İstanbul... Sevgili kentim benim... Gözü dışarda hovardalar gibi orda-burda sürttükten, başka sevgili adaylarıyla sana ihanet ettikten ve çeşitli zevklerin peşinden koştuktan sonra, olsa olsa daha da artmış bir özlemle sana dönmemizin nedeni nedir?

Nedir sendeki bu büyü, bu gizem ki bizi hep, herzaman ve herşeyden öte sana çeker?

Son aylarım yolculuklarla geçti. Bunca yıllık gazeteci sorumluluğu gereği ve teknolojik ilerlemelerin de yardımıyla siz okurlara hissettirmemeye çalıştığım çeşitli sinema festivalleri... Atlas okyanusu kıyısında çoşan dalgalarıyla, bir anda başlayıp bir anda biten yağmurlarıyla Bask ülkesinin başkenti San Sebastian... Batı Akdeniz'in incisi, çılgın mimar Gaudi'nin gizemli yapılarıyla donanmış, dünyanın en iyi paella'larını sunan ve geniş bulvarlarında haftasonları gençliğin tek bir yürek gibi attığı Barcelona...

Kahveyi ve çörekleri Osmanlılardan aldığını unutmamış, ama gerçek bir kahve kültürü kadar klasik müziğin hemen tüm ustalarına da yuvalık etmiş valsler kenti Viyana... Osmanlılardan uzun sürmüş tek hanedan olan Habsburg'ların yaşam kültürüyle yoğrulmuş, çirkinlik sözcüğünü hiç işitmemiş olan müze-şehir... Ve nihayet, İstanbul'dan arabayla beş saatlik yolda, Makedonya'nın başkenti, Osmanlı'nın Avrupa'daki en önemli ayağı, Türkiye'de sayısız ailenin geçmişinde onca önemli yer tutan, hoyratça yok ettiği geçmiş mimarisine karşın hâlâ çekici bir kuzey İzmir'i Selanik...

Peki ama, bunca değişik ve herbiri kendince güzel kentten sonra İstanbul'a dönüşteki bu mutluluk neden? Havası mı, suyu mu, Boğaz'ı mı yoksa Beyoğlu'su mu? Yoksa gitgide gelişen yemek ve eğlence olanakları mı? Yoksa hepimizi olduğu gibi beni de geçmişe bağlayan nedenler mi? Aşklarımı yaşadığım, sofralarında yiyip içtiğim, kimileri hâlâ süren dostluklar kurduğum, kitaplarımı yazdığım, gazetecilik denen olağanüstü mesleği uyguladığım, onca tarih, uygarlık ve güzellikler kenti olması mı? Bu soruları yanıtlayamadım. Ama en azından birkaç ay için ve kımıldamamak üzere İstanbul'da olduğuma çok memnunum. Gezmek, görmek güzel. Ama yaşamak için herşeye rağmen ve heryerden öte, İstanbul...