Zaman

İSTANBUL zamana nanik işareti yapan bir kent.

BAKMAYIN dev gökdelenlere filan; bugün de betona sırtınızı çevirip zaman telaşesine boşvereceğiniz, kendi hülyalarınıza dalabileceğiniz sürüyle yer var İstanbul'da..

GALATA'nın ara sokakları, Eyüp sırtlarında bir kahvehane, Balıkpazarı'nda salaş bir meyhane, Kuzguncuk'ta koruluğa uzanan daracık bir yol ve hatta Şişli'nin hayhuyu içerisinde kuğu zerafetinde bir eski apartmana atfedeceğimiz nazar, bize "zaman kavramından asude" duygular verebilir.

O kadar kadim bir kent ki İstanbul, zaman onun önünde secdede..

BU bakımdan, "milenyum sendromu" olarak dünyanın tüylerini diken diken eden "dijital kıyamet" İstanbul'u fazla alakadar etmiyor.

NİCE badireleri çelebice karşılayıp ağırbaşlılıkla atlatan İstanbul bunun son örneğini Marmara depreminde vermedi mi? Tarih boyunca geçirdiği bütün depremler, yangınlar, sosyal çalkantılar gibi son depremin şokuna da İstanbul aynı vekarla noktayı koydu, işine bakıyor. Deprem ve "istikbaldeki depremlerle ilgili kehanetler" bizi İstanbul'dan zerre kadar soğutmuş değil. Hepimiz İstanbul'u sevmeye, onun müşfik ve kendisine reva gördüğümüz hoyratlıklara rağmen müthiş bağışlayıcı kucağında olmaktan mutluluk duymaya devam ediyoruz.

İŞTE bir yüzyıl bitti; takvimlerden 2000'li yaprakları koparmaya başlıyoruz.

BİR binyıl da bitti. Üçüncü binyılın kapısından girdik. Fakat İstanbul'da yaşamak bizlere zamana dair telaşenin fazla içinde olmamak huzurunu sağlıyor.

TARİHİYLE, kültürüyle, doğasıyla "bütün zamanların kenti" olan İstanbul, "milenyum" denilen üçüncü binyıla da her zamanki kalenderliğiyle bakıyor.

BİRÇOK şiirinde "zaman"ı temel izlek olarak alan Ahmet Hamdi Tanpınar'ın şu dörtlüğü "İstanbul'daki bizler"in ruh halini ne güzel anlatıyor:

"Ne içindeyim zamanın/Ne de büsbütün dışında/Yekpare geniş bir anın/ Parçalanmaz akışında..."

YENİ yılınız mutluluk, esenlik, sağlık ve barış içinde geçsin. Yüreğinizden o sıcacık İstanbul sevgisi hiç eksik olmasın.