Bu projeye göre dünyada satılan tüm ham petrolün her varilinden 1 dolarlık vergi alınsın, toplanan 5 milyar dolar 3. dünya ülkelerine dağıtılsın. Kaşıkçı'nın bu önerisini gerçekleştirmeye Özal'ın ömrü yetmedi. Ama Clinton bu projeyi uygulasaydı Orta-Doğu kan gölüne dönmezdi. Henüz geç değil; Kaşıkçı projeyi Bush'a da yollasın

Tanımadığım halde hiç hoşlanmadığım, hattâ nefret ettiğim insanların başında Adnan Kaşıkçı gelirdi. Yıllarca önce, Bebek Koyu'nda bir ay demirli kalan Nebile yatındaki davetlerine gidebilmek için sadece sosyeteden değil, basından da ünlü meslektaşlarımızın nasıl uğraş verdiklerini okurduk.

Türkiye'de sevip saydığımız sanatçı, politikacı ve hattâ yakın dostlarımın silah satıcılığında yarışa girmesiyle bu konunun piri olduğu için Kaşıkçı'ya duyduğum nefret normal düzeye inmişti. Ama hiçbir zaman onunla bir röportaj yapmayı, hattâ rastlayınca el sıkmayı dahi düşünmemiştim. Taa ki, 93'de Özal'ın ameliyatından sonra onuruna Miami'de verilen görkemli davette karşılaşıncaya kadar...

ÖZAL "LÜTFEN HATIRIMI KIRMAYIN"
Bir köşede toplanan Florida'nın zenginleri durmadan flâşlarını patlatıyorlardı. Oraya yaklaştım. Özal ve doktoru Cengiz Aslan, fotoğraflarından tanıdığım Adnan Kaşıkçı'yla sohbet ediyordu. Amerikalılar âdeta birlikte poz vermesi için Kaşıkçı'ya yalvarıyorlardı. Dayanamayıp, Özal'a bu silah satıcısıyla niye bu kadar samimi olduğunu sordum. Özal: "O iyi bir insandır; bir röportaj yapmanızı rica ederim" dedi. Ben direnince Sevgili Aslan: "Ne olur, onunla konuş, göreceksin röportajın dünyada öyle bir satış yapacak ki, yüzde 30'unu senden alacağım" dedi.

Özal, Kaşıkçı'ya dönüp "Leyla Umar sizinle bir röportaj yapmak istiyor" deyince, sesimi çıkaramadım. Ertesi gün Kaşıkçı'nın limuzini otelin kapısına dayandı. O zamanki ve iki numaralı eşi Lamia ile havuz kenarında yemek yedik; bitince Adnan Kaşıkçı'nın plâj evinde röportaja başladık.

Soruma "Herhalde buraya istemeyerek geldiğimin farkındasınız" diye başlayınca sakin bir sesle: "Lütfen hiç kimse için ön yargılı olmayın. Belki hakkımda görüşleriniz değişir" dedi.

Oradan en geç 1 saat sonra ayrılacağımı söyleyerek başladığım sohbetimizi 3 saatte bitirirken, iki gün sonra New York'taki evinde verdiği daveti de memnuniyetle kabul ettim. Ve 1993 yılında başlayan dostluğumuz Şahpari'ye rağmen bâki kaldı.

Yalnız, Kaşıkçı son birkaç yıl içinde maddi sıkıntıda olduğu zamanlarda yaptığı gibi medyadan ve arkadaşlarından uzak kalmayı tercih ediyor. Bütün uğraşıma rağmen bir türlü ona ulaşamıyorum.

Kaşıkçı'yla röportajım gerçekten Dr. Cengiz Aslan'ın dediği gibi bütün dünyada yayınlandı; tahminin üstünde para kazandım ama Aslan'a tek kuruş vermedim.

Kaşıkçı'nın ebedi, ezeli dostu Adil Özkaptan yazılarımı tercüme edip ona göndermiş. Kaşıkçı'nın dostlarına vefasını, sıcaklığını, sadece çocuklarının annelerine değil, ilk eşi Süreyya'nın Churchill'in torunundan dünyaya getirdiği iki çocuğuna da adını verip yetiştirdiğini, maiyetinde uzun yıllar çalışanlara davranışını anlattığım yazılar onu o kadar mutlu etmiş ki, beni aradı. "Şimdiye kadar" dedi, "basın hep olumsuzluklarıma ve fantastik davetlerime yer verdi. Sen beni olduğum gibi anlatmışsın. İki hafta sonra Cannes Film Festivali'ne misafirim olarak gel. Elizabeth Taylor için de bir davet vereceğim. Onunla yapacağın röportaj sana servet kazandırır."

14 yıl sürdürdüğüm serbest gazeteciliğin ne olduğunu ancak Eli Acıman takdir etmiş ve her karşılaşmamızda beni kutlamıştır. 22 yıllık Milliyet muhabirliğinden İpekçi'nin ölümünden sonra ayrılıp emekliliğimi aldığım zaman hiçbir gazeteye bağlı olmamaya yemin etmiştim. Çalışmamın karşılığında; o da, Gazeteciler Sendikası'nın zoruyla 50 binden 200 bin T.L.'ye çıkarılan tazminatımla geçinemeyeceğim için özel röportajlar yapmaya çalışıyordum.

ÜÇÜNCÜ DÜNYA İÇİN FON
Kaşıkçı, onun röportajındaki tarafsızlığımın değerini bilen çok ender kişilerden biridir. Eminim, şu anda rica etsem, bütün olanaklarını kullanıp bana istediğim kişilerden randevu almak için çırpınır.

Onun sadece Elizabeth Taylor'la ilgili özverili davranışı değil, her yerde, hangi ünlü ile karşılaşsak, "Leylâ, çabuk makineni ver; resminizi çekeyim" diyerek bana para kazandırmak için çaba harcamasını hiçbir zaman unutmam.

Ancak dünyanın hâlâ en fazla para kazandıran yıldızı unvanını kimseye kaptırmayan Elizabeth Taylor'la ilgili ufak maceralarımızı gelecek haftaya bırakıyorum. Çünkü Kaşıkçı röportajı için eski kupürleri karıştırırken söylediklerinden bazı paragrafları alıp okuyuculara hatırlatmayı tercih ettim. Onun hakkındaki görüşlerinizi size bırakıyorum.

"Geçenlerde bizzat Clinton ve Özal'a takdim ettiğim dosyalarda bir projemi sundum. Uluslararası ekonomik-politik bir organizasyon kurulsun. Buraya bağlı bir fon için dünyada satılan tüm ham petrolün her varilinden bir dolarlık vergi alınsın. Yılda toplanacak en az 5 milyar dolar 3. dünya ülkelerine dağıtılsın. Türkiye, Mısır ve diğer Ortadoğu ülkeleri Amerika'dan para yardımı beklerken gururundan ödün vereceğine her ülke bu fondan kendi payına düşeni alsın ve ekonomik gücüne kavuşsun. İlk önce İsrail, paranın kokusunu alır; savaşı bitirir. Uğur Mumcu ve onun gibilerin ölümlerini üstlenen Hizbullahlar ancak halkın kendi ekonomik gücünü düzeltmesiyle ortadan kalkarlar."

Kaşıkçı'nın bu önerisini gerçekleştirmeye Özal'ın ömrü yetmedi. Ama Clinton o bu projeyi uygulasa veya uygulattırsaydı Orta-Doğu kan gölüne dönmezdi.

Bu projeyi 93'de üreten ve uygulanması için uğraşan Adnan Kaşıkçı'ya gecikmiş bir teşekkür faksı çektim ve Bush'a aynı projeyi sunmasını tavsiye ettim...

GELECEK HAFTA
Elizabeth Taylor'ın çektiğim fotoğrafı Adnan Kaşıkçı'ya çok pahalıya maloldu. Ona pırlanta kolye almak zorunda kaldı.