FOTOĞRAF ÇEKECEKTİ
Geçtiğimiz yıl ağustos ayında meydana geldi "O"nu adliye koridorlarına sürükleyen olay. Hastalığının en azından, "yürümesine", "yaşamdan keyifli anlar çalmasına" izin verdiği bir dönemdi. Trabzon'a gitmeye karar verdi oğluyla. Hem biraz temiz hava alacak hem de tam 15 yıldan bu yana profesyonel olarak çektiği fotoğraflar için otantik görüntüler bulabilecekti.

BAVULU ÇIKMADI
Uçakta kendi ve oğlu için yer ayırttı hemen. Direkt uçuş yoktu. Onun için Ankara aktarmalı biletlerini ceplerine koyup bindiler uçağa. İçinde giysi ve filmlerinin yanı sıra her biri milyarlarca lira değerinde olan ve kendisi için yaşamsal önem taşıyan ilaçlarının da bulunduğu bavulunu kargoya verdi.

Keyifli bir yolculuğun ardından indiği Trabzon Havaalanı'nda kargo bantlarının başına geçip bavullarını beklemeye başladı. Birer ikişer eksiliyordu bavullar. Alan gidiyordu. Kendi bavulu ise bir türlü gelmiyordu. Tüm bavullar sahiplerini bulduğunda dehşetle kendisininkinin olmadığını farketti. Hemen alan müdürüne koştu. Panik içindeydi. İlaçları vardı o bavulda. Onun için yaşamsal önemi olan ilaçları.

Sonunda havalimanında beklemekten vazgeçip otele doğru yola çıktılar. THY yetkilileri bavulun hemen bulunacağını ve kendilerine ulaştırılacağını söylemişlerdi.

TATİLİ ZEHİR OLDU
Tatillerini geçirmek üzere seçtikleri yer Trabzon'a iki saatlik uzaklıkta, 3 bin 500 metre yükseklikte bir konaklama tesisiydi. O günlerde yaşadıklarını anlatırken hala içi titriyor Gonca Uyar'ın;

"Çok soğuk bir yerdi. Üzerimizde incecik giysilerle kalakalmıştık. Ayaklarımızda terliklerle dağ bayır dolaştık oğlumla. Hatta oğlumun ayakları ıslanmasın diye naylon poşetlerle sardık. Ama giysiden daha önemlisi ilaçlarım idi. Bu arada çıktığımız kısacık turlardan koştura koştura geri dönüyor, telefonun başından ayrılamıyordum."

Evet. Gonca Uyar telefon başından ayrılamıyordu çünkü ilaçlarını bir başka yerden bulması imkansızdı. Türkiye'de bulunmayan bu ilaçlardan biri ödem önleyici "Triamteri", diğeri ise tümör önleyici "Arimidex" adlı ilaçtı. Tam beş gün boyunca bu ilaçların yolunu gözledi Gonca Uyar. Beş gün sonra beklenen haber geldi. Çanta bulunmuştu. Ama bu arada onun da durumu ağırlaşmış, tatilini sürdüremeyecek kadar güçten düşmüştü.

"BEDELİNİ ÖDESİNLER"
İstanbul'a döndüler hemen. Bir süre hastanede yatarak kendini toparladı. Kendine geldiğinde ise aklında bir tek şey vardı. Ona bu denli acı çektirenler bunun bedelini ödemelilerdi. Para önemli değildi. Önemli olan insanların sağlığıyla fütursuzca oynayanların hadlerinin bildirilmesi, bu olayın kapanıp gitmesinin önlenmesiydi. Ve bildiği bir tek şey vardı. Yarın öleceğini bilse bile hakkını arayacaktı.

"AMACIM PARA DEĞİL"
Soluğu mahkemede aldı Gonca Uyar. Kadıköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne bir dilekçe ile başvurup 2 milyar lira manevi tazminat talep etti havayolu şirketinden. Şimdi mahkemenin başlamasını beklerken herkese bir bir anlatıyor koskoca bir havayolu şirketi ile neden kavgaya giriştiğini:

"Şirket elemanlarının sorumsuzluğu yüzünden ben niye onca acı çektim ki. Hakkımı aramalıydım ve bu benim gibi zor durumda kalanlara da örnek olmalıydı. Bunun için açtım davayı. Amacım para değil. Yalnızca hakkımı arayabileceğimi göstermek istedim. İnsanlarımız haklarını aramıyorlar. Ben kanser hastası olmasam da bu davayı açardım."

Gonca Uyar şimdi bir yandan ilk duruşmasına hazırlanıyor, bir yandan da kendini yaşama bağlayan şeylerden biri olan fotoğraflarını sergilediği Taksim Asmalımescit Sanat Galerisi'nde fotoğraf meraklılarını ağırlıyor.

SANİYE ERGÖNÜL