kapat
   
SABAH Gazetesi
 
   Son Dakika
  » Yazarlar
   Günün İçinden
   Ekonomi
   Gündem
   Siyaset
   Dünya
   Spor
   Hava Durumu
   Sarı Sayfalar
   Ana Sayfa
   Dosyalar
   Teknoloji
   Emlak
   Otomobil
   Detaylı Arama
   Arşiv
   Etkinlikler
   Günaydın
   Televizyon
   Astroloji
   Magazin
   Sağlık
   Cuma
   Cumartesi
   Pazar Sabah
   İşte İnsan
   Sinema
   20. YILA ÖZEL
   Turizm Rehberi
   Çizerler
Bizimcity
Sizinkiler
emedya.sabah.com.tr
Google
Google Arama
 
David Selim Sayers @ SABAH
 

Buraları eskiden hep tarlaydı

Benimsenmeye değer ne kadar da çok İstanbul varmış meğer? Ve bunlara sahip çıkanlar, ne denli değişik insanlar olabiliyormuş? İstanbul, ne kadar çok kişiye, ne kadar farklı şeyler ifade edebiliyormuş? Fırtınalı bir gecede metrodan inmiş evime doğru yürürken, birdenbire yoluma neslinin çoktan tükendiğini zannettiğim bir geyik çıkıveriyor. Karşıdan gelen orta yaşlı adam, arkadaşına sinirli bir sesle hitap etmekte: "Sen bilmezsin, buraları eskiden hep tarlaydı!" Adamın bu sözleriyle, gözlerimin önünde yirmi yıl öncesine uzanan bir kapı açılıyor. Anneannem ve dedemle, sıcak bir yaz gününde Boğaz kenarındayım. Dedem, tepeleri dolduran irili- ufaklı binaları işaret ediyor. Ve hüzünle hayranlığın karışımından doğan bir sesle konuşuyor: "Benim küçüklüğümde," diyor dedem, "buraları yemyeşildi, sadece en tepede tek bir ev vardı. Çok soğuk kışlarda bu tepelerden aşağı kurtlar bile inerdi"...

KURTLAR İNER Mİ?
Yine yirmi yıl sonrasına dönüyorum. Ve tam dönüp "Peki kurtlar da iner miydi buralara abi?" gibi bir soruyla kendimi rezil edecekken bir de bakıyorum ki sinirli adam çoktan kaybolmuş. Yağmurlu yolun gerisi boyunca bir yandan iri köpeksi hayvanlarla karşılaşmamak için dua ediyor, diğer yandan da o adamın ve dedemin farklı ses tonlarını düşünmeden edemiyorum. Birisi, yitip giden İstanbul'u yüzünden öfkeli. Diğeri, değişimlere tam ayak uyduramamışsa da, bunların büyüklüğü karşısında bir çeşit huşuya bürünmüş. Dünün İstanbulluları, kendi şehirleri geçmişe karıştıktan sonra yaşasalar da, bu yeni şehrin içinde ancak birer gölge, birer hayalet gibi gezmeye devam ediyorlar sanki. Kimisi öfkeli, kimisi hüzünlü. Elbette ki herkes, kendi İstanbul'unun değişimine bu kadar kolay razı olmuyor. Şehirleri için mücadele verenlere hem sokaklarda hem de medyada rastlıyoruz. Vapurların hizmetten kalkmasına ya da Gökkafes'in inşasına karşı yapılan kampanyalar... Bir gece yarısı paparazzi kameraları önünde İstiklal'den sökülüp alınan ağaçlara yüksek sesle sahip çıkmaya çalışan uzun saçlı, sarhoş genç... Herkes bir İstanbul'a inanıyor, herkes bir İstanbul'u savunuyor. Benimsenmeye değer ne kadar da çok İstanbul varmış meğer? Ve bunlara sahip çıkanlar, ne denli değişik insanlar olabiliyormuş? İstanbul, ne kadar çok kişiye, ne kadar farklı şeyler ifade edebiliyormuş? İlginçtir ki "Gerçek İstanbul" anlayışı, kısa sürede büyük değişimlere uğrayabiliyor. Bugün "nostaljik" diye savunulan vapurlar, Şirket-i Hayriye'nin esas, yandan çarklı gemileri yanında birer modern teknoloji canavarı değil mi? Bugün İstanbullular tarafından benimsenen İstiklal ağaçları, daha birkaç yıl önce, onları sökenden farksız bir belediye tarafından dikilmedi mi? Günden güne ışık hızıyla değişen bir şehir çehresinde çoğu yeniliğin daha benimsenip içselleştirilemeden yokoluşuna, diğerlerinin ancak yokolma tehdidiyle birlikte değere binişine, yine diğerlerinin ise hiçbir gerçek otantizme sahip olmamalarına karşın bir şekilde şehrin simgelerine dönüştüğüne tanık oluyoruz. Bari en azından şehirde köklü bir yer edindiğini düşündüğümüz unsurlar evrensel olarak kabul görse! Ama nerede? İstanbul'u bugün İstanbul yapan çoğu şey, aslında ne kadar da tartışmalı! Örneğin iki kıtanın birleşmesine simge olmuş, İstanbul silüetiyle özdeşleşmiş Boğaz köprüleri. Bunların İstanbul görüntüsünü nasıl da bozduğunu söyleyen insanlara hala rastlıyorum. Yine de bugün bunları savunanlar olduğu gibi, günün birinde İstanbul'da bir "Gökkafes Dostları Derneği" ya da Yenibosna semtinin otantik yapısı bozulmasın diye düzenlenen mitingler de olmayacağı ne malum?

HANGİ İSTANBUL?

Peki bütün bunların arasında benim kendi özel İstanbul'um hangisi acaba? Ve onu nasıl savunurum? "Şehrin geçmişi korunsun" derken, "hangi geçmiş?" diye soruyor muyuz? "Otantik yapıya zarar gelmesin" derken, "hangi otantizm?" diyerek duraklıyor muyuz? "İstanbul ölmesin" derken, "hangi İstanbul?" sorusu açık kalmıyor mu? Böyle sorular karşısında "benim" olanı bulup korumaya çalışırken hem şehirden hem de hayattan bezmek kolay. İstanbul da, tıpkı hayat gibi, bize çoğu değişimi sormadan dayatıyor ve sadece bu değişimleri iyiye ya da kötüye yorma özgürlüğünü bize bırakıyor. Acaba gerçek İstanbullu, bu özgürlüğü sonuna kadar kullanmasını bilen kişi olabilir mi?

YAZARIN ÖNCEKİ YAZILARI
 Almanya'da bu asla olmazdı!   / 03-02-2006
 Buraları eskiden hep tarlaydı   / 27-01-2006
 Otobüs ve metro Mazi... Ati!   / 20-01-2006
 İstanbul'da bir İngiliz   / 13-01-2006
 Memleket nere birader?   / 06-01-2006
  » Yazarlar
    Alışveriş
    Yaşam
    Ajanda
    Güncel
    Gezi
MEHMET TEZ
İlişkiyi canlı tutmanın 99 yolu
Şu sıra sabah uyanınca...
Komşunun kulağı Unkapanı'nda
Komşunun kulağı Unkapanı'nda
Eskiden Türk şarkıcılar, Yunanlılar'ın popüler şarkılarına Türkçe söz...
Uyuşturucu kuryesi yavru köpekler
Uyuşturucu kuryesi yavru köpekler
Akla gelen her yolu deneyen zehir tacirleri sınır tanımıyor.
Bugün seçim yapılsa barajı iki parti geçiyor
AK Parti yüzde 39.5 ile açık ara birinci. CHP'nin oy oranı yüzde...
Karanlık bir ortaklık
Merkezi Trabzon olan Uzay Güvenlik Şirketi'nde ilginç ilişkiler...
 
    Günün İçinden | Yazarlar | Ekonomi | Gündem | Siyaset | Dünya | Televizyon | Hava Durumu
Spor | Günaydın | Kapak Güzeli | Astroloji | Magazin | Sağlık | Bizim City | Çizerler
Cumartesi | Aktüel Pazar | Sarı Sayfalar | Otomobil | Dosyalar
   
    Copyright © 2003, 2004 - Tüm hakları saklıdır.
MERKEZ GAZETE DERGİ BASIM YAYINCILIK SANAYİ VE TİCARET A.Ş.