Savaş uçağı satın!
Ancak asıl önemli olan resmiyet ve formalitelerden uzakta kalan halkın gösterdiği tepkilerin kazandığı boyutlar... Bu bağlamda doğa afeti karşısında Yunan halkı da asıl duygularını gözler önüne serdi. Deprem enkazları arasında cesetlerin çıkarılması, çocuklarını arayan ana ve babaların, ya da ana ve babalarını arayan çocukların feryatlarını televizyon ekranları karşısında izleyen Yunanlılar'ın hıçkıra hıçkıra ağladıklarına tanık olduk. Radyolarda çalan hüzünlü şarkıları dinledik.

Sevasti Ekonomu adlı yaşlı bir bayanın 150 metrekarelik dairesini bir depremzede aileye tahsis etmek ya da 10 yıllık kira parasını depremzedelere göndermek için çırpındığını izledik. Din adamlarının, iş adamlarının, belediye başkanlarının gözleri dolu, ellerindeki para çekleriyle Türk Büyükelçiliği'ni ziyaret ettiklerini öğrendik.. Kiliseler, bugünkü Pazar ayinlerinden sonra "Türk halkına yardım" amacıyla tepsi dolaştıracak. Deprem bölgelerinde zarar gören ailelerin çocuklarını Yunan Adaları'nda ağırlayacaklarını açıklayan gazeteci, işçi ve memur sendikalarının açıklamalarını okuduk. Bir adam televizyonda deprem faciasının halklara ait olduğunu haykırdı ve siyasetçilere çatarcasına "Madem ki bu beyler biz halklara yardım etmek istiyorlar, o zaman hem Türk hem Yunan Hükümeti, birer savaş uçağını satışa çıkarsınlar ve toplanacak meblağı depremzedelere versinler.. O zaman siyasetçilerin de insan olduklarını anlarım.." diye konuştu..

Gerçek duygular
Yunan halkı, Türk halkına karşı olan gerçek ve samimi duygularını bu faciada ortaya çıkardı.. Ağlamak, hıçkırmak, kanını vermek, depremi sanki kendileri yaşamış gibi üzülmek, gerçek duyguları yansıtmaktan başka bir şey olamaz... Yunanlılar'ın bu "tutum değişikliği niçin.." diye soranlara verilecek en iyi yanıt, siyasetle insanlık duygularının her zaman bağdaşmadığı olabilir. STELYO BERBERAKİS