Roma'da çokçası turistler Forum'a inmeden önce Marc Aurele'in heykeli yanındaki Capitole Müzesi'ni ziyaret ederler. Bu müzede iki bin yılın ardındaki bir eski zaman, öylece donup kalmış gibidir. Çıplak beyaz mermer yontuların bakışlarında kaybolmuş bir alemin ruhunu seyredersiniz. Adsız Romalı sanatçılar, yonttukları taşlara sade dehalarını değil, uygarlıklarını da beraber işlemişlerdir.

Teslim olmak istemediği, arkasına attığı kafasından belli; diz çökmüş çıplak bir kadına, şehvetten gerilmiş dudaklarıyla sarılmaya çalışan sakallı bir erkek yontusu... Bir aşk krizini mermer üzerinde kıvrandıran tılsım; biraz ötede bir işkence sahnesinde tüylerinizi diken diken edecektir. Ayakları ve başının üzerinde kavuşturduğu kollarıyla, bir ağaca gepgergin bağlanmış bir ihtiyar... Kimdir bu ihtiyar, belki bir köle... Kim yapmış bu yontuyu, belki başka bir köle...

Adamı ağaca bağlayan kalın ipler, o kadar gerçekten gibiydi ki, farkına varmadan parmağımı dokundurmuştum. Mermerin soğukluğu gözümün aldanışını düzeltti. İlk çağın yontucusu, atom devri insanının bu safça merakını mağrur bir tebessümle; kimbilir, hangi bilinmez ufuklardan seyrediyordu.

Müzenin bahçesi, bir Roma bahçesiydi. Büyük ağaçların yapraklarından hafif bir ışık süzülüyordu. Önümde antik bir havuz; havuzda düşlerimi içerek canlanan yontuların gölgesi; düşünüyordum. Biraz sonra Octave, fetih arabasıyla gelecek; Virgile, Bükolikler'inden parçalar okuyacaktı.

Bir ses duyuldu, uzak bir ses... Pek alışık olduğum bir ses... Bir daktilo sesi... Müzenin üst katında bir memur, birşeyler yazıyor olmalıydı.

Yirminci yüzyıl, makine tuşlarının çıtırtısıyla kulağımdan tutmuş, beni kaybolduğum eski Roma'nın içinden çekip çıkartmıştı... Artık güneş ağaçların yapraklarından öyle süzülmüyordu. Havuz yer yer çimentoyla tamir edilmişti. Yontular tekrar renksiz gözleriyle taş kesildiler...

Hep bu makine çatırtısı... En derin huzurun arkasından duyulan ses:

- Henüz vakit varken bir kitap daha yazmak... Tüpgaz da bitmiş, gidip değiştirmek gerek...

En içten kahkahaların arkasından akseden ses, aynı çatırtı:

- Yarın erken kalkmalıyım. Öğleye randevum var. Akşama misafir gelecek...

İçki masalarında düşülen dalgaya limon sıkan ses; bir dostla gezerken neşeyi çimdikleyen ses:

- Kendini bırakma, daha yazı yazacaksın. Telefon borcunu da vermedin, ya şimdi kesmişlerse...

Bu çat çatlar, bu çat çatlar... Bir makine sesi, dış hayatın sesi... İçindeki bütün sesleri susturan ses... Roma'yı sarsalayan ses, huzuru, neşeyi ve aşkı bozan ses...

Düşünce ve gönül havuzunun başında bir an dinlenmeye vakit yok... Görmediğimiz bir yerde, görmediğimiz bir katip, mutlaka çatırdatmaya başlar o sesi... Bazen o katibi yakalar gibi oluyorum, yazdıklarına bakıyorum. Hep şu sözcüğü tekrarlıyor: Sersem, sersem, sersem...

Bu onun kendi sıfatı mı, yoksa bizim ki mi, bir türlü çözemiyorum...

Not: 17 yıl önce yazılmış bir yazı... "Hürriyet"den...