Seçmece bunlar
Bruce Springsteen / 18 Tracks(Columbia - Sony)
Rock müziğin 'patronu' lakabını yıllardır taşıyan, New Jersey'den çıkmış, orta sınıf ailenin, şarkılarında gerçek hayat hikâyeleri anlatan 'ozanı' Bruce Springsteen, daha önce hiçbir albümünde yayınlanmamış kayıtlarını toplu bir albümde derlemeye karar verdi. Koleksiyoncuların kaçırmayacağı albümün, ayrıca 4 CD formatında, 'Tracks' adı altında, kısıtlı sayıda basılmış box-set'i de mevcut. 18 parçalık seçme albümde, patronun 'Hearts of Stone', 'Born in the USA' gibi hit'lerinin daha önce hiç duymadığınız versiyonlarının yanı sıra; box-set'te bile bulunmayan üç 'bonus track' var: 'The Fever', 'Trouble River' ve 'The Promise'. Bizde hep "Ben bunu yaşamıştım, biliyorum" duygusunu uyandıran bu 'kaybeden' ruhlu rock patronunun, eski grubu E Street Band'le, tıpkı eskiden olduğu gibi, birlikte turneye çıkmış olması da bir başka sevindirici haber.

Geçmişi gömmek
The Cranberries / Bury the Hatchet(Island - PolyGram/Universal)
Sesini duyduğumuzda, duraksamadan "Hah, tamam bu İrlandalı!" diyebileceğimiz, Sinead O'Connor'dan sonra en karakteristik sesin sahibi Dolores O'Riordan, grubu The Cranberries'in bu denli başarılı olmasının tek sebebi. Uzunca bir süre adları 'Zombie'yle birlikte anılan grup, üç yıl aradan sonra çıkan yeni albümlerinden ilk single 'Promises'la, şu aralar yine gündemde. "Bu albüm, bizim her şeyi geride bıraktığımızın ifadesi," diyorlar 'Bury the Hatchet' için. Tabii onlar kötü şeylerden bahsediyorlar, ama bize nedense iyi özelliklerini de geride bırakmışlar gibi geldi. Zirâ 'Linger', 'Ridiculous Thoughts' dönemi parçalarına daha kolay katlanabiliyorduk. İyice yumuşamış müzikleri, Dolores'in "la la la"ları veya anlamsız sözlerinden ibaret; eni konu sıkıcı bir albüm bu. Sadece meraklılarına...

Scorpions çok iyi
Scorpions / Eye II Eye(WEA - Balet)
Biliyorsunuz, Scorpions diye bir Alman grubu var. Bunlar her 10 yılda bir, hortlayıp yeni bir konsept yaratıyorlar. 70'lerin rock'çıları, 80'lerde derileri kuşanıp heavy metal'ci 'babalar' oluyor; 90'larda, soğuk savaş esnasında, ta Rusya'lara gidip konser vererek 'rüzgârı değiştiriveriyorlar.' Anlaşılan, yine oturup "Acaba milenyumda ne imaj yapsak?" diye kafa patlatmışlar.

Ve evet, sonuç: Bu sefer de, kısaca tanımlanamaz diyebileceğimiz; ne rock, ne pop, ama kesinlikle stüdyo marifetli; acayip gitar rifleriyle, efektlerle bezeli, Klaus Meine'nin her daim sinir bozucu sesi bâki; gerçekten kötü bir müzikle çıkagelmişler. Eğer yeni, hiçbir şeye benzemeyen sound'larını merak ediyorsanız; buyrun.