|
 |
|
MEHMET BARLAS
Parti-ici demokrasi yok ama, gazete-ici demokrasi cok!
Eskiden kose yazarlarinin polemikleri, gazeteler arasinda olurdu. Ahmet Emin Yalman'la Peyami Safa'nin polemiklerini, artik, basin tarihinden bile izleyebiliriz mesela. Simdi is degisti. Ayni gazetenin koseleri, surekli birbirlerine gol atmaya calisiyor.
Neticede hâlâ, siyasi yasamimiz parti-ici demokrasiye kavusamasa bile, medyamiz, gazete-ici demokrasiye, girtlagina kadar gomuldu.
Bu olayin "Tadi"na, ilk kez 1993'te Hurriyet'te yazarken vardim. Ben 5'inci sayfadaki kosemde yaziyordum. Emin Colasan da, daha arkadaki bir sayfada, hergun benim hakkimda, bana gore haksiz ve agir yazilar yaziyordu.
Gazetenin o zamanki sahibi Erol Simavi ile birgun sohbet ederken, bu durumu hatirlattim.
- Erol Bey.. Ayni gazetenin iki yazarinin, ayni gazetede birbirleri ile bogaz bogaza gelmeleri, neticede gazeteyi yaralar. Su Colasan'la beni biraraya getirin. Aramizda hesaplasalim ama kavgamizi, gazeteyi yipratacak sekilde koselerimize yansitmayalim, dedim.
Erol Simavi guldu. Masasinin uzerindeki Hurriyet'in Almanya baskisini acti.. Soyle dedi
- Barlas, sen ne diyorsun? Siz Emin'le birbirinize girdikce, Hurriyet daha renkleniyor. Almanya baskisinda, ikinizi de orta sayfaya koydum. Biriniz sol, biriniz sag kosedesiniz. Gazete katlaninca, sayfalarda birbirinizin ustune biniyorsunuz.
Bu konusmadan bir hafta sonra, Hurriyet'i birakip, Sabah'a gecmistim.
Simdi Erol Simavi hem basin, hem de Turkiye disinda oldugu icin, daha fazla bir sey soylemek anlamsiz. Ama ayni gazetenin yazarlarinin birbirleri ile fikir duzeyinde polemik yapmalarinin otesinde, birbirlerini asagilamalari hatta jurnallemeleri, adeta bir medya-turka gelenegi oldu.
Bir fikir ve bir konu uzerinde farkli goruslerin catismasi, tabii ki olmali ve sarttir. Ornegin bu yaz ben "Tavla Sans Oyunu"dur diye yazdim. Arkadasim Emre Akoz "Hayir, tavla bir sans yonetimi oyunu"dur diye bana cevap verdi.
Lezzetli, ilgi ile izlenilen bir polemik cikti ortaya.. Bir aksilik olmazsa, bu Sali gunu, bizim "Barlas'larla Gunlerin Getirdigi" programinda, Emre Akoz'le bu konuyu atv ekranlarinda da tartisacagiz. Tabii ki polemik sade tavla oyunu uzerinde olmaz. Ekonomi, siyaset, tarih ve her konu, polemigin zeminini olusturabilir.
Ama, "Sen yalakasin", "Sen rejim dusmanisin", "Sen vatan hainisin", "Sen satilmissin" gibi suclamalara dayali polemik, sadece taraflari asagiya ceker. Neticede gazete de, cok yara alir. En buyuk sermayeleri "Guven" olan gazete yazarlari, ayni gazetenin yazarlari tarafindan "Guvenilmez" olarak ilan edilince, okuyucu bunlara nasil guvenebilir ki?
Son gunlerin polemiklerine bir ornegi Hurriyet'ten vermek istiyorum. Ikisi de cok okunulan, onemli yazarlar olan Bekir Coskun ve Fatih Altayli, "Unlu ve ciddi gazeteci nasil olunur" konusunu, koselerinde tartisiyor.
Once Bekir Coskun, bugun unlu gazeteci olmak icin yapilmasi gerekenleri kendince soyle siraladi
- Cumhuriyet'e ve onun degerlerine, kurumlarina, kavramlarina saldirmak, kufretmek, asagilamak. Bu, gazetecileri "Unlu" kiliyor. Artik ne gelirse dilinize... Cumhuriyet ve kurumlarina saldirirsaniz, "demokrat ve unlu" gazeteci oluyorsunuz. Sizi bastaci ediyorlar.
Dun de Fatih Altayli, bu konuda soyle dedi
- Gazetecilikte nasil "Unlu" olunacagini dun bir meslektasim yazdi... Ben de gazetecilerin nasil var olabildigini yazayim bugun. Bazi gazeteciler kendilerini bir yere dayarlar. Kimi "derin devlet"e, kimi "ordu"ya, kimi bir "siyasi parti"ye, kimi bir "siyasetci"ye, kimi bir "ideoloji"ye, kimi bir "spor kulubu"ne, kimi bir "ulke"ye. Bu, gazeteci acisindan muthis bir kolayliktir.
Evet.. Bu gazete-ici polemikler, anlasilan boyle surup gidecek. Okurlar da, gazetelerin kendi kendilerini yemelerini (oto-faji) herhalde keyifle izleyecekler.
Allah, herkese guc ve kolaylik versin.
Mesajlariniz icin:
mbarlas@sabah.com.tr
Haberleri gazete sayfasi goruntusunde okumak icin
SABAH e-Medya"ya
tiklayin
|
|
|
|
