Böyle günlerde...
İşte... böyle günlerde ortaya çıkıyor milletimin güzelliği.

Depremin ardından sokaklara fırlayan insanlar, birbirlerini tanısınlar tanımasınlar büyük bir dayanışma içindeydiler.

Önce, hasar olmayan yerlere bakalım:

Evinin bahçesi olanlar, bahçesini açtılar... konu komşu, hep beraber orada sabahladılar... Çayırlara kırlara doğru da küçük çadırlar ve şemsiyeler açıldı. Yatak yorgan oralara taşındı... Herkes birbirini teskin etti. Kimileri hiç tanımadığı insanların arabalarına sığındı.

-Su mu istersin, ilaç mı istersin... Aman üşüme, sana bir hırka getireyim... Al, üzerimdeki battaniyeyi sana vereyim.

*

Hasar olan yerlerde ise daha duygulu manzaralar gördük.

Enkaz kaldırma çalışmalarına, her vatandaş bütün gücüyle katılmıştı... Tırnaklarıyla elleriyle beton yığınlarını aşmaya çalışıyorlar, enkaz altındaki insanları kurtarmak için canla başla uğraşıyorlardı.

Kimileri yorgandan sedye yapmış -aklı erdiğince- ilk yardım uyguluyor, kimileri de kan vermek için hastanelere koşuyordu.

Evet... herkesin kendi canı derdinde olması gerekirken, inanılmaz bir özveri sergileniyordu.

Müthiş bir dayanışma seyrettik.

*

Daha da devam edecek bu dayanışma... Evsiz, barksız, işsiz, güçsüz ve kimsesiz kalan nice insanlar var... Kimileri de sakat kaldı, çalışamayacak.

İşte, bu yaraları da millet saracak.

Yardım kampanyaları başladı bile.

Türkiye'yi ayakta tutan gizli kuvvet budur.

Ön plâna çıkardığımız bütün soysuzluklara, yolsuzluklara, pişkinliklere, arsızlıklara, ahlâksızlıklara rağmen, sağlıklı Türk yapısı dimdik ayakta... O'nu kimse yıkamıyor.

*

Öyle bir haslet ki o, işte böyle günlerde ortaya çıkıyor.

Yâni, insanlar çılgınken, insanlar göbek atarken, müstehcenlikle müptezellik yarışırken, o haslet, kabuğuna çekilip belki gizlice ağlıyor... Ama böyle bir felâket geldi mi, hemen kabuğundan çıkıp ben burdayım diyor ve bir şaheser sergiliyor.

Halbuki, kenara çekilip diyebilir ki:

- Bu kadar rezaletin sonu buydu zaten...

Hayır, demiyor.

Kendi hayatını bile tehlikeye sokarak yardıma koşuyor...

Güzel insanlar topluluğu bu.

Ve Türkiye'nin ezici çoğunluğu...

*

Acımız büyüktür.

Ölenlere Allah rahmet eylesin... Yakınlarına Allah sabır versin.

Ama bu depremin bize getirdiği tek teselli, unuttuğumuz ortak ruh'un ve dayanışma kavramı'nın dipdiri bir biçimde geri geldiğini görmektir.

O ruh sayesinde ekonomiyi de aşabiliriz. Terör dahil her türlü felâketi göğüsleyebiliriz...

Ahlâk için bile tek çare o ruh'tur... Başka büyük yok.