İstanbul'da yaşayanlar, İstanbul'dan yakınmaktadırlar. Bu nedenle de bayağı üzgün ve öfkeli bir tavır takınmaktadırlar. İstanbul'un toplumsal bir bataklığa dönüştüğü doğrudur. Trafiği, pisliği, lağımı, susuzluğu, yolsuzluğu, serkeşliği, yabaniliği, ilkelliği, kazığı, hoyratlığı, düzensizliğiyle İstanbul; kolektif bir beyinsel anemi örneği olmaktadır. Bu yaz açan gönlümün pembe gülü de, artık yavaş yavaş solmaktadır.

Peki, suç kimin arkadaşlar, elimizde kalan ne, sorarım sana anne?

Genel helaya girince, göze çarpan manzaradan, kenef kullanma konusunda henüz yeteri kadar gelişme göstermemiş olduğumuz sezilmiyor mu? Büyük bir uygarlığın temsilcileri olduğumuz için, keneflerin durumu karşısında soylu ruhumuz azıcık ezilmiyor mu?

Arkadaşlar, söyleyin; biz bu yolda doğru dürüst yürümesini biliyor muyuz? Tanrı'dan biraz daha fosfor ve proteinle aklımızı, akıl etmesini diliyor muyuz? Altında mı üstünde midir cenneti âlâ; ya Rab, bu ne hâlet, bu ne hoş ab u havadır. O senin yediğin uskumru, ızgara değil, tavadır!

İstanbul niye böyle, neden Viyana'ya, Roma'ya benzemiyor? Zülfiye'nin bekâreti üstünde dedikodu çıktığından beri, Rüştü'yle gezmiyor. Bizler Hüsn-ü Hüda kadar seven, gönlü temiz adamlarız. Ne sanıldığı gibi ısırgan otu, ne de birbirimizi yiyen yamyamlarız. Ama biz sertiz. Direk gibi sözlü, düz, mertiz. Yani mertiz ve sertiz. Kendi başımıza, kendimiz dertiz. Yelelerinden tutup tarih denen aslanı, diyelim hep beraber sahibin Türk'ü tanı... Tanımazsa, yakarız; kıçına tekmemizi çakarız. O nedenle tarih denen aslan bizi tanır. Biz olmasak, tarihin de olmayacağına inanır.

İstanbul bunun en güzel örneğidir. İstanbul neden böyle? Çünkü biz onu tarihsel yerine oturtmaya çalışıyoruz. Bacaklarından tutup, tepetaklak tarihin içine sarkıtıyoruz.

Arkadaşlar kenefleri temiz tutalım. Sonra yabancılar bize ne der? Bir de birbirimize kibar davranalım. "Lütfen"li, "teşekkür ederim"li konuşalım arkadaşlar. Şimdi senin sülâleni sinkaf ederim, diye konuşursak, sonra yabancılar bize ne der? Biz kendimizin iyi yönlerini göstermesini bilmiyoruz arkadaşlar. İstanbul'daki çöplükler, iyi yönlerimizden değildir. Sonra birbirimizle çok fazla dalaşıyoruz. Sokakta çatık kaşla omuzları dalgalandırarak dolaşıyoruz. Oysa biz hödük değiliz, dangalak da değiliz. Sadece kentte araba kullanmasını pek bilmiyoruz.

Bir de hep asık surat dolaşıp, gülmüyoruz. Biraz da galiba gereğinden fazla bıçak ve hatta tabanca taşıyoruz. Bir de azıcık birbirimizin yaşamını ezerek yaşıyoruz. Sonra da İstanbul neden böyle, diye çenemizi kaşıyoruz. Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın? Gömelim gel seni tarihe desem sığmazsın. İstanbul'un neden böyle olduğunu derinliğine araştırmamalıyız. Belediye'ye çatalım, olsun bitsin. Çatalım Belediye'ye arkadaşlar, bitsin gitsin. Belediye nerede; susuz kalmış derede; git gel beş saat Gerede.

Bizim İstanbul neden kokuştu arkadaşlar? Uygarlığımızı kanıtlamalıyız arkadaşlar. Bu cennet vatan bizim. Ona iyi bakmazsak, sonra yabancılar ne der? Biz aslında tümden de kafasız değiliz. Yaratıcı ve yücelmeye dönük atılımların içindeyiz. Dalgalar kabardı mı, ya Hint'de, ya Çin'deyiz.

İstanbul'u kurtarmalıyız. Kenefleri temiz tutalım. Her yere çöp atmayalım ve işemeyelim. Birbirimize sövmeyelim. Arabaları efendi gibi sürelim. Yüksel ki yerin bu yer değildir, cihana gelmek hüner değildir. Destur. Kandıralı sen de dur. İstanbul yaşamalıdır. Biz de yaşamalıyız. İstanbul'u artık hiç sevmiyorum, diyemeyiz. Boğaz Köprüsü inci gerdanlık. Başın dönüp Cağaloğlu'nda kendini kaybettinse, git Bitpazarı'nda bul...

Yaşa varol İstanbul!

Not: 23 yıl önce yazılmış bir yazı... "Zurnada peşrev olmaz"dan...