Yaşasın okullar kapandı!

Havaların ısınıp, bahara dönmesiyle beraber ders çalışmak sıkıntı verici bir hâl almaya başlamıştı.

Artık içimizden hiçbir şey yapmak gelmiyordu ve okulun kapanmasını da dört gözle beklemeye koyulduk. Ama hiç gözümüzün yaşına bakmadılar ve haziran'ın son haftasına kadar sürdü okullar. Hele ki son iki, üç hafta, sanki bir türlü geçmek bilmedi...

Bir an lise yıllarımdan söz ettiğimi sandınız değil mi? O zaman da duygularım pek farklı değildi ama şimdi bir anneyim ve artık bunları kızımla beraber yaşıyorum.

Bu yıl ikimiz için de oldukça zorlu geçti. Ceren ilkokula başlamanın heyecanını, sıkıntısını yaşarken, biz de beynimizin tozlanmış raflarında duran tüm ilkokul bilgilerimizi parlatıp, onunla birlikte ders çalışmaya başladık. Gözünüzü korkutmak istemem ama çocuğunuz birinci sınıfa yeni başlayacaksa, zorlu bir dönem sizi bekliyor demektir. Bu arada ben sıramı savdım, çünkü artık kızım ikinci sınıfa geçti. Ve yaz tatilimiz başladı...

Savaşçı bir yapım olduğu için zorlu dönemlerde her türlü sıkıntıya katlanırım ve dolayısıyla öyle kolay kolay sıkılmam. Ama doğrusu Ceren'in okuldaki ilk yılı, benim gibi zorluklardan yılmayan biri için bile pek kolay geçmedi...

Kaçamaklarınız sona eriyor
İsterseniz ilk yıl başınıza geleceklerden biraz söz edeyim de siz de ona göre gardınızı alın. Öncelikle hafta içi akşamlarınızda hiçbir şey yapamamaya başlıyorsunuz. "Bugün işim erken bitti, bari bir sinemaya gideyim" ya da "kendimi yorgun hissetmiyorum arkadaşıma uğrasam..." gibi hafta içi kaçamaklarınız tamamen sona eriyor. Çünkü çocuğunuz okuldan ev ödevleriyle geliyor ve kendisi yapsa bile en azından kontrol etmeniz gerekiyor. Hele hele okuma yazmayı sökmeden önceki dönemde, böyle programları zaten toptan unutun.

Yeni bir ortam ve dersler nedeniyle de çocuğunuzun psikolojik olarak desteğe ihtiyacı oluyor. Gün boyunca okulda yaşadıklarını, sıkıntılarını dinlemek ve onu olumlu yönde motive etmek de görevlerinizin başında geliyor. Ayrıca çocuk okulu ne kadar çok sevse de sorumluluklarına ve ders çalışma fikrine alışmakta sıkıntı çekiyor. Bu durumda da en çok annesini yanında görmek, güven ve sevgi dolu kollarında rahatlamak istiyor.

Sonra hafta sonlarınıza geliyor sıra. "Ne olacak canım, iki gün boyunca dersleri için biraz zaman ayırmak çok da zor değil" diyebilirsiniz. Ancak olaylar bazen hiç de düşündüğünüz gibi gelişmiyor. Eğer çalışan bir anneyseniz ve hafta sonlarında birçok özel işinizi bir arada kotarmaya çalışıyorsanız, mutlaka program yapmalısınız. Çünkü sokaklarda özel işlerinizin peşinde koşarken, trafikle boğuşurken birdenbire o iki gün geçiveriyor. Çocuğunuz da "Anne eyvah derslerim ne olacak?" diye pazar akşamı heyecan ve panikle yanınıza koşuyor. Tabii siz de bütün sükunetinizi korumaya çalışarak "Hadi çabucak yapalım" diyorsunuz ama nafile! Çünkü o kargacık burgacık olan bir satırlık yazı, 5 kere silinip yazıldığı için bir türlü bitmek bilmiyor. Hatta bazen silinmekten yırtılan sayfa koparılıp, diğer sayfaya geçiliyor... Sonra okuma dersiniz varsa ayrı bir bunaltı geçiriyorsunuz. Çünkü çocuğunuz küçük bir paragrafı okumaya çalışırken, size de birkaç kere ter basıyor ve kendinizi boğuluyormuş gibi hissediyorsunuz...

İkinci dönem rahatlıyorsunuz
Ama durun hemen korkmayın. Bunlar yaşanıyor ama çocuğunuz özellikle ilk dönemi atlatınca oldukça rahatlıyorsunuz. Çünkü bu süreç içinde okuma-yazmayı iyice söküyor, okuluna, arkadaşlarına adapte oluyor. İkinci dönemde de hem çocuğunuz hem siz artık profesyonel oluyorsunuz. Ders çalışma saatleri daha kolay organize oluyor, çocuğunuz okumayı söktüğü için her dakika sizin yanınıza koşmuyor... Böyle zorlu bir dönemi başarıyla atlattığınız için de hem çocuğunuz hem siz yıldızlı PEKİYİ'yi hak ediyorsunuz doğrusu.