Ancak...
Bende mi bir terslik var bilmiyorum ama, tatile çıkacağımız tarih hızla yaklaşırken, "Acaba bu yıl ne olacak?" diye gittikçe gerilmeye başladığımı hissediyorum. Abartmıyorum; çünkü daha şurup şişelerinin eşlik etmediği bir tatil geçirmedik.
Bundan önceki tatillerimizin (2 yaşındayken yaptığımız hariç, çünkü kızımın hastalanmadığı tek tatilimizdi) hepsinde bir "hastalık" yaşadık ve hem hastalıkla mücadele ettik hem de tatilin tadını çıkarmaya çalıştık.
Yaşadığımız tatilleri anlatayım da, haklı mıyım, değil miyim siz karar verin.
Ceren 4 yaşındayken, yaz boyunca tatil yapamadığımız için kısa mesafeli bir yer de olsa onu tatile götürme kararı almıştık. Yola çıkmadan bir gün önce, tam bavulları hazırlamaya başlamıştım ki, ateşinin hafif yükseldiğini farkettim. En iyisi bir doktora danışmak deyip, çocuğu kaptığımız gibi doktoruna götürdük.
Doktor da çok ciddi bir şey olmadığını, tatilimizi ertelememize gerek olmadığını söyledi. Antalya'ya gideceğimiz için de herhangi bir sorun olduğunda kolaylıkla bir sağlık kuruluşuna ya da doktora ulaşabilecektik.
Antalya Kemer'e ulaştığımızda kızımın keyfine diyecek yoktu doğrusu ancak oldukça bitkin görünüyordu ve ateşi de düşmüyordu. Bu durumda hemen tatil köyündeki doktora gittik. Tahlil yaptırmamızı istedi bizden. Doktorun adını şu an hatırlamıyorum ama kendi otomobiliyle bizi aldı Kemer'e götürdü ve oradaki bir laboratuvarda tahlilimizi yaptırdık.
Sonuç tahmin ettiği gibiydi ve bağırsaklarda parazit olduğu çıktı testte. Gereken reçeteyi yazdı, tavsiyelerde bulundu ve biz tatil köyümüze geri döndük.
Bu gelişme canımızı sıkmıştı ama hastalık tespit edilmiş ve artık tedaviye başlanmıştı. Şimdi sıra tatilin keyfini çıkarmaya geliyordu. O kısacık tatilde çocuğum biraz bitkin ve iştahsız olduğundan her istediğini yapamadı ama yine de çok güzel anılarla döndü.
Ertesi yaz "Artık biraz büyüdü bu sene daha rahat ederiz" düşüncesi hakimdi evde! Her şey yolunda gidiyordu ve sağ salim tatil köyümüze vardık. Hiçbir hastalık belirtisi yoktu. Ama daha tatilin başındaydık. İki gün geçmedi ki, çocuğu öksürük nöbetleri tuttu.
Yine hemen tatil köyündeki doktorun yolunu tuttuk. Doktor havuzdaki klor nedeniyle öksürdüğünü, dolayısıyla su yutmaması gerektiğini belirtti ve yine şurup şişelerimizle çıktık doktorun yanından.
Bir sonraki yıl ise artık kesinlikle emindik; Ceren iyice büyümüştü ve gerçekten bomba gibi bir tatil yapacaktık! Tatil programı yapıldı, erkenden biletler ayırtıldı ve heyecanlı bekleyişe geçildi.
Ama o da ne, gripal enfeksiyon gibi gözüken hastalığın ardından boğmaca tarzında bir öksürük musallat oldu çocuğa. Biz de hemen klasiklerimiz arasına girmiş olan "tatilden önce doktor ziyareti"ne koştuk. Bir torba şurubumuzla da evimize geri döndük. Şurup torbalarını da bavuldaki baş köşeye yerleştirdik. Bu sevimsiz şuruplara rağmen biz kararlıydık ve tatilin tadını çıkaracaktık. Çıkarmaya çalıştık...
Şimdi yine tatil programımızı yaptık. Geri sayım da başladı... Artık Ceren epey büyüdü, 7 yaşında... Umarım, şurup şişelerinin eşlik etmediği bir tatil yaparız bu yaz...
(Her şeye rağmen bu annelik içgüdüsü denilen ve doğanın tüm kadınların beynindeki bir noktaya yerleştirdiği duygu "Benim melek gibi bir kızım var ve hiçbir şey umurumda değil, buna şurup şişeleri de dahil" dedirtiyor insana...)
