Ama ne yazık ki bu yol tercih edilmedi.

Osmanlı devletine son verme anlamına gelen siyasi çaba, kültür alanına da yaygınlaştırıldı ve bu siyasal karar sonucu ülkenin kanı değiştirilir gibi kültürü değiştirildi.

Artık ne yazısı vardı, ne müziği, ne geleneği, ne de geçmişi.

Bunun yerine yeni değerler sistemi oturtulmaya çalışıldı.

Halka Latin alfabesi öğretildi, Alman besteci Paul Hindemith davet edilerek polifonik müzik eğitimi başlatıldı.

Dolayısıyla ülkenin aydın kesimi, yüzyıllardır ait olduğu Doğu'dan koptu ama Batı kültürüne de eklemlenemediği için arada kaldı.

Kültüre, siyaset penceresinden bakmanın getirdiği bir eksiklikti bu.

Ne Yunan-Latin kültürünü derinlemesine bilir, ne de İslam kültürünü!

Okur yazarlarımız; Arapça, Farsça, Latince, Yunanca gibi kök uygarlık dillerinden yoksun olduğu için İbnü'l-Arabi'den, İbni- Rüşd'den, El Gazali'den uzak olduğu kadar, Platon'dan, Sokrates'ten de uzaktır.

Referansların bulunmadığı bir ortamda, kelimesi olmayan kavramları yok sayarak yaşayıp gitme çoraklığıdır bu.

Köksüzlüğün sonucu, dallardaki çürümeden anlaşılıyor zaten.

Bu, her zaman olmuştur.

Ama imama kızıp da oruç bozulmaz!

Bugün laik Türkiye Cumhuriyeti'nden yana olanlar da, kendilerine layık görülen sığlıktan kurtulmak için kültür köklerine sahip çıkmalı.

Dedelerinin yazılarını okuyabilmeyi savunmalı ve geçmiş kültürünü anlamaya çalışmalı.

Yoksa bu toprakların kültür birikimi; şiiri, felsefesi, geleneği ve ahlâkı ile dar bir siyasi alanın içine hapsedilir ve güncel siyaset için kullanılmasının önüne geçilemez.