Çakıcı'yı sorgulayamamak

Avrupa Birliği aday üyeliğinin iç hukukumuza bazı sınırlamalar getirmesini kabul edebiliriz. Bu sınırlamalara uygun yeni düzenlemeleri seve isteye yapabiliriz. Bu uğurda, Çakıcı gibi kimi suçluları cinayetten yargılayamamayı bile göze alabiliriz.

Ama Avrupa Birliği bahane edilerek kandırılmayı sineye çekemeyiz.

Apaçık görülüyor ki, bugün yapılmak istenen bu.

Devletin kimi görevlileri eski defterlerin açılmaması için Avrupa Birliği'ni bahane ediyor ve Çakıcı'nın sorgulanmasını engelliyor. İçişleri Bakanı Tantan da bunu görüyor ve haklı olarak isyan ediyor. Ama elinden bir şey gelmiyor. Evet, koskoca İçişleri Bakanı'nın elinden bir şey gelmiyor! İçine düştüğümüz durumun vahametini düşünebiliyor musunuz? Devletin temizlenmesinin ve şeffaflaşmasının ne kadar zor bir iş olduğunu anlayabiliyor musunuz?

İçişleri Bakanı'nın gücünün yetmediği yerde bizler yazmışız ne olacak, bunu biliyorum, ama hiç değilse niyetlerini çetrefil hukuk tartışmalarının ardına gizlemeye çalışanlar o kadar da saf olmadığımızı bilsinler istiyorum.

***

Hatırlarsınız, Çakıcı'nın yakalandığı günlerdi. Birçok insan için, Çakıcı'nın cezalandırılmasından belki de daha önemli olan şey bildiklerini anlatmasıydı. Devlet-mafya işbirliğinin, özelleştirmelerde dönen dolapların, bu kirli ilişkilere bulaşan saygın politikacılarımızın ve iş adamlarımızın kimler olduğunu öğrenmemizdi. Çakıcı'nın gücünü bu bilgilerden aldığını biliyorduk. Bu bilgiler yüzünden kah ortadan kaldırılmaya çalışılıyor, kah paçayı kurtarıyor; yine bu bilgiler sayesinde Avrupa'da elini kolunu sallaya sallaya dolaşıyor, canlı yayınlarda önüne gelene tehditler savuruyordu. Besbelliydi ki Çakıcı kendisini en azından "rakipleri" kadar, onu yakalatmak isteyenler kadar meşru görüyordu. Onlarla aynı ipte oynadığını, aynı hedefler için aynı yöntemlerle mücadele ettiklerini biliyordu.

Bizler ise, Çakıcı'nın devlet içindeki gücünü, elindeki bilgileri bilmiyorduk ama iktidar sahiplerinin ondan korkması gerektiğini çıkarabiliyorduk.

İşte o günlerde Çakıcı sürpriz bir biçimde yakalandı. Yakalanır yakalanmaz da iade tartışmaları başladı. Gerçi Fransa idam cezası yüzünden iade etmedi ama bizim Çakıcı'yı Fransa'da sorgulamamıza izin verdi. Nitekim, aynı tarihte Belçika da ülkesinde işlediği bir suçtan dolayı ekip gönderip Çakıcı'yı Fransa'da sorguladı. Eğer o tarihlerde hazırlanan sorgu ekibi Fransa'ya gitseydi, Çakıcı'yı sorgulayabilecekti.

Peki Fransa o zaman buna izin verirken şimdi neden vermesin? Fransa'da sorgulamak AB hukukuna uygun idiyse, Türkiye'de sorgulamak neden AB'nin ilkelerine ters olsun?

Biz mevzuatı bilmeyebiliriz, ama mevzuat dediğimiz şeyin hiçbir zaman temel prensiplere aykırı olamayacağını iyi biliriz.

Avrupa Birliği'nin iç hukukumuza getirdiği sınırlamalar, ilke olarak daha demokratik, daha çağdaş bir hukuksal düzeni yerleştirmek için yapılır. Temiz ve şeffaf bir toplum hedefinin karşısına dikilmek, birtakım kirli ilişkilerin sır olarak kalmasına yardımcı olmak herhalde Avrupa'nın hedefi olamaz. Bu yorum olsa olsa, o kirli ilişkilerin aydınlanmasından korkanların yorumudur.

***

İçişleri Bakanı Saadettin Tantan, "Bu tip insanlar devletin üzerinde bir varlık gibi gösteriliyor" diyor. Aslında, Tantan'ın bütün çabalarına rağmen, Çakıcı'yı sorgulama iznini alamadığına bakılırsa, "gösteriliyor" demek pek doğru değil. Bu tip insanlar devletin üstünde demek daha doğru...

Acı ama gerçek: Devletin gücü, Hasan Celal Güzel gibi "fikir suçlu"larına, öğretmen istiyoruz diye protesto gösterisi yapan çocuklara yetiyor; Çakıcı gibilere yetmiyor.