Savaşın dramını anlatan insan hikâyelerine kuşku ile bakarım..
Hele işin içine çocuk girmişse.. 7-8 yaşındaki bir çocuk, çektiği eziyeti anlatıyorsa.. İçimiz burkuluyor, yüreğimiz daralıyorsa tehlike başlıyor demektir..
Çünkü anlatılan öykünün, dramın gerçek mi, yoksa bir dezenformasyon oyunu mu olduğunu bilemezsiniz..
Yaşanan savaştır..
Gerçekle hayal iç içe girmiştir..
Gerçekle propaganda birbirine karışmıştır..
Körfez Krizi sırasında yaşandı..
Kuveyt hastanesini basan Irak askerleri, erken doğmuş bebekleri kuvözlerinden çıkararak ölüme terk eder.. Çünkü Bağdat'ın kuvözlere ihtiyaca vardır..
İnanılmaz bir vahşet değil mi?
Bu haber 5 Eylül 1990 günü Daily Telegraph'ta yayınlanır..
O tarihte Kuveyt, Irak'ın işgali altındadır..
Batı dünyasında büyük bir nefret başlar.. Bu kadarı da yapılmaz.. Hiçbir insan bu kadar vahşi olamaz..
Bir süre sonra.. Ekim ayında.. ABD Kongresi İnsan Hakları Komisyonu toplanır..
Komisyona 15 yaşında Kuveytli bir kız getirilir..
Adı Neyyire'dir..
İşgal sırasında tanık olduğu insanlık dışı davranışları anlatacaktır..
Kız zaman zaman ağlar.. Sesi titrer..Ağzından kelimeler güçlükle çıkar..
Bebeklerin hikâyesini anlatır.. Kuvözden çıkarılıp öldürülen bebeklerin hikâyesini..
Kongre üyelerinin de, televizyondan izleyenlerin de kanı çekilir..
Hata baba Bush, Saddam'ın yaptığı kötülükleri anlatırken hep 15 yaşındaki Kuveytli Neyyire'nin anlattıklarına atıf yapar..
Bütün tartışmalarda mutlaka kuvözdeki bebeklerin ölüme terk edilişi gündeme getirilir..
Sonrasını hepimiz yaşadık..
Körfez Savaşını içimizde hisssettik..
Peki ya Neyyire'nin anlattıkları..
Söyledikleri uydurmaydı, masaldı, hayal ürünüydü..
Neyyire Kuveyt'in ABD Büyükelçisi'nin kızıydı.. İşgal sırasında Kuveyt'te değil Washington'da yaşıyordu..
Amerikan kamuoyunu yönlendirmek için yazılan senaryoyu kongre üyeleri karşısında başarıyla okumuştu..
Ağlaması, sesini titretmesi sanatçı kişiliğınin dışa vurumuydu..
Bu gerçek iki yıl sonra ortaya çıktı..
Ama gerçeğin önemi kalmamıştı..
Afganistan'dan da bu tür haberler gelmeye başladı..
Kimi Tâlibân zulmünü.. Kimi ABD bombaları altında korkudan tir tir titreyen aç yoksul insanları anlatıyor..
Anlatanlar yine çocuklar..
Çünkü insanların duygularını altüst etmenin en hızlı yolu çocuktan geçiyor..
Çünkü çocukların dramına hiç bir yürek dayanamıyor..
Afganistan'dan gelen haberler gerçek mi, yoksa bu bir dezenformasyon mu?
Bilemem.. Şimdilik kimsenin bilmesine de imkân yok..
Ben sadece körfez Savaşında yaşanan bir olaya dikkat çekmek istedim..
Dramlar.. Gerçeklerin üzerini örtmesin diye..
Usame bin Ladin'in iyilikleri devam ediyor..
Diyanet İşleri Başkanı Yılmaz, yıllar önce söylemesi gerekenleri.. Bugün söyledi..
Çünkü Usame bin Ladin bardağı taşırdı..
Peki, Tâlibân rejiminin cehaleti, Afgan halkının perişanlığı Müslüman olmalarından mı kaynaklanıyor?
Hayır..
Ama şu bir gerçek.. İslam dünyası cehalet yüzünden geri kaldı..
Yılmaz'ın sözlerinden çıkarılması gereken dersler var..
Özellikle Türkiye'de din ikrarına dayalı politika yapanlar için..
Siyasal İslam'ın yıldızını parlatmak üzere kolları sıvayanlar için..
"Allah'ın koyduğu ilâhi düzen, inanan ve inanmayan insanlara göre değişiklik arz etmez.. Çalışan, hangi dinden olursa olsun yükselir, tembel olan mümin zelil olur.. Kuran-ı Kerim bu gerçeği şöyle ifade etmiştir: Bir toplum, içinde bulunduğu durumu değiştirmedikçe, Allah onların halini değiştirmez."
Yani dini duygulara hitap ederek iktidara gelebilirsiniz..
Rejimi de değiştirebilirsiniz..
Ama bunlar o toplumu refaha kavuşturmak için yetmez..
Hiçbir çaba göstermeyip herşeyi Allah'tan beklerseniz.. Ömrünüz yetmez..
Saadet Partililerle AK Partililer ne düşünüyordur acaba?
Dinle politikayı ayırmanın zamanı gelmedi mi?
Magazin
