|
 |
|
UMUR TALU
Hakemin penalti anindaki korkusu
Birkac yil once, her an hazir ve nazir kameralarin kapsama alanindayken, soyunma odasi koridorlarinda bir futbolcuya sirret sirret bagiriyordu
"Sen topunu oyna .... efendi!"
Ne yazik ki, o "efendi" diye yirtinan cart cigligina, yuzundeki gergin-kustah ifadeye, kara kuru bir yazida hayat veremem.
O hali, sahada saniyelik karar anlarina sikisan bir suru hatadan daha belirleyici gelmisti.
O yuz-ses verkacinda, hayatimizin bircok enstantanesinde, bir suru tek ve cift vurusunda, bir alay barajinda, bir dizi gol pozisyonunda, onsekiz icinde ya da altipasta sik rastlanan cinsten bir korkak-saldirganligin "kasti hareket"ini gormustum.
****
Bir futbolcoksever olarak, hakemligine denk geldigim her macta dikkatle izledim.
Sanki karar vermekten korkuyor, verdigi her kararda kararsizlik geciriyor, ama bir yandan da, bu urkekligiyle baskalarinin kellesi ustunden bas edebilmek icin firsat kolluyordu.
Bu tespitimin onyargidan saglam kanaate dogru sagli sollu her ataga kalkisinda, bu kez baska bir sey olmaya basladi.
Onun yuzu kayboluyor, pes pese oyuncu degisiklikleri gibi, govdesinin ustune baska tanidik, bildik simalar oturuyordu.
"Ah!" diyordum, "bunlar, onlar."
Korkak, kendine guvensiz ruhlarin, bir suru nefretle icin icin kaynayan naylon suratli birer despot ozentisi olarak tum oyunlarin komutasini ele gecirmesi...
Birer duduk sahibi oldular mi, kokusmus otoritelerini kusmasi filan.
Hakem Muhittin Bey olarak degil, kalabalik bir turun esantiyon-misyonuyla icimi acitiyordu.
****
Bu sezonun ilk haftasinda kendimden utandim, kendime kizdim.
Fenerbahce-Istanbulspor macinda, o statta, o seyirci, o baski altinda, muthis sahsiyetli bir hakem cikinca.
O birkac yilin biriktirdigi takintili izlenimim siliniverdi. Onun suretiyle becayise soktugum digerlerinden bile gizli gizli ozur diledim sanki.
Yine "ah"!
Cuvaldizi iyi ki fazla derin batirmamisim kendime.
Efsane acele geri dondu. Otekilerin de hep var oldugunu, cok olduklarini, caldiklari-calmadiklari duduklerle, korkak-saldirganliklariyla hayatimiza coreklendiklerini alelacele hatirlatti.
Sorun, hakem hatasi, bir hakemin hata yapabilme ihtimali filan degildi.
Fenerbahce'nin penaltisini verememisti; Galatasaray'inkini de veremedi.
O pozisyonlari, hep beraberlikle giden oyunda, idare-i maslahat ugruna yedi.
Galatasaraylilar tek tarafli ofkelenmemeli; iki takimdan da hak yedi. Kimseyi kayirdigi filan yoktu, korkuyordu, korktugu icin o anda karar veremiyor, oyunun akisina saklaniyordu.
Kisiligi eziliyor, kendini kurtarabilmek icin zamana siginiyordu.
Penalti vermek anlik bir kararken, vermeyerek dakikalara kaciyordu.
Hak gozetmeye, hak sektirmemeye cabalamaktan cok, hep kendini kurtarmaya calisan; otoritesini, gucunu, konumunu, ne pahasina olursa olsun adalet ve cesaretle donatmaya ugrasmaktansa, korkaklik ve kaypaklikla sivayan herkes gibi.
****
Kendimi tutamayip bu yaziyi yazmaya iten nihai dudugu o pozisyonlar calmadi.
Mac bittiginde, koridordaki televizyonda son penalti pozisyonu tekrar gosterilirken, tam oradan geciyordu.
Ekranda kendi korkusunu gordu; tekrar tekrar, agir cekim. Hemen basini cevirip gidemedi, bir an takildi.
Yuzune oturan; pismanlik, uzuntu, utanma degil, korkakligin, hak yamyamliginin panzehiri zannedilen o bayagi maske, sinsi, sahte, yapis yapis siritis oldu.
Iste o an, yuzu yine kayboluverdi.
Onu, bunu, sunu, hepsini, bilseniz kimleri goruverdim karsimda.
Dikkatli baksaydiniz, siz de gorurdunuz!
Ve bu yazinin aslinda, hic tanimadigim Muhittin Bosat adindaki kisiyle bir ilgisi olmadigini kabul ederdiniz.
Mesajlariniz icin:
utalu@turk.net
Fax: 212 280 05 51 Tel: 0 537 660 71 21
Haberleri gazete sayfasi goruntusunde okumak icin
SABAH e-Medya"ya
tiklayin
|
|
|
|
