On yıl önceki bir mavi yolculuk sırasında, teknemiz Göcek'in seyrine doyulmaz koylarından birinde demirlemişken, "Biliyor musun; Amerikalılar çok saf insanlardır." demişti. "İyi insanlardır."

Ben de ona hak veriyorum. Sayısı pek de az olmayan Amerikalı arkadaşlarımın hepsi, dünyada eşine az rastlanır bir ahlâk ve erdem örneği olarak yaşayan, dostluğun ve yardımlaşmanın değerini bilen olağanüstü insanlardır. Dostluklarıyla iftihar ederim.

Amerika'nın büyük bilim ve kültür merkezleri olan Harvard, Princeton gibi üniversiteler beni ağırlamış, düşüncelerimi değerlendirme nezaketinde bulunmuştur. Zaten bizim tarihimizle ilgili en önemli çalışmalar da oralarda yapılmaktadır.

Amerikan halkının da amacı, diğer halklar gibi daha iyi ve daha düzgün bir yaşamdır.

Madem bu kadar "saf ve iyi" bir halk yaşıyor orada, niçin dünyada bu kadar Amerika'dan nefret var?

Galiba bu soruların cevabını en iyi verenlerden birisi Henry Kissinger.

Geçenlerde yayımladığı "Amerika'nın Dış Politikaya İhtiyacı Var mı?" adlı kitabında Kissinger, ABD'nin tarihte hiçbir imparatorlukla ölçülemeyecek kadar büyük bir güç olduğunu ve dünyadaki popüler kültürün ve her türlü zevk ölçüsünün Amerikan standartlarına bağlı olduğunu öne sürüyor.

Şili'de darbe yaptıran Henry Kissinger, bütün dünyanın Amerikan yaşam biçimini benimsemesi gerektiğini düşünüyor.

Bir saldırı karşısında kalınca da "En ağır biçimde bombalamak"tan söz ediyor.

Ama unutmayalım ki, Amerika'da sadece Kissinger'lar yaşamıyor.

Dün Times meydanında savaş aleyhtarı gösteriler yapanlar da Amerikalı.

MoMa'daki Matisse sergisini izlemek için kilometrelerce kuyruk oluşturan, Faulkner'ı, Steinbeck'i, Dos Passos'u, Walt Whitman'ı, Frost'u yaratan da bu uygarlık.

Yani hem iyi, hem kötü!