmık bulmuş, etraftaki yaprakları, kağıtları süpürüyordu. Sağa, sola çöp atanları yeniden kolera tehlikesine karşı uyararak topladı çöpleri."

"Devletİn en küçük temsilcisi, mahalle muhtarımız bugün bizleri ziyaret etti. Aile fertlerine numaralanmış kağıt verdi. Bu kağıtlarla muhtarlığa gelecek yardımlardan yararlanabileceğimizi söyledi. Annem babama, 'Keşke çadıra ihtiyacımız olduğunu da muhtara söyleseydik' dedi. Babam, 'Aşkolsun, bizim çadır ihtiyacımız yok ki.. Baksana Naylon Köşkümüze' deyince gülüştük...

Öğleden sonra muhtarlığa yardım geldiği söylendi. Annem de gitti ve iki saate yakın bir süre kalabalık bir grupla muhtarlığın önünde bekledikten sonra biraz reçel ve sabunla geri döndü. Babam, çok üzülüyordu annemin böyle uzun süre beklemesine. 'Bir daha gitme' diyordu ama annem; 'Gitmeliyim, bu ihtiyaçları nasıl karşılayacağız?' diye onu okşayarak ikna ediyor ve kuyruktaki rezaleti anlatıyordu..."

"Bugüne kadar hiçbir Devlet yetkilisinin bizi aramadığından ve sormadığından yakınmıştık. Bugün geldi bir Devlet yetkilisi. Evet, bir polis komiseri, yanında 5-6 polis memuru ile birlikte bize doğru geldi ve bir an önce burayı terk etmemiz gerektiğini, aksi halde bizi buradan zorla attıracağını söyleyip gitti. Komşularla birlikte huzursuz bir bekleyiş başladı. Kendi kendisini Yalova Lisesi Müdürü ilan eden bir kadın vardı. Valiye bizlerin buradan çıkarılmamız gerektiğini söylemiş. Vali de komiser ve polis memurlarını göndermişti."

Mert İNAN