|
 |
|
Geldim, gördüm, döndüm
Rock şişede durur mu, durmaz mı bilmem ama, çadırda durmadığı kesin. Rock'n Coke Festivali'ni yerinde inceledim, çadır kurdum, bayrak açtım ama doğaya yenildim
Amundsen'in 1911 yılında Güney Kutbu'nu keşfetme çabası ile benim 2003 yılında Rock'n Coke festivaline gitmem arasındaki fark nedir? Cevap veriyorum Amundsen çadırına hükmedebilmişken ben bu konuda başarısız oldum. Ayrıntılar az sonra... Dürüst olmak gerekirse, organizasyonun bu kadar başarılı olabileceğine ihtimal vermemiştim. Tek kelimeyle mükemmel. Dünyadaki emsallerinden bile daha iyi. Üstelik ilk kez yapılmış olmasına rağmen... Dört beş yıl sonrasını düşünmek bile istemiyorum.
Bir festivalin iyi olup olmadığı kriteri tuvaletlerden anlaşılır. Tuvaletler birçok arkadaşımın evindeki tuvaletlerden daha iyiydi. Yani Rock'n Coke sınavı geçti.
Niyetim, daha doğrusu niyetimiz geceyi çadırda geçirmekti. Daha da doğrusu ben Mehmet Tez'in getirdiği çadıra çöreklenme planları yapmıştım.
TARİHE GEÇTİK
Çünkü babam da rock festivallerinde çadırda kalıyordu!.. Çadır dediğim ufak tefek bir şey. Ana rahmindeki embriyo pozisyonu almadığınız sürece sığmak fevkalade zor. Göl kenarına kurduk fakirhanemizi ve festival alanına akmaya gittik.
Bu arada bizim çadır tam VIP Lounge'unun orada. Amundsen'in Norveç bayrağı varsa bizim de Iron Maiden bayrağımız var. Okuyanlar bilirler, şu bayrak meselesine bir hayli mesai harcadım. İlk kez Roskilde'de görmüştüm. İştirakçiler birbirlerini kolayca bulabilmek için çok uzun bayraklar taşıyorlardı. Ve her biri ayrı bir sanat eseri tadındaydı. Kadın donundan tutun da şişirilmiş prezervatife kadar farklı farklı çalışmalar vardı.
Maalesef ben pek vakit ayıramadım. İki tane kamışı birbirine çamaşır ipiyle bağlayıp ucuna da Iron Maiden tişörtünü takınca işim görüldü ama ...
Ancak çok işe yaradı. Bayrağı gören dostlarımız hemen olduğumuz yeri anlayıp yanımıza geldiler. Daha da ilginci, etrafımıza dadanan kimi iştirakçiler de bayrağı adres verip arkadaşlarıyla buluşma şansına sahip oldular. Şanlı sancağımız beğeniyle karşılandı. Ama en önemlisi bir tarih yazmış olmamız. Rock'n Coke festivalinde bayrak açan ilk biz olduk! Bunları yazarken beynimin başka bir bölümünde paralel kurgu şeklinde devam eden bir iç ses mevcut.
Otuz beş yaşına gelmişsin, senin yaşındakiler çoluk çocuk brunch'a gitmişler. Sen burada çadır kurup bayrak sallıyorsun. Ne o birbirimizi kolay bulalım diye. Muhteşem bir proje. Peki ben lise ikide ne yapıyordum?! Paralel kurgunun bu kısmını beğenmedim!
Devam... Ortam son derece güzel. Her yaştan insan eğlenmeye gelmiş. Bu çok önemli aslında. Festival ruhunun oluşması için en önemli kriterlerden biri de bu. Sadece aknelerin dadandığı bir festival, gazı kaçmış kola gibi. Seneye valideyle pederi de getirip bayrağı pedere taşıtacağım. M.F.Ö. iyiydi ama yaşlandıkça Mazhar'ın çenesi düşüyor. Üç yıl sonra şarkı söyleme süresiyle konuşma süresi eşitlenir bu gidişle. İki şarkı arasında bir döner dürüm, bir kola, bir de lokma tatlısı götürmeyi başardım. İlk günün ağır topu Simple Minds'dı ve en öndeki yerimizi alıp bayrağı açtık ve vokalist Jim Kerr gözünü bayrağımızdan alamadı.
SON ÇARE TİŞÖRT
Hava kararınca Hezarfen pek bir soğuk oluyor!... Günün yorgunluğu, tüketilen biraların verdiği "beden dersindeki hımbıl kız" hali çadırımıza gitmemiz gerektiğini gösteren belli başlı işaretlerdi. Tek uyku tulumu, iki adam ve yalandan bir battaniye... "Üşüdüm" kelimesini bundan sonra gelişigüzel kullanmama kararı aldım. Her bir yanım ayrı ayrı titriyor. Dayanılacak gibi değil. Bayrağın ucundaki tişörte, Mehmet de, ben de pis pis bakıyoruz. Yaşamak için son çaremiz o tişörtü ele geçirmek. Kapmak için planlar yapıyorum. Mesela Mehmet'in gırtlağını kesip cesedini göle atabilirim. O kadar soğuk ki acıyı fark etmez bile. Hem uyku tulumunu ele geçirir, hem de tişörtü giyerim!...
İşin garibi, diğer çadırlar bomboş. Hani birileri olsa da yatıya misafir gitsek, kaynaşsak, koklaşsak, ortam ısınsa...
BIRAK DAĞINIK KALSIN
Bizden başka kimse yok. Çadırını kuran gitmiş!.. Yapacak en iyi şey buradan uzayıp, sabah geri dönmek. Mehmet Tez'in gırtlağını kesmenin bir alemi yok. Bayrağımızı çadırın önüne dikip, çaktırmadan uzadık. Sabah geri döndüğümüzde çadır, göl kenarına kadar olmasa da bir hayli mesafeyi kat edip uçmuştu. Şanlı sancağımız da kırılmıştı. Amundsen'i Amundsen yapan, en kötü şartlar altında bile yılmamasıydı. Biz de yılmadık. Ve çadırı toplamaya karar verdik. VIP'dekiler keten pantolonlarıyla takılırken, biz sefil girişimimizi noktalamaya, şiddetli rüzgarın azizliğiyle baş etmeye çalışıyorduk. Emir Rüzgarda çadır toplama-Komutan.
Mesela ben yüz metreyi on saniyenin altında koşamam. Açık kalp ameliyatı da yapamam. Ve rüzgarda çadır da toplayamam. Bu üçü nasıl olur da aynı zorlukta olabilir ki? VIP'dekiler çadır toplayamayan iki sersemin gösterisini beğeniyle izlerken, barbekünün de hakkını veriyorlardı. Etin kokusu da çalışmalarımızı olumsuz yönde etkiledi. "Bırak dağınık kalsın" yapmaktan başka çare kalmadığından, ne varsa arabanın bagajına tıktık ve VIP'e çaktırmadan festival alanına doğru uzadık.
İkinci gün daha keyifsiz, çünkü bayrağımız yok. Çünkü çetemiz darmadağın. Devesini kaybetmiş Arap gibi, bir o yana bir bu yana takılıp durduk. Ta ki The Cardigans sahne alıncaya kadar. Galiba en iyi onlardı. Hatta ve hatta Pet Shop Boys'dan bile daha iyilerdi. Ne fark eder...
İki günün sonunda kavgasız, gürültüsüz, muhteşem bir festival geçirdik. Altmışlarındaki bey amca "you are always on my mind" diye, Pet Shop Boys'a eşlik ettiyse bu iş tamamdır. Çelimsiz çocuk iri yarı kız arkadaşını sahneyi görebilmesi için omuzlarında taşıyabildiği kadar taşıdıysa, bu iş olmuştur. Ve barış her yerde aynıdır.
Bundan daha iyisi, daha iyi bir çadır ve donanımıyla olabilirdi ki o eksikliği gelecek yıla tamamlarız evvel Allah. Bayrak için de çok manyak projelerim var...
Mansur FORUTAN
Haberleri gazete sayfası görüntüsünde okumak için
SABAH e-Medya"ya
tıklayın
|
|
|
|
