John Berger "Anadil anayurt demektir!" diyordu.

Benim için de öyle.

Belki Türkiye'den uzakta yaşayabilirim ama Türkçeden ayrı yaşamama imkân yok.

Başka diller konuşuyor olmak da önemli değil. Bunlar sadece birer iletişim aracı benim için.

Türkçe kelimeler olmadan dünyanın tadına varamıyorum.

İster eksik, ister fazla, ister yeterli, ister yetersiz; kim ne derse desin; benim için dünyanın en güzel dili Türkçedir ve ben anadilimde konuşmadan, okuyup yazmadan, türküler söylemeden / dinlemeden yaşayamam.

Çünkü bir insanın anadili, ana sütü gibidir. Hiçbir şeyle kıyaslanamaz.

Mehmet Uzun Türkiye'de olduğu kadar dünyada da ilgiyle izlenen, okunan bir yazar, bir kültür adamı.

Kürtçe yazıyor, yani anadilinde.

Romanları hem Kürtçe hem de Türkçe yayımlanıyor, sonra yabancı dillere çevriliyor.

Elimde Dagens Nyheter, Svenska Dagbladet gibi saygın İsveç gazetelerinin Mehmet Uzun'a ayırdığı sayfalar dolusu yazı var.

Uzun; aşkı da, hasreti de anadilinde anlatıyor. Kürtçenin ne yazık ki bilemediğim, derin ses nağmelerini işliyor.

Türkiye Cumhuriyeti'nin, kendi kültürel zenginliğini koruyan, bir dilin ilk romancısı olma onurunu dünya ile paylaşan bu yurttaşına ödül vermesi gerekir aslında.

Çünkü uygar ülkelerde bu işler böyle olur.

Ama gelin görün ki, burada Mehmet Uzun'un kitaplarını topluyorlar.

Sonunda takipsizlik de alsa, suç unsuru bulunmasa bile uğraşıp duruyorlar bu edebiyat adamıyla.

Geçenlerde DGM'deki duruşmasını dünya basını izlemişti. Neyse ki uygar bir duruşma sonunda o da, yayıncısı da aklanmıştı.

Alman hapisanelerinde kural, Almancadan başka bir dil kullanılmamasıydı.

Bu yüzden zavallı çift, köyde kimin ölüp kimin kaldığını, neler olduğunu, dillerinin dönmediği yalan yanlış Almanca kelimelerle aktarmaya ve sıla hasretini gidermeye çalışıyorlardı.

Bir trajediydi bu.

Analarının ak südü gibi hakları olan Türkçe konuşma hakları ellerinden alınmamalıydı.

Aynı şey bütün anadiller için geçerlidir ve resmi dil, anadil demek değildir.

Ana sütünü yasaklamak mümkün olabilir mi hiç?