Her zaman, her çağda güzeldir sevilmek.

Günümüzde ise bu yetmiyor; sevildiğinin etrafça bilinmesi de gerekiyor; çünkü bu bilgi, anlamlı bir "piyasa değeri"ne sahip!

Bu değeri, yani "sevilen - aşık olunan biri" olduğunuzu başkalarının bilmesi bir yana, insanın kendisi de bu bilgiye ihtiyaç duyuyor kimi zaman, belki aynaya bakışınız bile değişiyor!

Bu bilgiyi ara sıra tazelemek, piyasaya güvenle atılmanızı sağlıyor!

Kim yapacak bu işi?

Kim verecek bu hizmeti?

Sizin aşk hisselerinizin değerini yükseltenler kim?

Gelsin eski sevgililer!..

Ancak değişen şeyler de var.

Bunların başında da "eski sevgililik" kurumu geliyor. Kurum diyorum, çünkü modern ilişkiler düzeninde neredeyse bir kurum gibi işliyor eski sevgililik... Çoluk çocuğa karışılıyor ama referanslar, başvurular, kıyaslamalar; kimi kez düzenli iletişim, kimi kez düzenli itişim - itişme...

Ve aynı zamanda dev bir anılar anıtı eski sevgililik...

Eskiden bitmiş ilişkiler geçmişin bir parçasıydı! Artık bugünümüzün ayrılmaz parçaları!

"Çok iyi dostuz" tavrında bile utangaç bir kişisel hesaplaşmanın izleri var sanki: Aşktaki yenilgilerin özbeğeniye yaptığı saldırılara karşı bir kalkan inşa ediliyor: "Beni dost olarak seviyor, ama hâlâ seviyor işte!.."

Açıkçası...

En hoş, en zarif, en medeni halinde bile iç burkan bir yan var eski sevgililerin biraraya gelişlerinde.

Kimi zaman da bütün santimantalizmlerine karşın hain ve hoyrat bir hava taşır bu buluşmalar.

Erkeklerin durumu ilginç: Onlar bir kez sevgili oldular mı, hep sevgili kaldıklarını sanacak kadar megalo bir hayal dünyasının içine dalıyorlar. Hayaller neyse ne, ama bu hayali neredeyse zorbaca davranışlarına yansıtmalarına ne demeli?..

Kadınların durumu ayrı bir alem: "Beni sevdiğini söyle, yalan bile olsa!" sloganı hâlâ revaçta. Dahası, eski sevgililer nefretle yüreklerden atılmamışlarsa özel bir şansa kavuşuyorlar kadınların gözünde. Yeni sevgililer kırılabilir, hırpalanabilir; ama ötekilere yazık! Onlar nasıl olsa "eski.."

Burada kesiyorum...

Çünkü çok can sıkıcı bir konu.. Değil mi?