Bir gencin intiharı üzerine açılan tartışmalara katılmadan önce, bir öğrencinin bana gönderdiği mektubu dikkatle okumanızı isterim: "Selamlar,

Şu an çok yoğun duygular içerisindeyim, lütfen bu yazımı okuyun.

Ben lise 2. sınıf öğrencisiyim. Bir veya birkaç kişi yüzünden bütün okul suçlanamaz. Siyah oje sürmek, siyah giyinmek veya metal dinlemek hep günah keçisi yapılır; fakat bunlar ne intihar nedeni, ne de belirtisi. Bir intihardan ne bilgisayar veya internet, ne de bir oyun suçlu olabilir. İşin aslına bakmak gerekir.

Öncelikle aile içi problemler çok önemli.

Aile içinde bir problem yoksa ikinci sırada okul geliyor. İşte benim başımdan geçen sorunlar da böyle başlıyor:

Kendimi yarış içinde hissetmek istemiyorum, başkalarıyla kıyaslanmak istemiyorum. Bu çok büyük bir stres oluşturuyor.

Lise 1'in başlarında ergenlik sorunları ve ders stresi birleşince bunalıma girdim; fakat daha sonra gerek derslerimi, gerekse sosyal faaliyetlerimi toparlayabildim.

Sıra bölüm seçmeye geldiğinde çok kararsızdım. Bu yaşta nasıl böyle bir karar vermemiz bekleniyor ki zaten? Lise 1'de fen derslerim iyi olduğu için fen bölümünü seçtim ve hayatımın en büyük hatasını yaptım.

Tabii bunda okulun da payı büyük. Alan seçmeli dersi olan Fizik Uygulama, Kimya Uygulama ve Analitik Geometri derslerini okul diğer seçmeli ders seçeneklerini kaldırıp bize zorunlu olarak verdi.

'Merak etmeyin bu derslerde deney yapacağız, konuyu daha iyi anlayacaksınız' denildi, biz de kabul ettik. Fakat lise 2'ye geldiğimizde gördük ki, durum hiç de öyle değil. Birkaç kez deney yaptık ve geri kalan tüm derslerde konu işledik, sınavlarda öğretilenden çok daha ağır sorularla karşılaştık, normalde 4 saat olması gereken Kimya ve Fizik derslerimiz 6'ya, 3 saat olması gereken biyoloji dersimiz, MEB izniyle 4'e çıktı ve bu yüzden gereksiz ayrıntıları öğrenmek zorunda bırakıldık.

Matematik bölümünün çalışmaları ise tam bir rezaletti.

Herşeyden önce müfredata göre aralık sonu bitmesi gereken trigonometri konusunu ancak Ocak'ın üçüncü haftası bitirebildiler.

Sonuçta haftada 36 saat olması gereken programımız 42 saat oldu. Şikayet etsek de bir şey değişmiyor; 'Bunun böyle olması gerek, fen seçmeseydiniz' diye başlarından savıyorlar. Öğretmenlerimizin kağıt değerlendirmeleri de yanlış ve insafsız.

Çok başarılı bir geçmişim vardı ve hedefime gelemediğim zaman kendimi çok kötü hissediyordum. Orta 3'ün sonunda ders dışı faaliyetlerde gösterdiğim başarıdan dolayı özel ödül almıştım, fakat bu okul ve ders sorunları sosyal yaşantımı da etkilemeye başlamıştı.

Günden güne hepsi birikince artık patlama noktasına geldim. Lise 1'in başında ve sonundaf çok ciddi olarak intihar etmeyi düşündüm, intihar planları yaptım, hatta iki kere intihara kalkıştım ve sonra ailemi düşünerek vazgeçtim.

Ailem bana müthiş bir güç veriyordu ve beni hayata bağlayan tek şeydi. Sonraları işler değişmeye başladı.

Lise 2'nin başında ilk sınavlarım düşük geldi ve bir daha da eski başarıma yaklaşamadım.

'Artık bitti' diyerek kendimi kaybetmiştim. Bu durumun aileme yansımamasına ve sosyal yaşantımı etkilememesine özen gösterdim.

Son birkaç günde yaşadıklarım ise hiçbir şekilde tarif edilemez. Notlarım düşünce annem 'çalış' diye üstüme gelmeye başladı. Bense, artık tamamen kendimden soğumuştum, hatalı bir iş yaptığımı anlamıştım, bir üniversite bitirsem bile başka bir işte çalışmayı kafama koymuştum, ki bu düşüncemi ailemle paylaşınca onlar da karşı çıktılar ve çok üzüldüm. Kendimi sıkışmış gibi hissediyordum; fakat bundan kimsenin haberi yoktu. Okul, dersler, sınavlar çok fazla üzerime gelmeye başlamıştı artık... Derken..."

Yarın devam edecek!