Yapısal reformlar vitesine takılıp, icraat gazını almayan bu arabanın, rölantide bekletilmesi halinde sarı ışığın kırmızıya dönmesi an meselesi. Türkiye ile IMF arasında geçen son pazarlıklara "şeffaflık" penceresinden bakalım.

"Her türlü bilgiye aç ve acımasızca kullanmaya hazır" bir piyasa mı var karşımızda? IMF ile yapılan bir dizi görüşme, "piyasa kurtları" sendromunun gölgesinde kaldı. Türkiye, bildik kapalı devre program" hazırlama tekniklerine dönüverdi. Oysa IMF Türkiye Masası Şefi Carlo Cottarelli, "Uygulanacak programa toplumsal desteğin önemi çok büyük" diyordu. Ekonomi yönetimi ise "bilgi sızdırma" psikozu ile "kamuoyunu bilgilendirme" denklemini bir türlü çözemiyordu.

Bu aşamada, "Daha görüşmeler bitmedi. Şimdi yapılacak bir açıklama yanıltıcı olur" denebilir. Haklı gerekçelere dayanabilecek böyle bir savunma aynı zamanda, "Spekülasyonlara", "panik ataklara" hazırlıklı olmayı da gerektirir. Temel ilkesi harcamaların kısılması esasına dayanan, önce dar ve sabit gelirlileri fedakarlığa davet edip, ancak birinci yılın sonunda reel faiz cephesini ele geçirmeyi hedefleyen bir program var karşımızda. Üstelik, daralan bir ekonomide "kemer sıkma" politikalarına destek vermesi beklenen milyonlar sözkonusu.

IMF ile ekonomik büyümeden döviz kurlarına kadar pek çok detayı görüşen siyasi ve bürokratik kadronun, kamunun nasıl aydınlatılacağını da düşünmeleri gerekmiyor mu?

Kapalı kapılar ardında kotarılan "reçete" ile "acı ilaç" birilerine yutturulamazsa bunda şeffaflıktan kaygı duyan anlayışın hiç mi payı olmayacak? 5-6 ay vaziyeti idare ettikten sonra anlaşmaya imzayı attığınızda gerçekler ortaya çıkmayacak mı?

Şu soruya doğru yanıtı bulalım. "Bu ülke, enflasyonu gerçekten düşürmeye hazır mı değil mi?" Eğer, "hazır" deniliyorsa, çekinmeden herkesin ödeyeceği faturayı açıklayalım. Bu fırsat da kaçırılırsa enflasyonun düşürülmesi için yüzde 1000'lere çıkmasını, güçlü tek parti iktidarlarının gelmesini beklemekten başka çaremiz kalmayacak!...