|
 |
|
Ordu'nun altın kızları üçüz nineler
Ordu'da Altın Kızlar diye anılan üçüz nineler 72 yıllık ömürleri boyunca hiç, doğup büyüdükleri Yazlık Köy'den ayrılmamışlar. Birbirine tıpatıp benzeyen üçüz nineler bunca yaşa, yaşanmışlığa rağmen, fındık dikip toplamaktan başka da hiçbir iş bilmiyorlar
Dediler ki, "Perşembe'ye gider gibi git. Orada Mendereseönü Beldesi var. Oradan vur dağ yollarına. Bir cigara içimi tırman yolu. Sonra gelen köy Yalıköy olacak. Orada yol çatallaşır. İlk rastladığına sor. 'Yazlık köye hangi yol?' de gösterirler. Hiçbir yere dolanmadan patikayı izle. İşte Yazlık Köyü'ne ulaştın demektir. Şimdi bulamazsın onları evde. İhtimal ki bahçelerine inmişlerdir. Küçük, verimi düşük bir fındıklıkları var. Sabahtan akşama orada çalışır, eğleşir dururlar."
HABER ÇİN'DE DE OLSA!..
Tarifi, adreseyi bir tamam alınca, vurdum kendimi yola. Anlatılan aynen çıkarsa çok keyifli fotoğraflar olacak. Öyle ya; üç çeyrek asır yaşamış tek yumurta üçüzleri (Böyle bir şey var mıydı acep) başka nerede bulunur? Hem ne demiş Konfüçyüz "Haber Çin'de de olsa gidip yapınız!.."
Şaka bir yana tam da kalemime göre bir iş bu, gideceğim, bulup, konuşup, saatlerce çekimler yapacağım ninelerle. Artık fındık bahçesinde mi görüntülerim, malın davarın güdülmesinde mi ya kısmet.
Şimdi anlatayım özetle. Demem o ki 'Ne iş bu iş?' söyleyeyim size. Söz konusu kişiler 72 yaşındaki üçüz kızkardeşler. Yani Hayriye Sarı, Emriye Sarı, Hacer Sarı. Bölge halkı bu sevimli yaşlı kadınlara Altın Kızlar adını vermiş. Yerin yörenin sevgilisi, ilgi odağı olmuş üçü de. Hatta hükümet hastanesinden (öyle diyorlar) bazı bayan doktorlar bile gelip incelemişler durumlarını.
Anne de vardı da
Anaları da varmış ama 3 yıl önce 102 yaşındayken vefat etmiş. Altın Kızlar'ın sadece birisi evli. İkincisi dul, diğeri ise hiç mi hiç evlenmemiş. "Ben anamın yanına bekçi olacam. Babam da yok erkek kardaşım da madem, o vakit ben koruyacam anamın eteğini, elini. Vermem onu da kendimi de elin evine" demiş, evlenmemiş hiç. Ve bu koskoca 72 yıllık ömürleri boyunca doğup yaşadıkları Yazlık Köy'den başka hiçbir yer, fındık dikip toplamaktan başka da hiçbir iş bilmiyorlarmış.
İçi burkulmuş
Evli olan kardeş Hacer Sarı. O, gelin olduğundan beri ayrı bir eve taşınmış. Ama bu bile günün neredeyse her saati birlikte olmalarını önleyememiş. Çünkü üstüne kuma gelmiş Hacer teyzenin ve kendi tabiriyle onun da biraz "içi burkulmuş" bu duruma. "Feleğin kahpeliği sade bununla mı kaldı sınırsın ah oğul. Derdimi Karadeniz'e döksem taşardı yeminlen. Acuk ötemdeki köylülerim bile bilmez ben niceyim ne haldeyim. Zaten bilseler ne olur ki? Herkesin evi, otu, ocağı ayrı, derdi, tasarı, sefası ayrı di mi oğlum? Ara sıra bunalıp kardeşlerime derim diyeceğimi. Derdimizi böler böler un ederiz üçümüz" diyor. Diyor da, gerisini anlatmıyor.
Belli ki gururu engelliyor dilini. Bu vakurluluk da asla eğreti durmuyor, yaman yakışıyor yaşlı kadına. Sonra diğer kardeşlerin yanına gidiyoruz. Hacer teyzeyle. Dehşetli fakirliğin kumdan kalesi gibi bir evde (ev denirse tabii) oturuyor onlar da. Ahşapları göz göz olmuş, kapısı, penceresi un eleğine dönmüş bir harabe burası.
Raziye'nin halleri
İçeri girmemle olağan dışı bir sıcak çarpıyor yüzüme. Amandır hayırdır dememe kalmıyor anlatıyorlar durumu. Evde yaz ortası soba yakan, kalın yorganın altında uyuklayan akıl hastası bir kız yeğen, yani Raziye var. Raziye'nin ne zaman ne yapacağı, ona hayat adayan teyzelerini ne zaman sevip ne zaman döveceği hiç belli değilmiş. Gelen doktorlar da görmüş onu ama, "İflahı mümkünsüz, bırakın yaşasın köylük yerde" demişler, alıp da apartmamışlar hastaneye Raziye'yi.
Dedim ya hayatları boyunca bir iki kez 15 kilometre aşağıdaki Ordu'ya inmekten. Ve fındık dikip toplamaktan gayrı hiçbir iş yapmamışlar. Bu nedenle bana bile kızıyorlar çok lafa tutuyorum diye. Daha gidip bahçede tırmık, çapa sallayacakmış Altın Kızlar.
SavaÅŸ AY
Haberleri gazete sayfası görüntüsünde okumak için
SABAH e-Medya"ya
tıklayın
|
|
|
|
