|
 |
|
SAVAS AY
Gazeteci nasil arinir?
Kim bilir belki de sacmalayacagim az asagilarda. Ama yemin ederim ki icimde devinen kemirgen kurtlarin yarattigi haleti ruhiyedir buna sebep. Mesela ve nicedir iletisim okuyan, ya da mektepli degil alayli olarak, akli, gonlu gazetecilige teyelli genc meslektas adaylarimizin kafa iclerini okuyan bir makinem olmasini cok istiyorum. Acaba az onceleri neler dusluyorlardi, simdi neler dusunuyorlar? O caglarinizi hatirlayin. Tertemiz, saf, yalin, idealist duygularin doruklarindasiniz. Nerede, nasil ve kim olursaniz olun, insanligin, ulkenizin, dunyanin iyiligini istemektesiniz. Niye? Cunku caginiz o cag. Hayatin derinine inmemis, batagina girmemis, camuruna tozuna dusmemis haller cagi yani.
Tertipler ve tertipler
Genelde bu kimya ile mucessem genc kusaklar, ozelde de dedigim gibi gazetecilige goz koymussa olup bitenlerden acep nasil etkilenmektedir? Empati kurmaya calisiyorum. Ilk yillari animsayip, kendimin ve "tertip"lerimin o zamanki duygularini, beklentilerini, belki romantik, fantastik ama ille de katki maddesiz, saf umuslarimizi yani. Sonra, simdinin heveskar kusagina bakip, "herhalde onu yani duvari depresif, travmatik, umarsiz badanalarla ortulu bir zaman tuneline kisilip kalmis gibidirler" diyorum. Bakin su siralarin gazetelerine, anlayin neden boyle olundugunu. Ne yapsin o cocuklar simdi? Neyin muhabbetini, neyin tartismasini, neyin sevgi bolusmesini yapsinlar?
Sevda cografyasi
Peki biz gibi kalfalar, ve her kadrodaki ustalar... Onlar ne durumda dersiniz? Butun kalbimle sizi temin ederim ki, herkes moralsiz, sevksiz, heyecansiz, bitkin. Gazeteci irki parasizliktan, gunde 25 saat calismaktan, hatta belli surelerle issiz kalmaktan cok da fazla yipranmaz aslinda. Bu irki esas tahrip edip yipratan; gonlunun, kafasinin, meslek sevdasinin ve cografyasinin disinda gelisen hallere eli bogrunde bakakalmak, hicbir sey yapamamak, ayaginin altindan yer kure kayiyormus gibi muvazenesiz, saskin, urkek hallere savrulmaktir.
Gazeteci olsun da
Ister duzeltme servisinde celebi tavirli bir usta musahhih, sayfalara can veren bir editor, bir sekreter. Ister emektar fotograf makinesinin karnini carpici karelerle doyurmak isteyen bir foto muhabiri ya da gece sorumlusu bir dis haber gorevlisi. Hatta kisim sefi, haber ya da yazi isleri muduru, hatta genel yayin muduru de olsalar fark etmez. Ici disi gazetecilik olan kadrolarin berhava edici, yurek delici, moral ve fizik kondisyon eritici kezzabi, bu dedigim hallerdir. Durumumuzu asansorde sikisip kalmislarin durumuna benzetiyorum biraz da. Asansor sekil semal itibariyle asansordur tamam. Biz de icindeyiz o da tamam. Lâkin oldugu yere cakili, kipirtisiz, fonksiyonsuz bir haldir asansorun hali. Hava giderek isinir, oksijen tukenir, ter basar, tasikardi durumlar artar iceridekiler icin. Tekrar hareket olsun, kapilar acilsin, hava gelsin, feraha cikalim ister herkes.
Bilen varsa?
"Peki nasil olacak bu?" derseniz, haddim olmayarak onerecegim, ustumde deneyip sifa buldugum minicik bir formulum var. Isin ozune daha bir dort elle sarilip, kendini paralarcasina habere, yaziya sayfaya, fotografa, ajans bultenine, satir aralarina, diger yayinlarin basligina, formatina gomulup kaybolurken kendini bulmak. Agrinin tam da ustune ustune gidip calisarak sayrilmak. Bosa da gitse, kimse gormese, fark etmese de calismak, cok calismak. Boylelikle arinmak, boylelikle ayakta kalmak. Bilen varsa soylesin. Baska ne yapilabilir ki bu "tuhaf" sureclerde?
Haberleri gazete sayfasi goruntusunde okumak icin
SABAH e-Medya"ya
tiklayin
|
|
|
|
