|
 |
|
MANSUR FORUTAN
İki korku!
Nereden bakarsanız bakın Türkiye yoksul bir ülke. İnsanların büyük bir bölümünün tek eğlencesi "gezmeye" gitmek. Çay bahçesine, mesire yerine, konu komşuya...
Zengini de aynı.
Tek fark onların arabalarıyla "gezmeye" gitmeleri.
Bakmayın siz üç beş beyaz Türk'ün rafine zevklerine. Boş vakitlerinde sushi yerler hani. Onlarınki sayılmaz.
Galiba kırk yıldır korkarak geziyoruz. Ve bundan sonra biraz daha dikkatli olmamız gerek.
Ben kendi adıma ilk korkumu 1977 1 Mayıs'ında yaşamıştım. İlk okuldaydım. Okulum da Galatasaray'daydı. İngiliz konsolosluğunun elli metre aşağısında.
Koşuşan insanlar, yerlerde yuvarlananlar, patlayan silahları ilk o zaman tanımıştım. Yaşım tutmadığı için sağ-sol mücadelesini tribünlerden izlemiş ve çok korkmuştum.
Adresler
Korkuyla büyümeye başladığınızda ya işi vurdumduymazlığa verirsiniz ya da siner yaşamınızı idame ettirmeye çalışırsınız.
Terörün günümüzdeki versiyonunun tanımları yapıldı son birkaç gün içinde.
Korkuyu iliklerinize kadar hissettirip, yaşam akışınızı felce uğratmak en yaygın olanıydı.
Adresini bilmediğiniz bir güç odağı beklemediğiniz bir anda vurup gidiyor. Sahip olduğunuz veya edinmeye çalıştığınız ne kadar değer varsa onları hedef alıyor.
Bir mayın tarlasında yürür gibi.
Bir de adresini bildiğiniz, çağdaş görünümlü, size bir yaşam şekli, bir hayat standardı empoze eden korku kaynakları var. Fiziksel zararları yoktur. Kahpelik yapmazlar ama...
"Eğer benim değerlerimi kabullenmezsen sürünürsün, bitersin bir hiç olarak kendi dar coğrafyanda yaşamını sürdürürsün" mesajını verir hep.
Kendi iç dinamiklerinde de egemendir bu yönetim şekli.
"Eğer sana sağladığım değerlere sahip çıkmazsan, işini kaybedersin, arabanı, evini, statünü kaybedersin. Burası özgür bir ülke, burası imkanların sonsuz olduğu bir ülke ve eğer sen bunlardan yararlanmıyorsan bir kaybedensin".
Ve senin daha iyi şartlar altında yaşaman için dünyayı tıpkı senin gibi yaşayan insanlarla dolduracağım. Korkma benzin fiyatları artmayacak!
Ya benimlesin...
Galiba iki korku odağının cephe hattını oluşturuyoruz. Ya benimlesin ya da düşmanımsın savaşlarının şarapnelleri etrafta uçuşuyor.
Bir yanda acımasız saldırılarla fiziki bir korkuyu yaşıyoruz. Öte yandan eyvah eğer dışlanırsak nasıl çağdaş refah toplumu oluruz korkusunu.
Aslında yeni bir şey değil bu. Yüz yıllardır bir yüzünü batıya çevirmiş ama gövdesi doğuya bakan bir coğrafyada yaşıyoruz. Defalarca medeniyetlerin cephe hattını oluşturduk. Ve teröre alışık bir ulusun çocuklarıyız söyleminden çok, korkuya alışığız demek daha doğru gibi geliyor bana.
Ben korkuyla gezmeye alıştım. Galiba önümüzdeki dönem bütün dünya da buna alışacak.
Haberleri gazete sayfası görüntüsünde okumak için
SABAH e-Medya"ya
tıklayın
|
|
|
|
