Yurt dışına çıkmayalı uzun zaman olmuş.. Onun için Aralık başında, bir iş nedeniyle gittiğim Londra bana her zamankinden de büyüleyici geldi. Bu seyahatle ilgili anıları sizinle hemen paylaşmak istedim ama konular öyle arka arkaya geliyor ki bizde, bazen bir konuyu ne kadar isteseniz de yazamayabiliyorsunuz..

Neyse, bugün tam zamanı, fırsatı kaçırmayalım. Kısa bir seyahat olmasına rağmen, Deniz Adanalı ve küçük kızım Yasemin de bu yolculukta benimle olduğu için o kısa süreye oldukça fazla anı sıkıştırmayı başarabildim çünkü..

İlk sürpriz Havaalanı'ndaydı. Daha önceden alan vergisi olarak 60 dolar gibi bir parayı biletle birlikte ödemiş olduğumuz halde pasaport kontrolünden geri çevrildik. "Harç pulu" parası ödememiz gerekiyormuş. Neyse bu harç pulu?.. Anlayamadık ama söylene söylene geri döndük.. Adam başı 70 milyon.. Seyahat için ayırdığımız paranın '210 milyon' gibi esaslı bir kısmını yine devlete bıraktık. Tanrı aşkına anlayan varsa anlatsın, nedir bu adım başı vergi.. Kendi vatandaşından haraç alır gibi.. Yakında "ayak bastı parası" da alacaklar bizden. Sokağa adım mı attın, ver bakalım 'ayakbastı'yı!

THY muhteşem
İkinci sürpriz neyse ki morallerimizi düzeltti. Önce aynı promosyonu THY'nin de yaptığını farketmediğimiz için İngiliz Havayolları'ndan aldığımız biletleri son gün, öğrenince derhal THY'ye çevirmiştik. Gidiş-dönüş 299 dolar..

Ama ne Havayolu olmuş THY! Artık "Şöyle de olsa daha iyi olur" diyecek birşey kalmamış. Herşey kusursuzdu. Uçuş, servis, temizlik, yolculara tek tek gösterilen ilgi. Gurur duymamak elde değil, bravo doğrusu!

Deniz Adanalı olunca Ğne kadar işiniz olsa da- sizi sanat ve kültüre sürükleyecektir mutlaka.. Onun için sadece My Fair Lady'le de kalmadık. ABBA'nın şu sıralarda Londra'da fırtınalar estiren "Mamma Mia" müzikalini de izledik. (O, fazladan iki de tiyatro oyunu gördü..) "Covent Gardens" da, sanatın ve eğlencenin merkezinde saatler geçirdik.

Neleri kaçırıyoruz!
Her gün ayrı bir şokla, sarsıntıyla, olayla karşılaşılan, günün 24 saati siyaset ve ekonomi konuşulan bir ortamdan uzaklaşınca, insan neleri kaçırdığını anlıyor.

Yıllar sonra "İngilizlerin gururu" denecek bir ekibin; Jonathan Pryce, Dennis Waterman, Martine Mc Cutcheon gibi sanatçıların yer aldığı My Fair Lady müzikalini izlemek gerçekten büyük olaydı.

Hele aynı müzikali 30 yıl önce, gençliğinizin en duygulu, en heyecanlı günlerinde Ayten ve Cüneyt Gökçer'den izlemiş ve benim kadar etkilenmişseniz.

Bakalım, İngilizlerin büyük emekler ve en son teknolojiyle sahneledikleri yeni My Fair Lady ondan ne kadar farklıydı, görecektik.

Anlatmaya devam edeceğim, yarına!

Nice Bayram'lara!
Sevgili okurlarım,

Bu yazıyı mübarek Ramazan Bayramı'nın ilk gününün sabahında yazıyorum. Erkenden yazıp bitirmeliyim ki ben de sizler gibi ziyaretlerimi yapabileyim. Dışarıda kar yağıyor. Her yer sessiz, huzurlu.. Anacığımın elini öperek güne başladım, şimdi de sizlerin bayramını kutlamak istiyorum.

Elele, birbirimize destek olarak zor bir yıl geçirdik. Bazılarımız için diğerlerinden çok daha zor bir yıl. Bu, 21. yüzyılın ilk yılında hayatı boyunca unutamayacağı haksızlıklara uğrayanlar, işini kaybedenler ve hatta yaşamını adadığı işyerlerini kaybedenler, işlemediği suçlarla itham edilerek prestiji zedelenenler oldu.

Bunları hatırladıkça, içim eski bayramlardaki gibi katıksız, çocuksu bir coşkuyla dolmuyor.. Buruk, karmakarışık duygular hissediyorum. Umarım yeni yıl, gelecek bayramlar bize bu yaşadıklarımızı unutturur. Geleceğe yine de umutla bakmaya çalışmalıyız. Güzel günler yine gelecek inşallah, hepimiz için.

Sevgi ve saygıyla Bayram'ınızı kutluyorum. Nice bayramlara hep birlikte!