Sizler, "bu köşeye ne oldu" diye merak ederken, ben günlerdir Amerikan Hastanesi'nde geçmek bilmeyen baş ağrısıyla mücadele ediyordum. Ve anlaşılan birkaç gün daha buradayım. Ama bugün Babalar Günü ve bugüne dair bir şeyler karalamadan edemedim...
Babamın üç kızının ortancasıyım ben. (Aslında 4 kız olmuş ama ilkinin ömrü kısa sürmüş ne yazık ki.) Annem anlatır; hepimizi ilk geceden koynuna alıp yatmış. Eminim her doğum öncesi (o zaman ultrason mu vardı ki?) çocuğunun erkek olmasını beklemiş, istemiştir ama bu özlemini hayal kırıklığına dönüştürmemiş, hiç dönüştürmedi de.
Bizi her zaman sevdi, şımarttı, bir dediğimizi iki etmedi.
Hiç korkmadık ondan, kucağından inmedik. İçimizden geldiği zaman, çekinmeden sarıldık, oynadık. Koca kızken bile sarılıp uyuduk beraberce. Tek sıkıntımız, ne zaman nasıl davranacağımızı kestiremememizdi. Bize göre kızılması gereken durumlarda güler geçer, hiç olmadık anlarda da parlardı.
Onun bize, bizim ona kızdığımız anlar da oldu elbette. Öfkelendiğimiz, çatıştığımız, darılıp günlerce konuşmadığımız zamanlar... (Birisini unutmam da kolay olmadı zaten.)
Bize kurallar da koydu, doğruyu-yanlışı öğretti; kendi doğrularına göre. Bize güvendi, bizi kısıtlamadı, bize inandı. Şimdi de gurur duyduğunu biliyorum. Ona en güzel armağanı bir erkek torun olarak ablam verdi yıllar önce. Erkek çocuk özlemini onunla giderdi.
Babalar Günü'n kutlu olsun, seni seviyorum babacığım.
e-mail: sguler@sabah.com.tr
