Her döneme yeni röfüj

Geçenlerde Saraçhanebaşı ile Fatih'i birbirine bağlayan Fevzipaşa Caddesi'nden geçiyordum. Ne göreyim? Ortadaki röfüj yenileniyor. Küçük taşlardan oluşan bir eğri duvar görünümünde yapılıyor yan bordürler... Ve ortası yeşillendiriliyor.

Aslında yapılan fena durmuyor. En son yine geçtim: Bitmiş ve güzel olmuş. Ama bu caddenin orta röfüjü kaçıncı kez yıkılıp yeniden yapılıyor? Ben 40 yıldır bu caddeden geçerim. Ve birkaç yılda bir o röfüjün yeniden yapılmasına tanık olurum. En son geçen dönemde, yani yerel yönetimde yine aynı partinin -Refah adıyla- bulunduğu dönemde yapılmıştı.

Aynı şey, İstiklal Caddesi'ndeki ağaçlıklar için de söylenebilir. Tayyip Erdoğan döneminde bu caddeye ilk kez ağaç dikilmiş ve çok da iyi olmuştu. Ağaçların çevresi ise küçük tuğlalardan oluşan birer yükseltiyle belirlenmişti. Şimdi yine aynı partiden yeni başkan döneminde bu tuğlalar yıkılıyor, yerine sadece biraz daha yüksek olmaktan başka bir farkı olmayan taştan birer set yapılıyor.

Acaba bu yeni yapılanlar artık son mu olacak? En iyi, en kalıcı çözümler mi seçildi? Öyle olduğuna inansam, mesele yapmayacağım. Ama korkarım ki yeni bir başkan geldiğinde tüm kaldırımlar, tüm röfüjler, tüm bordürler yıkılıp herşeye yeniden başlanmasın...

Evet, yerel yönetim anlayışımız böyle. Bir yandan parasızlıktan yakınmak, öte yandan da sürekli üstyapısal değişiklikler yapıp her dönemde yeni baştan kaldırım ve bordür inşa etmek... Gelin de buna anlayışla bakın!..

İstiklal Caddesi'ne kulak verin!..
İstiklal Caddesi'nin müzik hayatımızı nasıl yansıttığının farkında mısınız? Başta sokağın gediklisi Karakedi Plakçılık, yanında sokağın yeni sakinleri olan sayısız CD dükkanı, en popüler parçaları hoparlörden yansıtıyorlar ve bir yürüyüşte modanın ne olduğunu anlayıveriyorsunuz.

Elbette moda dışı şeyler de var. En son Megavizyon'a girdim ve kolay çıkamadım. Anlaşılan yüzyılın sonunda ve yeni binyılın eşiğinde, Batı dünyası müzikte tam bir döküm yapmaya gitmiş. En sevdiğim ve nerdeyse tüm plaklarına sahip olduğumu sandığım sanatçıların unutulmuş çalışmaları da CD'lere aktarılmış. Böylece yeni Ella Fitzgerald'lar, Dinah Washington'lar, Cliff Richard'lar, Bing Crosby'ler Shirley Bassey'ler alarak arşivime katıyorum.

Ama pop, illa da pop... Ne denli klasikçi, cazcı veya new-age'ci olsanız da, günümüzün nabzı pop müzikte atıyor. İstiklal Caddesi'ni dinleyin, hemen anlarsınız. Ben de ona kulak veriyorum ve sonra gidip birer Candan Erçetin, Ezginin Günlüğü ve Teoman kasedi alıyorum. Ve son derece mutlu oluyorum.

Erçetin'in kasedi bir olay. Galatasaray Lisesi müzik öğretmenliğinden gelen Erçetin'e galiba kişisel gözdelerim repertuarında yer vermekte geciktim. Ama bu kasetteki "Saçma", "Olmaz" ve özellikle kasede adını veren "Elbette" çalışmaları birer harika. Akın Ertübey ve Mete Özgencil'nin bestelerini, Alper Erinç ve Kıvanç K'nın düzenlemelerini de kutlarım.

Teoman da çok iyi. Yanık ve kırık sesiyle söylediği "Paramparça", "17", "İki yabancı" gibi şarkılar çok kaliteli. Ayrıca birer Ajda Pekkan ve Zerrin Özer klasiğini de yeniden yorumlama cesaretini göstermiş. Bravo...
Ezginin Günlüğü ise yıllardır sound'unu, üslubunu değiştirmiyor. Ve bize pürüzsüz kadın-erkek sesleriyle sanki hep iyi ve mutlu bir geleceğe, dünyanın ve ülkenin kurtuluşuna, güvenli ve eşitlikçi yarınlara, gölgesiz aşklara adanmış sakin baladlar, yaşamın yüreğinden kopmuş duygu yüklü besteler sunuyorlar. Bu toplama emeği geçenleri de kutluyorum.

Ve tüm önyargılarınızdan arınıp bu bizden ses ve guruplara, Türk popunun bu parlak yeni ürünlerine kulak vermenizi öğütlüyorum...