Hükümet 2002 bütçesini hazırlıyor. Bir yanda ülkenin gerçekleri, öte yanda IMF'nin talepleri.. Ne olacak?
Tabii ki IMF'ye verilen taahhütlerin yerine getirilmesi ülkenin menfaatidir. Ama sonuçlar ortada.. Uluslararası terörün tüy diktiği global kriz ortamında programın aynen sürdürülmesi artık imkânsız hale gelmiştir.
Türkiye'de orta sınıf yok oldu. Onbinlerce işyeri kapandı, umudunu kaybetmiş milyonlara yüzbinlerce yeni işsiz eklendi.
İnsan Kaynakları Yönetimi Derneği'nin yaptırdığı bir anket, çaresizliği trajik biçimde gözler önüne seriyor:
Halkın yüzde 88'i "Türkiye muhtemel bir savaşa katılmasın" demiş.
Ama "Para verilirse askeri destek versin mi?" diye sorulunca "Savaşa hayır" diyenlerin de dahil olduğu yüzde 86'lık bir çoğunluk "Evet" cevabı vermiş.
Ekmek parası uğruna savaşı, yani ölüm tehlikesini göze alan bu psikoloji, çaresizliğin derinliğini gösteriyor.
Toplumun orta direği esnafın yarısı havlu attı. Öteki yarısı niçin ve nasıl direniyor?
Biri bana anlattı sebebini:
"Bu dükkân bana rahmetli babamdan kaldı. Kapatmak hatırasına saygısızlık olur. Yanımda yıllarca çalışan üç adamımla akraba gibi olduk. Evlendirdim, çocuklarına kirvelik yaptım. Onları sokakta bırakamam. Her ay zarar ediyorum ama dayanabildiğim kadar dayanacağım.."
Hükümet bütçeyi bu gerçeğe bakarak yapsın. Vergi geliri için, faiz dışı bütçe fazlası için, enflasyon hedefi için hayalci olmasın.
Türkiye'ye yabancı yatırımcı gelmiyor, artık Türk müteşebbisler dışarı kaçıyor. Koca fabrikalar birbiri ardına duruyor. İşsiz insanların çocukları okula gidecek yerde mezarlıkta su satıyor.
Ankara'nın Karşıyaka Mezarlığı'nda buldukları bombayı kurcalarken ölen iki kardeş, terörün mü, yoksulluğun mu kurbanı?
Hedef, IMF'yi değil halkı tatmin edecek bir bütçe olmalıdır. Hükümet, umudu canlandıracak bir yaratıcılık gösteremeyecekse özür dileyip çekilmelidir.
İktidarda çaresizliğe, zavallılığa ve başarısızlığa yer yoktur!
Terörden en çok çeken ülke biziz..
Teröre karşı başlayan savaşın zafere ulaşması bu nedenle en çok bize yarayacak.
Öyle olduğu halde, ABD'nin başını çektiği kampanyanın en ön safında yer tutması gereken Türkiye niçin figüran rolüne razı oluyor?
Terör saldırısından hemen sonra müttefik ülke devlet ve hükümet başkanlarının doluştukları Washington'a Türkiye, neden iki haftalık gecikme ile ve Dışişleri Bakanı düzeyinde temsilci gönderdi?
Acaba Dışişleri Bakanı İsmail Cem, Türkiye'ye yönelik terörü Avrupalı müttefiklerimizin yıllardır desteklediğine dair dosyaları, "Terörü destekleyen de teröristtir" diyen Amerikan yönetiminin önüne koydu mu?
Türkiye'nin hak ve çıkarlarını savunmak için bulunmaz nitelikteki bu fırsattan yararlanmak, iyi yetişmiş, birikimli insan gücünü kullanmayı gerektiriyor.
Uluslararası ağırlığı ve saygınlığı olan Süleyman Demirel'in bu dönemde "özel temsilci" olarak değerlendirilmesi, niçin kimsenin aklına gelmiyor?
Magazin
