Kızların babalarına duydukları sevginin büyüklüğü, hissedilen bağlılığın derinliği tartışılmaz. Ee, ne de olsa kız babaya, erkek anneye düşkündür... Hatta öyle ki çoğu zaman, pek çok şey sırf babaları memnun etmek için yaparlar. Onları memnun etmek, gözlerine girmek ve ilgiyi kendilerine çekmek için...

Peki neden kızlar böyle davranırlar? Neden onlar babalarını sevdiklerini, içlerinden geldiği gibi her zaman söylemezler? Bunun nedeni ise yine gelip geleneklerde düğümleniyor. Çünkü geleneklere göre babalar, çok sevdikleri ve gözlerinden kıskandıkları kızlarına sevgilerini belli etmezler. Geleneksel babalar, kızlarını ancak uyurken ya da yanlarında olmadığı zaman severler. Öyle yüz göz olmazlar. Babaların kızlarıyla aralarındaki otoriteyi korumaları gerekir. Kızın evde birinden korkması gerekir ki, bu da baba olmalıdır. Yoksa 'kızını dövmeyen, dizini döver' ya da 'kızı bırakınca ya davulcuya, ya zurnacıya kaçar' hesabı, kızın akıbetinin ne olacağı bilinmez görüşü hakimdir.

Örf ve adetlerin arkasına saklanarak kızlarıyla son derece mesafeli, despot, baskıcı ve yüzeysel ilişkiler kuran babaların, genelde geçmişlerinde çok kızın ahını aldıkları ve 'o yollardan' geçtikleri için böyle davrandıkları söylenir. Bundaki doğruluk payının ne olduğu bilinmez gerçi ama uzmanlar, baskıcı ve despot babaların böyle davranmalarının sebebinin, toplumun ve erkeğin kadına bakış tarzı olduğu konusunda hem fikirler.

Anlamsız bir namus bekçiliği, dolduruşla edinilen bir erkeklik ve babalık kimliği pek çok genç kızın hayatı tanımalarına engel oluyor. Babalarıyla ve dolayısıyla hiçbir erkekle konuşamadan büyüyen genç kızlar, erkekler hakkında en ufak bir fikre sahip olmadan, erkeklerle birlikte hayata atılıyorlar.