Kentli, iyi eğitim almakta olan, 14-17 yaşları arasındaki modern gençlerin intihar etmesi birçok aileyi endişelendiriyor. Bu gençlerin metal müzik dinlemesi, "satanist kültür"ün bazı simgelerini kullanmaları ister istemez tepki doğuruyor. Birçok kişi, "Metal müzik dinlemeseler, satanist kültüre ilgi duymasalar böyle olmazdı" diyor.
Halbuki böyle düşünmek olaya çok yanlış bir açıdan bakmaktır. Sonuçları, nedenlerin yerine koymayalım. Bütün sosyal araştırmalar yerleşik değerlerin sarsıldığı, buna karşılık yeni değerlerin oluşmadığı dönemlerde intiharların arttığını gösterir.
Metal müzik ve satanist simgelerle bu gençler rahatsızlıklarını, mutsuzluklarını, ümitsizliklerini ortaya koyuyorlar. Yani metal müzik ve satanist kültür onları intihara sürüklemiyor. Aileleriyle ve çevreleriyle (örneğin okul arkadaşları) iletişimleri yetersiz olduğu için... Ruhsal sorunlarını giderecek imkanları olmadığı için... Eski değerler onları yeni dünya ile başetmelerine yetmediği için metal dinleyip, satanist kültüre ilgi duyuyorlar...
Şimdi yazdıklarımızı örnekleyelim... Buraya itiraf.com'a yazan iki annenin mesajını almak istiyorum önce. Bu mesajların ortak noktası şu: Aileler, çocuklarına ulaşıp onların sorunlarına çözüm bulamıyor... Ardından da o sorunlu dönemi sağ salim atlatmış bir genç kızın itirafı var.
İşte ilk anne:
"Eşimle 20 senedir evliyiz. Kültür seviyesi son derece yüksek, geçim sıkıntısı olmayan, herkesin imrendiği bir aileyiz. Tek sorunum, bir tanecik oğlum. 17 yaşında, hayat dolu bir gençken birden karalara büründü. Odasından çıkmıyor. Black, death ve doom metal'in en ürpertici melodileri evin duvarlarında yankılanıyor. Gözlerinin altındaki morluklar günden güne belirginleşiyor. Hiç tasvip etmediğim arkadaşlarıyla gece bir yerlere gidiyor. Neler yaptığı malum. 15 yaşına dek renk renk kıyafetleriyle, pırıl pırıl gözleriyle umutlu bir gençken, kız arkadaşı yüzünden bambaşka bir dünyaya batıyor. Artık ona ulaşamıyorum. Geçen sene bileklerini kesti, hastaneye zor yetiştirdik. Ona ulaşmak için içindeki dünyayı öğrenmeyi denedim ama öğrendikçe korkum daha da arttı. Ne yapacağımı bilemiyorum. Harçlığını kestik, çalmaya başladı. Kısıtlama getirdik, evden kaçtı. Son iki yıldır hayatımız cehenneme döndü. Bazen kendi yavrumun hiç var olmamasını istedim. 16 yaşındaki kızımız da abisinin bu halinden etkileniyor. Ne yapacağımı bilemiyorum." (suzette; kadın; 44; Ankara)
Ve ikinci anne:
"Suzette rumuzlu bayanın itirafını okuyunca yazayım dedim. Kızım: 1) Heavy metalci. 2) Üzerinden siyah kıyafetlerini çıkarmıyor. 3) Benden ve babasından nefret ediyor. 4) Kendi deyimiyle, doom ve death metal dinliyor. 5) Etrafındakilerle ağza alınmayacak küfürlerle konuşuyor. 6) İki sene önce benden habersiz başladığı bateri kursu sayesinde şu anda sürekli bateri çalıyor. Beraber çaldıkları bir grubu var. Hayatının yarısını baterisi kaplıyor. 7) Arkadasları 20-25 yas grubu. 8) Gece geç saatlere kadar Kadıköy'de, ne olduğu belirsiz tiplerle dolaşıyor. 9) Okuldaki rehberlik öğretmeninin deyimiyle, 'Fazla marjinal ve hayatinda sadece siyahlar ve beyazlar var. Grilere yer yok'. 10) Sevgilisi yirmi iki yaşında. 11) Herhangi bir konser organizasyonu olduğu zaman, sabah 10'da evden çıkıyor, konser bitince dönüyor. 12) Harçlık vermeyince evi birbirine katıyor. 13) Yine vermezsek bu sefer bir yolunu bulup bizden çalıyor ya da bir yerlerden borç alıyor. 14) En az yirmi yaşında gösteriyor. 15) Yaşı arkadas grubuna göre değişebiliyor. 16) Sesinin kalın olmasi yaş konusunda çok işe yarıyor. Telefonda duyan en az yirmi üç diyor. 17) Benim kızım daha on beş yasında. 18) Bir kolejde hazırlık sınıfı öğrencisi... Bu bilgilerin hepsini telefon konuşmalarını dinleyerek ve sevgilisinin ailesiyle konuşarak öğrendim. Eğer bunları bildiğimi bilse herhalde evden kacar. Bir daha da gelmez. Uyuşturucuya başlamasından çok korkuyorum. Sırf belki çevresinden uzaklaşır da, olması gereken insanların arasına girebilir diye özel okula verdik. Ama yok. Eskiden babasından korkardı, şimdi ise babası evden kaçar diye ağzını açamıyor. Çok mu aciz ebeveynleriz? Allahım sen kızımı koru." (bankacikirmizi; kadın; 41; İstanbul)
Son olarak da o bunalımları yaşamız, intiharın eşiğinden dönmüş bir genç kızın itirafı:
"Burada, iki annenin metalci çocuklarıyla ilgili yazdıklarını okudum. Eski günlerim aklıma geldi. O gençlerin geçirdiği dönemleri ben de çok ağır bir şekilde geçirdim. Bunda biraz da ailemin ben çok küçükken boşanmış olmasının ve fazla serbest büyümemin payı var sanırım. 15 yaşında, benden çok büyük bir erkekle beraber olarak bekaretimi kaybettim. Bunda da herhalde baba sevgisi alamamamın etkisi çok büyük. 14 yaşında sigara ve ot içmeye başladım. Lojmanda oturduğumuz için çok iyi (!) bir arkadaş grubum vardı. Her gece -kışın bile-, sabahlara kadar eve gelmez, 'sığınağımızda' içki içerek sabahlardık. Hepsi benden çok büyük olmasına rağmen beni aralarına almışlardı. Onlar gibi davranıp, onların dinlediği müziği dinliyor, ne yaparlarsa onu yapıyordum. Okulda ise hiç arkadaşım kalmamıştı ama bu zaten hiç umurumda değildi. Derslerim çok kötüleşmişti. Öğretmenlerimle kavga ettiğim için okuldan atılmaya kadar gitmişti iş. Annemle de her gün kavga ediyordum. 1994 yılında Kurt Cobain'in intiharından çok etkilenip ben de bileklerimi kesmiştim. Annem hastaneye zor yetiştirmişti. Ama şimdi her şey o kadar değişti ki. Çok iyi bir üniversitede okuyorum. İyi bir erkek arkadaşım var. İçki içmiyorum. Anneme artık her konuda destek oluyorum. Zor bir olgunlaşma dönemi geçirdim ama oradan taşınmamızla hayatım düzeldi diyebilirim. Keşke bunları hiç yaşamasaydım. Keşke annemi o kadar üzmeseydim." (jennajenna; kadın; 23; Ankara)
Toparlarsak: Bu gençler metal müzik dinledikleri için intihar etmiyor. İntihar edecek derecede bunaldıkları için metal dinliyorlar.
(Önemli not: Bu yazılanlardan sakın metal dinleyen her genç bunalımdadır sonucunu çıkarmayın.)
