Globalleşmenin kaçınılmaz ve geri döndürülmez bir süreç olduğu ne kadar gerçekse, bu sürecin ilelebet ABD'nin hegemonyası altında ilerleyemeyeceği de bir başka gerçek.

ABD artık dünyayı tek başına koruyabileceği zannından kurtulmalıdır. Bu ülkenin yavaş yavaş, tepesi atınca kendi başına davranabilen, minareyi çaldıktan sonra kılıf hazırlayan ve arkasındakilere peşinden gelmek dışında alternatif bırakmayan bir ülke olmaktan çıkması gerekir.

Zor zamanlar, demokrasinin rafa kaldırıldığı değil, tam tersine, raftan indirilip büyük bir titizlikle uygulandığı zamanlar olmalıdır. Uygar dünyanın terör belasıyla başedebilmesi için, demokrasi şimdi her zamankinden daha önemlidir. Global Kuzey, ABD'nin şimdiye kadar sürdürdüğü "ben yaptım oldu" tavırlarına da, "büyük ağabey" efelenmelerine de daha fazla tahammül edemez.

Eğer teröre karşı bir dünya cephesi kurulacaksa, bu cephenin kendi içinde eşit ilişkiler kurması hayati önemdedir. O yüzden de şimdi, global demokrasiyi, ülkeler arası eşit ilişkileri, ortak kararı, konsensüsü, karşılıklı iknayı konuşmanın, bunlar için diretmenin zamanıdır.

ABD, uluslararası teröre karşı cephe hareketinden kendi hegemonyasını arttırarak çıkmayı da deneyebilir, dünya ülkeleriyle daha eşit ilişkiler kurarak, mücadelenin yükünü, yetki ve sorumluluğunu paylaşarak, her adımda uluslararası toplumla tam uyumu esas alarak davranmayı da... Birinci tutum, ABD'yi hoşnutsuz kitleler gözünde daha "şeytanlaştırır", yoksul güneyin boy hedefi yapar.

İkinci tutum ise uluslararası terör karşısında en geniş ittifakın kurulmasını mümkün kılar.

Elbette, ABD'nin hegemonik gücünü bir gecede terketmesini bekleyemeyiz. Ama bu olay, yavaş ve kademeli bir geçiş için bir fırsat olabilir. Aslında, sadece uluslararası terörü yenmek için değil, terör bataklığını besleyen temel nedenlere çare bulmak için de, böyle bir ortak iradenin tesis edilmesi gerekir.